ZAZDROŚĆ, ZAWIŚĆ, POŻĄDLIWOŚĆ

      Pytanie – Czy zazdrość, zawiść i pożądliwość są kiedykolwiek użyte w Piśmie Świętym w pozytywnym znaczeniu?

      Odpowiedź — W odniesieniu do ludzi zazdrość może być zdefiniowana jako: (1) podejrzenie p rywalizację z kimś lub niewierność wobec jakiegoś człowieka lub ludzi, którzy mają prawo lub czują, że on lub ona ma prawo wymagać od danej osoby uczuć lub lojalności wobec niej, albo też jako (2) czujność w pilnowaniu oraz właściwy respekt wobec uczuć i/lub lojalności innej lub innych osób, od których ma się prawo wymagać dla siebie takich uczuć lub lojalności. Zazdrość może być również (1) wybujałym lub (2) właściwym uczuciem posiadanego respektu w stosunku do czyjegoś zawodu, szczególnych przywilejów, życiowej pozycji, drogocennych przedmiotów itd.

      Zazdrość w sensie pierwszym jest przysłowiowym zielonookim potworem, podejrzliwością, krańcowością posiadania, która, na przykład, nigdy prawie nie spuszcza z oka małżonki lub małżonka podejrzewając niewierność. Podejrzliwość i nieufność dąży do podkopania oraz zniszczenia miłości i szczęścia. Z drugiej zaś strony zazdrość w drugim znaczeniu, właściwe, czujne pielęgnowanie prawa posiadania w odniesieniu do małżonki lub małżonka, realizuje takie sprawy jak poświęcenie uwagi, czasu, obdarowywanie odpowiednimi podarunkami lub komplementami, towarzystwem i małżeńską miłością, które pobudzają i zazwyczaj podtrzymują uczucia męża lub żony jedynie dla drugiej strony.

      W odniesieniu do niewłaściwej miłości (1) Biblia stwierdza: „Twarda jako grób [sheol] zawistna miłość; węgle jej jako węgle ogniste i jako płomień gwałtowny” (Pieśni 8:6; Przyp. 6:34; porównaj Codzienna Niebiańska Manna – komentarze z 5 września).

      Lecz w związku z właściwą zazdrością (2), czujną, będącą właściwym pielęgnowaniem prawa posiadania, Pismo Święte często wspomina o zazdrości Jehowy, bowiem On pragnie naszych religijnych uczuć, poświęcenia, lojalności, które mają należeć jedynie do Niego. W 2Moj. 20:5; 34:14 czytamy: „Ja Pan Bóg twój, Bóg zawistny w miłości”. „Nie będziesz się kłaniał bogu innemu, przeto że Pan jest, zawistny imię jego, Bóg zawistny jest” (patrz też 5Moj. 4:24; 5:9; 6:15; Joz. 24:19; Nah. 1:2; Sof. 3:8; Zach. 1:14; 8:2). 2Kor. 11:2 mówi: „Albowiem gorliwym [zazdrosnym – KJV] jestem ku wam gorliwością [zazdrością – KJV] Bożą; bom wam przygotował, abym was stawił czystą panną jednemu mężowi Chrystusowi”.

      Zawiść może być określona jako postawa niezadowolonej lub zawziętej świadomości i pożądania jednej lub większej liczby cudzych korzyści, posiadłości itd. Przeciwnie do niewłaściwej zazdrości, niewłaściwej chęci posiadania tego, do czego jednostka ma pewne prawo lub ma przypuszczalnie prawo, zawiść w sposób nieumiarkowany pragnie osiągnąć korzyści, posiadłości itd., które należą do kogoś innego lub innych ludzi.

      Zawiść nie jest nigdy uważana w Piśmie Świętym za dobrą zaletę, lecz jest jednym z uczynków ciała (Gal. 5:19-21, 26), jest cechą która, jeśli nie zostanie pokonana, pozbawi jednostkę otrzymania udziału w królestwie. Inne teksty Pisma Świętego podobnie odradzają zawiść (Przyp. 3:31; 14:30; 23:17; 27:4; Rzym. 1:29; 13:13; 1Kor. 3:3; 2 Kor. 12:20; 1Tym. 6:4; Tyt. 3:3; Jak. 3:14-16; 4:5).

      Kilka biblijnych przykładów to zawiść Kaina wobec Abla (1Moj. 4:4-8), zawiść braci Józefa wobec niego (1Moj. 37:3-11, 18-20; Dz. 7:9), zawiść Marii i Aarona wobec Mojżesza (4Moj. 12:1-10), zawiść Korego, Datana i Abirona wobec Mojżesza (4Moj. 16:3; Ps. 106:16-18), zawiść Saula wobec Dawida (1Sam. 18:8, 9, 29; 20:31), zawiść książąt Babilonu wobec Daniela (Dan. 6:4), zawiść kapłanów wobec Jezusa (Mat. 27:18; Mar. 15:10; Jan 11:47-54) i zawiść Żydów wobec Apostoła Pawła oraz Barnabasza (Dz. 13:45; 17:5).

      Pożądliwość ma w wielu przypadkach ten sam charakter co zawiść: pożądliwość może być określona jako (a) nadmierne i usilne pragnienie osiągnięcia i posiadania rzeczy, korzyści itd., należących do innych; (b) w dawnej angielszczyźnie słowo to oznaczało posiadanie tego samego usilnego pragnienia, które jednak nie było przesadne, grzeszne. W tym dobrym znaczeniu Apostoł mówi w 1Kor. 12:31 (por. 14:39), „Starajcie się [pożądajcie – KJV] usilnie o jeszcze lepsze dary”.

      Nie jest złą rzeczą z naszej strony pragnąć usilnie rzeczy, korzyści itd., należących do innego człowieka lub innych ludzi, jeśli mają oni ochotę je sprzedać lub pozbyć się ich w inny sposób. Zła pożądliwość występuje wtedy, gdy ktoś nie przestaje usilnie pragnąć rzeczy, do których nie ma żadnego prawa lub z którymi inny człowiek, lub inni ludzie nie chcą się rozstać.

      W naszych czasach wyrażenie pożądliwość używane jest prawie bez wyjątku w negatywnym znaczeniu określonym w punkcie a. Wiele tekstów Pisma Świętego upomina nas przed pożądliwością (2Moj. 18:21; 20:17; 5Moj. 5:21; Ps. 10:3; 119:36; Przyp. 15:27; 21:26; 28:16; Kazn. 5:10, 11; Izaj. 1:23; 56:11; 57:17; Jer. 6:13; 8:10; 22:17; 51:13; Ezech. 22:12, 13; 33:31; Miche. 2:2; 3:11; 7:3; Abak. 2:5-9; Mat. 6:24: Mar. 7:22; Łuk. 12:15-21; 16:14; Jan 6:26; Dz. 20:33; Rzym. 1:29; 7:7; 13:9; 1 Kor. 5:10, 11; 6:10; 2 Kor. 9:5; Efez. 5:3, 5; Kol. 3:5; 1Tes. 2:5; 1Tym. 3:3; 6:9-11; 2Tym. 3:2; Żyd. 13:5; Jak. 4:2; 2Piotra 2:3, 14; 1Jana 2:15-17; Jud. 11).

      Podajemy niektóre biblijne przykłady pożądliwości w sensie (a): Ewa pożądająca zakazanego owocu (1Moj. 3:6), Balaam miłujący zapłatę niesprawiedliwości (2Piotra 2:15; 4Moj. 22), Achan zabierający skarby z Jerycha (Joz. 7:21), synowie Samuela biorący łapówki (1Sam. 8:3), Dawid biorący Betsabę (2Sam. 11:2-5), Achab pragnący winnicy Nabota (1Król. 21:2-16), Giezy przyjmujący podarek (2Król. 5:20-27), Judasz zdradzający Jezusa (Mat. 26:15, 16; Mar. 14:10, 11; Łuk. 22:3-6), Ananiasz i Safira zatrzymujący część pieniędzy za ziemię, które już uprzednio obiecali ofiarować (Dz. 5:1-10) i Demas opuszczający Pawła (2Tym. 4:10).

      Cały lud Boży powinien oczywiście starać się pozbyć bezbożnej zazdrości, zawiści i złej pożądliwości, ponieważ są one uczynkami ciała i szatana, które – jeśli uporczywie praktykowane – pozbawią go możliwości osiągnięcia życia wiecznego w królestwie Bożym. Zamiast nich przyswajajmy sobie ducha ufności i niesamolubnej miłości, które pomogą nam osiągnąć nasze dziedzictwo w królestwie Bożym.

TP1986’12