TYMCZASOWE USPRAWIEDLIWIE – Dowód

      Pytanie – Czy mogę w krótkości otrzymać biblijny dowód na Tymczasowe Usprawiedliwienie?

      Odpowiedź — To co ożywia usprawiedliwienie, jest przypisana zasługa Jezusowa i przyjęcie takowej przez Boga dla zniesienia grzechu Adamowego, a te rzeczy odbywają się po ofiarowaniu. Biblijny dowód na Tymczasowe Usprawiedliwienie byłby taki, któryby mógł pokazać, że w czasie Wieku Ewangelicznego odbywa się dla niektórych usprawiedliwienie, gdzie zasługa Jezusowa nie bywa aktualnie przypisana i dlatego wyrok Adamowy rzeczywiście (aktualnie) nie został zniesiony. Zasługa Jezusowa nie została przypisana dzieciom poświęconych, a jednak są usprawiedliwieni; ich usprawiedliwienie jest im przypisane (1Kor. 7:14). Św. Paweł, adresując do (Rzym. 12:1) niepoświęconych wierzących jako braci doświadczających łaski. Boże przypisane odpuszczenie grzechów i z wiary przypisane usprawiedliwienie – dowodzi Biblijnie, że jest tymczasowe usprawiedliwienie Wieku Ewangelii. Rzym. 8:29, 30 jasno dowodzi o tymczasowym usprawiedliwieniu. Jak podaje brat Russell w VI Tomie na str. 218, pokazuje nasze doświadczenie w odwrotnie chronologicznym porządku, Apostoł mówi najprzód o naszym przeznaczeniu, po drugie o naszym wezwaniu do wysokiego powołania, (poświęcenia) po trzecie o usprawiedliwieniu, a po czwarte o zaszczyceniu nas mądrością Bożą; gdy zaś w 1Kor. 1:30 on podaje nasze doświadczenia w chronologicznym porządku, że otrzymujemy od Chrystusa najprzód mądrość, po drugie usprawiedliwienie, po trzecie poświęcenie, a po czwarte uwielbienie. Kalwiniści, używając Rzym. 8:30 na dowód teorii „raz w łasce, zawsze w łasce” twierdzą, że ustęp ten pokazuje chronologiczny porządek postępowania w życiu Chrześcijańskim i z tego twierdzą, że wszyscy, których Bóg powołuje do pokuty pokutują i ci którzy pokutują są usprawiedliwieni; ich usprawiedliwienie jest im przepisane, i którzy są usprawiedliwieni są uwielbieni w Królestwie; zapewne, że ich twierdzenia byłyby właściwe, jeżeli ustęp ten pokazywałby doświadczenia w chronologicznym porządku. Lecz f akta dowodzą, że nie wszyscy, którzy są wezwani do pokuty pokutują i że nie wszyscy, którzy pokutują bywają usprawiedliwieni i że nie wszyscy, którzy są usprawiedliwieni będą uwielbieni w niebie. Dlatego ustęp ten musi być zrozumiany jako uczący o naszych doświadczeniach w odwrotnie chronologicznym porządku. Stąd usprawiedliwienie tu wzmiankowane przychodzi przed zaproszeniem do wysokiego powołania, które odbywa się przy zaproszeniu do ofiarowania – pierwszej części poświęcenia. A więc to usprawiedliwienie jest tymczasowym. Tak samo usprawiedliwienie w 1Kor.1:30 jest tymczasowym. Najjaśniejszy dowód na tymczasowe usprawiedliwienie trwające podczas Wieku Ewangelii znajduje się w Rzym. 4:1-12. Doświadczone to usprawiedliwienie z wiary Abrahama i Dawida, nie mające przypisanych zasług Jezusowych i zniesionego wyroku Adamowego było tymczasowym usprawiedliwieniem i jest dla nas napisane na dowód 5 na przykład, że takie usprawiedliwienie odbywa się w czasie Wieku Ewangelii – to dowodzi tymczasowe usprawiedliwienie. W wierszu 11 jest wyraźnie powiedziane, że Abraham otrzymał typową obrzezkę jako typową pieczęć – ożywiającą jego tymczasowe usprawiedliwienie, aby przez to stał się typem na Boga – w obrazie tymczasowym ojcem wszystkich niepoświęconych (nieobrzezanych), z wiary usprawiedliwionych wierzących. Następny wiersz pokazuje, aby się stał także jako typ na Boga – obrazowo ożywionym Ojcem wszystkich poświęconych, czy Żydów, czy Pogan. Widzimy więc jak brat Russell uczył Prawdy, a jak brat Rutherford wprowadził wiele błędów do przedmiotu na tymczasowe usprawiedliwienie. (P. 27, 68).

TP1928’94