WZBRANIANIE SIĘ MOJŻESZA – Pozafigura

      Pytanie – Jak można na podstawie Pisma św. odpowiedzieć na zarzut br. Sandbloma, że Mojżeszowe wzbranianie się, aby podjąć misję wyprowadzenia Izraela z Egiptu nie jest figurą na wahanie się naszego Pana podjąć Swoją misję Wtórego Przyjścia?

      Odpowiedź — Dagningen br. Sandbloma (Szwedzki Brzask) stawia swój zarzut na nasz pogląd jak następuje: „Tak jak Mojżesz na rozkaz Boży wzbraniał się wyprowadzić lud Izraelski z Egiptu, tak nasz Pan Jezus Chrystus także wzbraniał się względem rozkazu od Ojca, żeby wrócić na ziemię i wziąć Swoje królestwo w posiadłość. I tak jak Bóg rozgniewał się, ponieważ Mojżesz wahał się; tak Bogu mniej się podobało, gdy Jezus wahał się.” Cytata, dopiero podana, błędnie przedstawia naszą myśl. Trzymając się słów tej cytaty tak blisko, jak Prawda nam pozwoli poprawimy ja, dając ukośnym drukiem naszą myśl: Tak jak Mojżesz na sugestię (nie rozkaz) Boga wahał się na chwilę podjąć figuralną misję Wtórego Przyjścia; tak też nasz Pan Jezus Chrystus wahał się na chwilę podjąć Misję Wtórego Przyjścia na sugestię Ojca (nie rozkaz). I jak Bogu mniej się podobało, że Mojżesz wahał się, niż byłoby mu się podobało, gdyby on był natychmiast podjął figuralną Misję Wtórego Przyjścia; tak też Bogu mniej się podobało wahanie Jezusa, niż gdyby On był natychmiast podjął Misję Wtórego Przyjścia. Jak przyszliśmy do wyrażenia takiej myśli? Odpowiadamy, Pismo św. naucza, że Mojżesz w jego łączności z Egiptem i pokrewieństwie do Izraela w jego stosunkach odnośnie Egiptu przedstawia naszego Pana w Jego związku z teraźniejszym złym światem z ludem Bożym w ich związku do obecnego świata. (Do Żyd. 11:26 (za większe pokładając (figuralnie) urąganie Chrystusowe, itd., w. 23-29 nasuwają tę myśl także); 3:1-6; 1Kor. 10:1-6 (w. 6 literalnie brzmi: te rzeczy były figurami nas; przeto Mojżesz, jako wybawiciel Izraela z Egiptu w w. 1, 2 jest przedstawiony, jako figura naszego Pana, wyprowadzając lud Boży z obecnego złego świata).

      Izaj. 63:11-14. Następnie podajemy myśl, zawartą u Izaj. 63: W. 1-6 przez odpowiedź na pytania w. 1, 2, jakie prorok stawia, nasz Pan określa Dzień Pomsty, przez który lud Boży Wieku Ewangelii jest wyzwolony z symbolicznego Egiptu, obecnego złego świata (D 34, 3-41, 3). W w. 7-10 nasz Pan dalej jest mówcą, w w. 7-9 określając początkowo przywileje Wieku Ewangelii, a potem w w. 10 określając późniejsze utrapienia ludu Bożego w symbolicznym Egipcie. Następnie w. 11-14 określają powstanie Boże, ażeby wypełnić pozafigurę Misji Mojżeszowej do Egiptu i jego wybawienia ludu Bożego stamtąd, a wiec określają Chrystusową Misję Wtórego Przyjścia do symbolicznego Egiptu, obecnego złego świata, i wybawienie ich z niego. W w. 15-19 napomknięte jest o niewoli ludu Bożego podczas okresu pomiędzy żniwami i ich modlitwach o wybawienie. Przeto w. 11-14 jasno dowodzą, że Mojżesz w jego stosunkach z Egiptem i z Izraelem w jego związku z Egiptem przedstawia naszego Pana w Jego pokrewieństwie do pozafiguralnego Egiptu. W świetle tych ustępów możemy widzieć, że Szczepanowe odniesienia się do Mojżesza (Dz. 7:20-44) dowodzą, że ten ostatni w tych odniesieniach jest figurą na naszego Pana. Taka jest myśl naszego Pastora o Mojżeszu, jako figurze na naszego Pana, co można widzieć z jego komentarza na 2Moj. 2:10-15:22. Przeto stosowna pozafigura wzbrania się Mojżesza na chwilę, ażeby podjąć Misję do Egiptu w celu wyprowadzenia Izraela, musi być znaleziona w naszym Panu, co wierzymy, że łaska Boża pomogła nam znaleźć w poglądzie, który przedstawiliśmy powyżej. Lecz pod wpływem Szatańskim niektórzy przesiewacie walczyli przeciw i przedstawiali ją niewłaściwie; a my zbijamy ich ataki w następujących dwóch pytaniach i odpowiedziach. Wierzymy, że nasze odpowiedzi w następujących dwóch pytaniach udowadniają, że nasze wyrozumienie tej sprawy jest biblijne. Nasi przeciwnicy nie mogą przedstawić ani jednego ustępu biblijnego, nauki, lub faktu, który przeczy temu wyrozumieniu; oni tylko mogą walczyć przeciwko niemu niewłaściwymi przedstawieniami, których głupstwo zaraz się wyjawi. (P ’37, 178, kol. 2.)

TP1939’42