WOJSKO – A poświęcenie
Pytanie – Co powinien czynić poświęcony, gdyby, był pobrany do służby wojskowej podczas wojny lub rewolucji?
Odpowiedź — Jesteśmy zadowoleni, że to pytanie zadano nam w czasie pokoju i gdy odpowiedzi na takie pytania są uważane za legalne. Gdyby nam zadano to pytanie w czasie wojennym, albo podczas rewolucji, a prawo uważałoby tego rodzaju odpowiedzi za rzecz nielegalną, wtenczas nie moglibyśmy odpowiedzieć na nie tak jak teraz to czynimy. Ale obecnie możemy odpowiedzieć na to pytanie z dobrym sumieniem i zgodnie z prawem cywilnym.
Z powodu, że naturalny patriotyzm dla niepoświęconych jest cnotą przez Boga uznawaną, co można zauważyć, iż Bóg uznawał izraelskie branie udziału w wojnie, w obronie ich kraju, dlatego jest obowiązkiem dla niepoświęconych, gdy są wezwani przez swój kraj w czasie wojny albo rewolucji zapisać się lub stawić do poboru wojskowego w celu wzięcia czynnego udziału z bronią palną tak samo jak było obowiązkiem dla mężów izraelskich to czynić podczas wojny lub rewolucji. Ale tak jak kapłani i lewici w Izraelu byli wolni od służby wojskowej, tak samo powinny być wolne ich pozafigury, tj. poświęceni. Podczas Epifanii poświęceni składają się z Maluczkiego Stadka, Wielkiego Grona i Młodocianych świętych. Ci, przeto, powinni być wolni od służby wojskowej. I jest to szczęściem dla nich, że nasz rząd (Stanów Zjednoczonych) zawsze legalnie uznawał prawa poświeconych, którzy, nie chcąc gwałcić przekonania swego sumienia, odmawiają służyć w wojsku z bronią palną, że mogą być wolnymi od takiej służby, chociaż nie od wszystkiej służby wojskowej np. w oddziale zaopatrującym wojsko w żywność, ubranie i inne potrzeby, jak również w oddziale sanitarnym. Chociaż nie jest to złem dla innych gdy rząd wymaga zabijania swoich bliźnich, jednak byłoby to złem ze strony poświęconych tak czynić; ponieważ tak jak Jezus był posłany przez Ojca, tak i oni są posłani przez Ojca (Jan 17:18; 20:21) Jezus, będąc posłany, nie przyszedł „zatracać dusz ludzkich, ale zachować” (Łuk. 9:56). Jego poświęceni naśladowcy są posłani dla tego samego celu, aby nie zatracali dusz ludzkich, ale aby je zachowywali. Przeto nie mają używać broni na niszczenie życia ludzkiego. To samo prawo posłannictwa, jakie Jezus miał na świecie, stosuje się tylko do samych poświęconych. A zatem, to prawo nie odnosi się do niepoświęconych, ani te wyjątki Pisma świętego nie zwalniają ich od noszenia broni ani od używania jej na niszczenie życia ludzkiego na rozkaz kraju. Przeto widzimy z powyższego zastanowienia, że jest zabronione poświęconemu naśladowcy Chrystusa zaciągania się do wojska w celach walki. A jeżeli byłby zabrany do służby wojskowej to Pismo święte zabrania mu uczestniczenia w walce czynnej podczas wojny lub rewolucji. Gdyby został zabrany do wojska, ma w pokorze jak przystoi na osób? poświęconą poprosić o zwolnienie ze służby militarnej jako osoba poświęcona. W duchu Jezusowym taka osoba powinna stanowczo odmówić czynienia czegokolwiek coby ją prawnie załączało jako część należącą do stanu militarnego; a przyjęcie na siebie munduru uczyniłoby daną osób? taką częścią, dlatego mundur nie powinien być noszony przez osobę poświęconą. Postępowanie według tej zasady podczas wojny światowej doprowadziło do zadawania tortur tym, którzy odmawiali służby wojskowej; ale gdy przez znoszenie zadawanych tortur jasno wykazali, że odmawiają służby z powodu przekonania swego sumienia, wtedy bardzo często nie brano ich do wojska wcale, lecz byli przeznaczani do ważnej służby państwowej, z której korzyści wpływały państwu. A zatem jeżeliby odmówiono poświęconej osobie zwolnienia od służby wojskowej, wtenczas może poprosić o zwolnienie ze służby w walce czynnej, szczególnie można prosić o przydzielenie do oddziałów sanitarnych, gdzie jako sanitariusz będzie miał wiele sposobności do „zachowania życia ludzkiego”. Gdyby mu tego odmówiono, może prosić o inną służbę, nie należącą do walki czynnej jak np. do oddziału pogrzebowego, albo do oddziału dostarczającego żywności, ubrania lub innych potrzeb wojsku. Te przywileje, o których jest wspomniane powyżej, bracia w Polsce powinni posiadać, ponieważ Żydzi w Polsce je posiadają i władze polskie zezwoliły Żydem na takowe przywileje; a gdy bracia będą zmuszeni do służby wojskowej mogą przypomnieć urzędnikom, że powinni mieć w Polsce przynajmniej tyle względów, ile Żydzi mają. W żadnym razie bracia nie powinni składać przysięgi na wierność w armii. Ponieważ nie uważają się za część armii. Gdyby im jednak wszystkiego odmówiono i zmuszono ich do brania czynnego udziału w walce, wtenczas w imieniu Boga niechaj odmówią to czynić, znosząc raczej następstwa swojej odmowy, aniżeli aby mieli pogwałcić swoje poświęcone stanowisko przed Bogiem. P’32, 198; ’33, 47.
TP1933’46