ŻYWI I UMARLI – Kim są?
Pytanie – W 2Tym. 4:1 oraz w 1Piotra 4:5 czytamy o sądzie „żywych i umarłych”. Kim są „żywi” a kim „umarli” z tych wierszy?
Odpowiedź — Greckie słowo użyte w tych wierszach znaczy „żywy” i jest w ten sposób tłumaczone w wielu przekładach. Ono odnosi się do tych, którzy nie podlegają wyrokowi śmierci, t j. do tych, którzy są Nowymi Stworzeniami (2Kor. 5:15, 17; jako tacy nie znajdują się oni pod wyrokiem śmierci — Rzym. 8:1) i do upadłych aniołów, którzy nigdy nie podlegali wyrokowi śmierci, lecz w stosunku do których Bóg także zarządził sąd (1Kor. 6:3; 2Piotra 2:4). Juda 6 wskazuje nam, że są oni uwięzieni „na sąd dnia wielkiego”, który to dzień obejmuje czas objawienia lub okazania się naszego Pana podczas Jego Wtórego Przyjścia. Zgodnie z 2Tym 4:1, Jezus sądzi „żywych” — Nowe Stworzenia i upadłych aniołów — podczas Swego objawienia (gr. epiphaneia).
„Umarli” z 2Tym. 4:1 i 1Piotra 4:5 stanowią tych, którzy popadli w stan śmierci Adamowej, którzy śpią w nieświadomości snem śmierci w piekle (sheol, hades), w stanie grobu, niepamięci (zob. broszurkę pt. „Piekło Biblijne”), a także tych, którzy znajdują się pod przekleństwem śmierci Adamowej, którzy są. „umarli w upadkach i grzechach (Efez. 2:1), prawnie umarli (Mat. 8:21, 22; 2Kor. 5:14; Jan 5:25), chociaż aktualnie nie znajdują się w stanie śmierci. „Umarłymi” są więc członkowie rasy potępionej w Adamie, tak w stanie śmierci jak i w procesie umierania.
Pismo Św. .jasno wykazuje, że „umarli [ci w stanie śmierci] o niczym nie wiedzą” (Kazn. 9:5, 6; Ijob 14:21; Psalm 146:4) i że „w śmierci nie masz pamiątki o tobie, a w grobie [sheol, niepamięć] któż cię wyznawać będzie?” (Psalm 6:6). W takim stanie Jezus nie mógłby ich poddać jakiejkolwiek próbie lub sądowi; dlatego wzbudzi On umarłych z grobu, z „piekła”, ze stanu śmierci (Dan. 12:2; Jan 5:28). On wzbudzi ich i wówczas wspólnie z tymi, którzy nie zeszli do stanu śmierci, postawi na sąd lub próbę w okresie wielkiego tysiącletniego Dnia Sądu świata (Jan 5:29, A.R.V.; Dz. 17:31; 2Piotra 3:7, 8; Obj. 20:11-15), który stanowi okres tysiąca lat panowania Jego Królestwa na ziemi (Obj. 5:9, 10; 20:4). Tak więc Jezus sądzi „umarłych” w Swoim Królestwie.
(B.S.’60, 55)
TP 1966-96