WIECZERZA WESELA BARANKA – Kto i kiedy daje zaproszenie?

      Pytanie – Kiedy i kto daje zaproszenie na wieczerzę wesela Barankowego (Obj. 19:9)?

      Odpowiedź — Ponieważ wszyscy, którzy byli spłodzeni z ducha podczas Wieku Ewangelii, byli powołani w jednej nadziei swego – powołania (Efezów 4:4), dlatego wszyscy mieli zaproszenie na wieczerzę wesela Barankowego; lecz specjalne poselstwo wzmiankowane w Objawieniu 19:9 jest dane po temu gdy wszyscy członkowie z klasy Oblubienicy wejdą na wesele. To poselstwo jest proklamacją błogosławionego udziału Wielkiej Kompanii, której członkowie są zaproszeni jako goście na wieczerzę weselną. W książce Pytań i Odpowiedzi Brata Russella, str. 300 w wydaniu angielskim, str. 693 w wydaniu polskim u dołu, czytamy: „Po tym wydarzeniu [po ślubie z Barankiem] Pan wyśle poselstwo Wielkiej Kompanii, mówiąc: „Błogosławieni, którzy są wezwani na wieczerzę wesela Barankowego.” Również w 4 tomie epif. na str. 90 czytamy, że Pan „zamierza uczynić ich druhnami Małżonki Barankowej przez zaproszenie ich jako klasę po raz pierwszy przy końcu Wieku Ewangelii, ażeby byli obecni jako goście na wieczerzy wesela Barankowego. (Obj. 19:9).

      Fakt, że Pan zaprosił tych, którzy mieli stanowić klasę Wielkiej Kompanii, jest jasno wykazany w Obj. 19:9 i był tak wykazany przez cały Wiek Ewangelii, lecz nie był jasno zrozumiany, dlatego, że jeszcze nie był na to czas. Lecz proklamacja poselstwa z Obj. 19:9 ma być ogłoszoną przez Wielką Kompanię jako klasę (w czym i Klasa Młodociano – Godna ma dopomagać) po skompletowaniu Małego Stadka. W Present Truth 1925, str. 146, Br. Johnson pisał tak: „W Objawieniu 19:6-9 mamy pokazane, że najpierw będzie ślub Baranka i Oblubienicy, a później ci co są zaproszeni na wieczerzę wesela Barankowego są przedstawieni jako otrzymujący swe błogosławieństwo. Następnie mamy pokazane, że zaproszenie do tych, którzy mają być druhnami Oblubienicy jest dane aż po skompletowaniu Małego Stadka po tej stronie zasłony.” Z tego możemy zauważyć kiedy zaproszenie na wieczerzę weselną jest dane gościom, a mianowicie aż po odbytym ślubie Baranka i Oblubienicy.

      Pan nam teraz wykazuje, iż On rozszerzył łaskawe zaproszenie do Wielkiego Grona jako druhen, aby byli gośćmi na wieczerzy weselnej, wykazawszy to przez zabranie ostatniego członka klasy Oblubienicy, posłannika Epifanii (Bra. Johnsona, pozafiguralnego Zachariasza) by otrzymał nagrodę poza zasłoną. W dodatku do ogłoszenia, że przybliżyło się wesele Baranka i że Małżonka przygotowała się, klasa Jana (która teraz stanowi braci z Wielkiej Kompanii i z Klasy Młodociano – Godnej, którzy pozostali na ziemi po śmierci posłannika Epifanii) otrzymała zlecenie od posłannika Epifanii w liście do ich wodza jak następuje: „A on (posłannik Epifanii) rzekł mi (Wielkiej Kompanii i Klasie Młodociano – Godnej) napisz (ogłoś): „Błogosławieni, którzy zostali wezwani na wieczerzę wesela Barankowego.” Diaglot angielsko – grecki wykazuje, że właściwe znaczenie greckiego słowa keklemenoi jest zostali wezwani (a nie, są wezwani, jak podają zwykłe tłumaczenia angielskie i polskie, co pokazuje czas przeszły dokonany, który dowodzi, że polecenie było dane w przeszłości, lecz zostanie dokonane w swoim czasie (P 1931, 157).

      Że Br. Johnson był tym aniołem lub posłannikiem, mówiącym w Obj. 19:9, jest widoczne nie tylko z faktu, że on dał zlecenie Wielkiej Kompanii i Klasie Młodociano – Godnej, aby to ogłosili po jego śmierci, lecz także z faktu, że upodobało się Panu, aby Prawda, odnosząca się do Epifanii i do Wielkiej Kompanii, była dana przez niego; albowiem przed Epifanią nie było Wielkiej Kompanii jako klasy, chociaż były jednostki jako utratnicy koron (Ter. Prawda 1949, str. 42, kol. 2). On więcej aniżeli ktokolwiek, inny, zawsze bronił i starał się wprowadzać Prawdę parousyjną i jej zarządzenia, tak jak one były dane przez „wiernego sługę”, i tylko on sam dał postępującą Prawdę Epifanii, opartą i dobrze opracowaną na Prawdzie parusyjnej.

      Następnie zauważmy co on pisał na przedmiot omawiany w Presenth Truth 1931, str. 157: „Z tego wynika, że gdy anioł kazał Janowi ogłosić (napisać) poselstwo, Wielka Kompania już była zaproszona na wieczerzę weselną, co było niemożliwością przed rozdzieleniem, albowiem do tego czasu wszystkie nowe stworzenia – kapłani i utratnicy koron  – mieli jedną nadzieję powołania. Ani zaproszenie nie może być dane prędzej, aż cielesny umysł Wielkiej Kompanii zostanie zniszczony przez Azazelowe doświadczenia i gdy ona zacznie się oczyszczać. To dowodzi, że zaproszenie nie było jeszcze dane [w r. 1931], ale gdy zostanie dane wtenczas Jan otrzyma rozkaz by ogłosić to poselstwo.” To daje nam jeszcze jeden wątek co do czasu kiedy zaproszenie miało być dane, tj. gdy Wielka Kompania zacznie się oczyszczać. To zgadza się z oświadczeniem podanym w Ter. Praw. 1949, str. 42, kol. 2, gdyż jest podane, że rzeczy wzmiankowane w Obj. 19:5 i dalej dane będą przez naszego Pana po rozpoczęciu oczyszczania się Lewitów.

      W Present Truth, 1926, str. 191 czytamy: „Jeszcze tylko kilka lat, a pierwsza faza pracy epifanicznej skończy się (praca Najwyższego Kapłana względem Kozła Azazela). Wtedy gdy wszyscy poznają swe stanowisko, chwalebna i obszerna praca pokazana w figurze 4Moj. 8:22 rozpocznie się z cudownym poselstwem sprawowanym względem Obozu w okresie Epifanii (Obj. 19:6-9). Radujmy się w tej nadziei.” Wszystkie te odnośniki wskazują, że oczyszczenie Lewitów miało się rozpocząć przed ogłoszeniem radosnego poselstwa z Obj. 19:6-9 . To jest sposób w jaki ono wypełnia się obecnie. Wykazaliśmy w ostatnim numerze Present Truth, str. 24, 26 że oczyszczenie Lewitów już jest w toku i wszystkie potrzebne pomoce są przygotowane by tę pracę dokończyć. Żyjemy zatem w czasie kiedy proklamacja z Obj. 19:9, razem z poselstwem wierszy 6-8, jest ogłoszona. „Jest to zatem praca jaka należy do Epifanii (Tar. Prawda 1928, str. 24, kol, 2), a nie tylko po okresie Epifanii jak, niektórzy twierdzą.” Dlatego wierzymy że jest to wolą Pańską, abyśmy to ogłosili teraz My nie dajemy zaproszenia. Jak oświadczyliśmy powyżej, Pan, przez zabranie ostatniego członka Oblubienicy, dał to zaproszenie. My tylko ogłaszamy błogosławieństwo Wielkiej Kompanii, że otrzymała to zaproszenie.

      Można tu tylko zaznaczyć, że gdy Br. Johnson pisał na ten przedmiot (w Ter. Prawdzie 1949, str, 42 i w innych miejscach), myślał, że będzie jeszcze w ciele podczas rozpoczęcia się proklamacji poselstwa z Obj. 19:9, i że klasa Jana w owym czasie będzie składała się z Małego Stadka. Później zauważył że w czasie gdy poselstwo z Obj. 19:9 będzie wypełniało się, klasa Jana będzie składała się tylko z Wielkiej Kompanii i z Klasy Młodociano-Godnej; a on jako „głos z tronu mówiący” dał rozporządzenie klasie .Jana. by ogłosiła, poselstwo z Obj. 19:9 po jego śmierci. Ogłaszanie tego od Boga danego poselstwa rozpoczęło się zaraz po jego śmierci, jak było rozkazane; a wszyscy słudzy Boga, którzy Go czczą, tak wielcy jak i mali (Obj. 19 :5) gdy będą się oczyszczać z nieczystości ciała i ducha, udoskonalając świątobliwość w bojaźni Bożej (2Kor. 7:1), będą coraz więcej podawali się woli Bożej i przyłączali się do tego chwalebnego poselstwa, wyśpiewując go w wielkim zadowoleniu i radości (Obj.19:7).

      Niektórzy ganili nas, że za prędko po śmierci Brata Johnsona zaczęliśmy ogłaszać radosne poselstwo z Obj. 19:6-9. Na to odpowiadamy, iż Pan wskazał że był na to czas, i że bylibyśmy niewiernymi rozkazowi danemu nam przez posłannika Epifanii, gdybyśmy natychmiast nie ogłaszali tego poselstwa. Zarzucano nam również, że staramy się odbierać niektórym korony, gdy ogłaszamy, że Brat Johnson był ostatnim członkiem Małego Stadka. Na to odpowiadamy, że wszystkie korony jakie były utracone zostały utracone jeszcze przed październikiem 1914 roku. (Ter Prawda 1938 str 25, par. 4; 1939 str. 60 kol. 1), to jest wtedy, kiedy żęcie zakończyło się (Ter. Prawda 1936 str. 68, gdzie jest podane 56 dowodów na tym punkcie). To dowodzi, iż jest niemożebnym, aby ktoś utracił koronę po tym czasie. My tylko podajemy myśl jaką Pan nam dał przez posłannika Epifanii tj. że zebranie ostatniego członka Małego Stadka objawia wszystkie pozostałe nowe stworzenia że są z klasy druhem. Powtarzamy, że nie bylibyśmy wiernymi rozkazowi wskazanemu w Obj. 19:5-9, jaki Pan nam daje przez Jego posłannika, gdybyśmy nie ogłosili tego poselstwa, Wierzymy iż. był to Pan który już dał to zaproszenie na wieczerzę wesela Barankowego. – P 51, 39.

TP1951’22