ZŁY SŁUGA – Objawienie go
Pytanie – Ponieważ „on zły sługa” jest Biblijnie określoną osobą, kiedy możemy spodziewać się, że Pan objawi go i jego czyny w prawdziwym charakterze?
Odpowiedź — W czasie jak miał być czynnym jako zły sługa. A tym okresem czasu jest Epifania; ponieważ „wierny i roztropny sługa” został objawiony podczas Parusji podczas tego szczególnego czasu jego czynności; a łączność między Mat. 24:45-47 i Mat. 24:48-51 pokazuje, że po ukompletowaniu czynności wiernego i roztropnego sługi zły sługa miał okazać się na jego scenie i miał wykonywać jego złe uczynki. Praca żęcia i pokłosia (praca Parousii) będąc pod przewodnictwem „wiernego sługi” on w zupełności dokończył (Ezech. 9:11) i był tu aż do końca Parousii. Dlatego czynności „złego sługi” należą do Epifanii, do okresu, który następuje po Parusji. Dlatego też widzimy, że złe nauki i praktyki w religijnej sferze złego sługi przechodziły ich wyjawianie zaraz krótko potem, gdy Epifania zaczęła się. Jest to potrzebne, aby wyjawić jego złe nauki i złe praktyki (lub czyny w pracy Pańskiej) dlatego, aby ostrzec trzodę Bożą przed złem. Jeżeli lud Boży nie byłby ostrzeżony, wpadłby w sidło szatana, które on wprowadził przez tych; którzy stali się niewolnikami największego przeciwnika Bożego, aby ich wykorzystać i przez to doprowadzić ich do ruiny. Ten, który widzi szatański zamiar, którego on przez złego sługę wykonuje, a nie przestrzega Kościół przeciwko niemu i jego złym praktykom, przez które szatan oddziałuje, staje się winnym przed Panem za współudział w wprowadzaniu tego złego na lud Boży. Gdy zaś ten, któryby nawet ucierpiał i utracił, a miłująco i wiernie przestrzegał by trzodę przeciwko temu złemu, lub wyzwolił niektórych z tych szatańskich sideł przez stosowne wyjawienie, taki działa w duchu dobrego Pasterza, który położył życie Swoje za owce; lecz ten, który widzi, że wilk przychodzi i sam ucieka, zostawiając owce na okrucieństwo wilka, jest niewiernym pasterzem, jest najemnikiem i niegodnym miejsca Pasterza w trzodzie. (P. 1925, 193).
TP1928’94