ZMARTWYCHWSTANIE – Wtóra śmierć teraz dla bardzo nielicznych
Pytanie – Czy ludzie źli obecnego pokolenia, którzy otrzymują od Świadków Jehowy rzekome „posłannictwo prawdy”, lecz go nie przyjmują i mu się sprzeciwiają, zostaną zniszczeni w Armagedonie i nie otrzymają zmartwychwstania w Królestwie?
Odpowiedź — Przedstawimy cztery różne poglądy wykazujące błędność tego dogmatycznego sekciarskiego twierdzenia.
A. Tacy ludzie mogą nawet nie być poświęceni Bogu i dlatego ich odpowiedzialność nie będzie tak duża, jak poświęconych.
B. Pismo Święte dowodzi, że muszą zaistnieć pewne warunki zanim ktokolwiek może być skazany na wtórą śmierć.
(1) Apostoł Paweł do Żyd. 6:4–6 wymienia pięć następujących doświadczeń:
(a) Osoba taka musiała być oświecona ogólną znajomością prawdy, a szczególnie w związku z sprawą poruszoną w pytaniu;
(b) musiała być usprawiedliwiona,
(c) musiała być spłodzona z ducha;
(d) musiała ocenić głębokie rzeczy Boskiego Słowa lub planu;
(e) musiała ocenić przywilej stania się jednym z Królów i Kapłanów przyszłego wieku.
Innymi słowy, do tej kategorii należą tylko zaawansowani chrześcijanie. Jeśli tacy odpadają, niemożliwe jest ich ponowne odnowienie ku pokucie. Oczekuje ich wieczne zniszczenie. Dla nich nie ma już ofiary za grzech, gdyż grzesząc z całą rozmyślnością, utracili zasługę tej jedynej ofiary.
(2) Wersety do Żyd. 10:26–29 są bardziej konkretne i wymieniają trzy doświadczenia:
(a) „… kto by Syna Bożego podeptał …” — odrzucił ofiarę okupu;
(b) „i krew przymierza, przez którą był uświęcony, za pospolitą miał …” — odrzucił swój udział w ofiarniczych cierpieniach Chrystusa;
(c) „i Ducha łaski zelżył” — zniszczył w swym sercu ducha świętego (Żyd. 10:26–29; 6:6; 2Piotra 2:1; Judy 4; 1Jan 5:16). Rzeczy tych nie może jednak dokonać ktoś, kto nie był zaawansowanym i spłodzonym z ducha dzieckiem Bożym.
W. 26 oświadcza, że jeśli ktoś „dobrowolnie grzeszy po wzięciu znajomości prawdy, nie zostaje już ofiara za grzech”. Wykorzystując niewiedzę tych, którzy nie mieli tych pięciu doświadczeń podanych w liście do Żyd. 6:4–6, szatan często zwodzi ich wrażliwe sumienia, aby uwierzyli, że popełnili grzech na śmierć, w ten sposób dręcząc ich okrutnie. W wielu przypadkach dręczył ich doprowadzając do obłędu i samobójstwa.
C. Fakt, że wszystkie rzeczy, jakie stanowią sposobność uzyskania zbawienia, staną się udziałem każdego, kto kiedykolwiek żył, jest oczywisty. Tak więc ci, którzy nie dostąpili tych błogosławieństw w tym życiu, otrzymają je po wzbudzeniu z umarłych. Od razu zgodzimy się, że następujące rzeczy składają się na sposobność uzyskania zbawienia: (1) zniesienie wyroku Adamowego, (2) poznanie Boskiej prawdy, (3) warunki sprzyjające sprawiedliwości i niesprzyjające grzechowi, (4) korzystny wpływ w kierunku Chrystusa, (5) poddanie się i uznanie Chrystusa, (6) propozycje poświęcenia i (7) oferta Ducha Świętego.
Jeśli możemy udowodnić, że wszystkie z tych siedmiu rzeczy doświadczą całą ludzką rodzinę, tych którzy nie mieli takiej szansy w tym życiu, będzie to dowodem, że doświadczą ich w życiu przyszłym i że dlatego jest nadzieja dla tych nie zbawionych zmarłych, którzy w tym życiu nie mieli możliwości uzyskania zbawienia. Inne szczegóły na temat tych siedmiu punktów w E 17, „The Millenium”, str. 152–157. (broszura pt. „Czy jest nadzieja dla kogokolwiek z nie zbawionych zmarłych?”, str. 29, 30)
D. Co do zagrożenia wtórą śmiercią, osób nie spłodzonych zanim zacznie działać przymierze restytucji, Bóg nigdy nie udziela nikomu sposobności ostatecznej próby do życia inaczej jak tylko przez przymierze, które oferuje taką ostateczną próbę z możliwością wtórej śmierci. Są jedynie dwa przymierza, które proponują taką ostateczną próbę: (1) przymierze Abrahamowe w zarysach duchowych, jakie dotyczyły maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii i jakie przy końcu Tysiąclecia będą się stosować do Starożytnych i Młodocianych Godnych oraz (2) Nowe przymierze dla istot ludzkich w czasie Królestwa.
Przymierze Zakonu, choć stawiało przed ludźmi życie i śmierć, nie czyniło tego jako ostatecznej próby, lecz zarysy Sary Przymierza Abrahamowego, które bezwarunkowo ofiarowały wiernym Boską naturę i współdziedziczenie z Chrystusem, dotyczą tylko wiernych. Dlatego Przymierze Zakonu nie proponowało próby wiecznego życia lub wiecznej śmierci.
TP1996’95