TRON – Czy Jezus jest obecnie na tronie?

      Pytanie – Ponieważ nasz Pan Jezus króluje ze wzbudzonymi świętymi od 1878 roku, czy to oznacza, że jest na Swym tronie?

      Odpowiedź — W Obj. 3:21 nasz Pan mówi: ,,Kto zwycięży, dam mu siedzieć z sobą na stolicy (tronie) mojej, jakom i ja zwyciężył, i usiadłem z ojcem moim na stolicy (tronie) jego”. Z tego, i innych wersetów Pisma Świętego, jest zupełnie widoczne, że Jezus jako nagrodę za Swą wierność aż do śmierci, za zwycięstwo, otrzymał przy zmartwychwstaniu stanowisko specjalnego przedstawiciela Ojca, Jego Namiestnika w pełniejszym znaczeniu, jak to jest określone przez zajęcie miejsca z Ojcem Jego tronie (E 17, 412).

      Teksty Pisma Świętego wzmiankujące o Jezusie siedzącym po prawicy Ojca od Swego zmartwychwstania pokazują też, iż nasz Pan siedzi z Jehową na Jego tronie (zobacz Ps. 110:1; Mat. 26:64; Dz. 2:33-36; 7:55, 56; Rzym. 8:34; Efez. 1:19-23; Kol. 3:1; Żyd. 1:3, 13). Inne teksty (na przykład, Ps. 2:6; Filip. 2:9-11) oświadczają podobnie, chociaż nie wyszczególniają, że Jezus jest po prawicy Ojca.

      Jezus jest przedstawiony jako posiadający Swój tron, lecz podporządkowany Ojcu będącemu na Swym tronie, wykonującemu władzę, i współdziałający z Ojcem. Oba są wymienione w Obj. 3:21. Tron Jezusa określony jest słowami „na stolicy mojej”. Jezus zaprasza 144.000 królów do uczestniczenia w siedzeniu na nim (Obj. 5:9; 20:4, 6). W licznych innych ustępach Pisma Świętego jest mowa o podrzędnym tronie Jezusa.

      Odrębny tron Jezusa jest przedstawiony jasno w liście do Żyd. 1:8 (porównaj Ps. 45:7). Jehowa jest mówcą. Czytamy: „Ale do Syna mówi: Stolica Twoja, o Boże! [theos, podobnie jak elohim, użyte w Ps. 45:7, znaczy mocarz] na wieki wieków; laska [berło] sprawiedliwości jest laska [berło] królestwa twego”.

      Jezus, siedzący na Swym wszechświatowym tronie czystości, świętości, prawości, sprawiedliwości i prawdy, jest zobrazowany jako siedzący na ,,stolicy wielkiej białej”, Obj. 20:11. Zauważcie, że to ,,siedzenie” na tronie ma miejsce przedtem zanim obecne złe systemy religijne i zorganizowane społeczeństwo ,,uciekły”, uległy zniszczeniu i usunięciu (Żyd. 12: 26-28).

      Tron Jezusa, do którego przy Swym zmartwychwstaniu otrzymał prawo (berło) i autorytet (korona) do panowania, jest też przedstawiony jako stolica [tron] Dawida (Ps. 89:36-38; 132:11; porównaj z 1Król. 8:25; 2Kron. 6:16; Izaj. 9:6, 7; 22:22, 23; Jer. 33:17-26; Ezech. 34:23, 24; 37:24, 25; Łuk. 1:32, 33). Jezus jest antytypowym Dawidem (umiłowanym). Umiłowanym Boga (Efez. 1:6; Mat. 17:5). Który ma prawo do tronu Dawida. Chwała Bogu!

      W odpowiedziach na poprzednie pytania pokazaliśmy, że Jezus powrócił w 1874 roku mając autorytet do panowania jako Król i zaczął sprawować Swoją władzę królewską w 1878 roku panując ,,w pośród nieprzyjaciół” Swoich (Ps. 110:2; Łuk. 19:12-15). Dlatego w początkowym znaczeniu usiadł na Swoim tronie w 1874 roku a wzbudzeni w 1878 roku członkowie Ciała też zasiedli wówczas (1878) w pewnym sensie z Nim na Jego tronie, tronie antytypowego Dawida.

      Dodatkowe ważne znaczenie, w jakim Głowa i wzbudzeni członkowie Ciała zaczęli „siedzieć” na tronie, zaistniało w 1914 roku, gdy Chrystus otrzymał władzę. Dań. 7:13, 14 opisuje to obrazowo: ,,0to przychodził w obłokach niebieskich [obłokach ucisku — porównaj Mat. 24:30; Mar. 13:26; Łuk. 21:27; Obj. 1:7] podobny synowi człowieczemu [Chrystusowi], a przyszedł aż do Starodawnego [Jehowy], i przywiedziono go przed obliczność jego. I dał mu władzę i cześć i królestwo, aby mu wszyscy ludzie, narody i języki służyli; władza jego władza wieczna”.

      Jezus i członkowie Jego Ciała, siedzący z Nim na Jego tronie, otrzymali w 1914 roku „zwierzchność nad poganami” [narodami] i od tego czasu panują nad nimi ,,laską żelazną”, krusząc je „jako statki garncarskie” (Ps. 2:9; Obj. 2:26, 27). Porównaj Obj. 19:11-20 i Jud. 14, 15, które pokazują Chrystusa, Głowę i Ciało, przynoszących zniszczenie chrześcijaństwa. Jak wdzięczni jesteśmy widząc postępujące dzieło pod kierownictwem Chrystusa w procesie przygotowań do ustanowienia Jego Królestwa na ziemi!

      Jednakże w znaczeniu bardzo ważnym Jezus i Kościół usiądą razem na Jego tronie i będą rządzić w przyszłości, w Jego Tysiącletnim Pośredniczącym Królestwie, potem gdy wszyscy Młodociani Godni ukończą swój bieg w tym życiu, Izrael jako naród będzie nawrócony a krew — zasługa Chrystusa — będzie pokropiona „za lud”, ludzkość; potem gdy antytypowy Aaron, Najwyższy Kapłan, włoży na siebie szaty chwały i piękności, pośredniczące .,władze, posiadłości, służby, przywileje i prerogatywy” (3Mojż. 16:15, 23, 24; Z 245, 3709, 4602; E’11, 579; P’53, 29; ’54, 30; ’56, 27, 68, 69; Ter. Pr. ’82, 46).

      Chrystus, Głowa i Ciało, Najwyższy Kapłan Świata jako siedzący na tysiącletnim pośredniczącym tronie (dopiero w przyszłości), przedstawiony jest także w Melchizedeku, który  był  zarówno kapłanem i królem (1Mojż. 14:18: Żyd. 7:1-3). Zach. 6:13 (P’63, 53) opisuje to następująco: „Bo … ten [LATOROŚL, Chrystus, w. 12] zaś przyniesie sławę, i siedzieć i panować będzie na stolicy swojej [z Podkapłaństwem w Jego Tysiącletnim Pośredniczącym Panowaniu], i będzie kapłanem [według porządku Melchisedechowego; Ps. 110:4] na stolicy swojej, a rada pokoju będzie między nimi obiema [królestwo i kapłaństwo w jedności, bez niezgodności między tymi dwoma urzędami w zakresie jurysdykcji]”.

      Było powiedziane dwunastu apostołom, że usiądą na dwunastu osobnych stolicach (tronach), które oczywiście będą pomocniczymi w stosunku do pośredniczącego tronu Chrystusa (jaszcze przyszłego), który z kolei jest pomocniczym dla tronu Jehowy. Jezus wzmiankuje te dwanaście tronów w Ew. Mat. 19:28; Łuk. 22:30: „… wy którzyście mię naśladowali, w odrodzeniu, gdy usiądzie Syn człowieczy na stolicy chwały swojej, usiądziecie i wy  na dwunastu stolicach, sądząc dwanaście pokoleń Izraelskich”.

      Inny fragment Pisma Świętego, chociaż nie wymienia słowa tron, odnosi się do Chrystusowego Tysiącletniego Pośredniczącego Panowania i tronu (jeszcze przyszłego) w 1Kor. 15:21-28. Werset 23 odnosi się do członków Kościoła jako pierwiastków (Jak. 1:18) a następnie do popierwiastków spośród ludzkości, które staną się Chrystusowymi podczas Jego obecności, Jego Tysiącletniego Panowania (parusia, użyty tutaj wyraz, znaczy obecność, nie przyjście).

      Potem nastanie koniec (w. 24 ), Mały Okres (Ter. Pr.78, 48; ’80, 78-79; ’81, 39; ’63, 15; P ’57, 10, 11; ’58, 42, 43). Chrystus opróżni Swój pośredniczący (lecz nie królewski) tron do czasu jego rozpoczęcia się i odda Królestwo Ojcu. Uczyni to po zniszczeniu w Tysiącleciu wszystkich skutków szatańskiego panowania, autorytetu i mocy — Adamowego grzechu, smutku, bólu, choroby, śmierci i procesu umierania. Bo On musi panować w Swym Pośredniczącym Królowaniu dopóki nie zostaną zniszczeni wszyscy ci nieprzyjaciele (Ps. 110:1), włączając śmierć Adamową i Adamowy proces umierania (w. 26). Syn będzie wówczas ciągle podporządkowany Ojcu (ww. 27, 28). Także w Izaj 22:25 (P ’58, 40) pokazany jest ten opróżniony pośredniczący tron przy końcu tysiąca lat, tuż przed Małym Okresem i przekazanie ludzkości Bogu na ostateczny sąd w Małym Okresie bez Pośrednika stojącego w pośrodku.

      W Obj. 20:11-15 przedstawione jest dodatkowo, że tron Chrystusa staje się Jego pośredniczącym tronem, co nastąpi w przyszłości. Werset 11 był już wzmiankowany. Pokazuje on, że teraźniejsze złe ,,niebo i ziemia” muszą być całkowicie zniszczone (w wojnie, rewolucji i anarchii czasu wielkiego ucisku) zanim On usiądzie na Swym pośredniczącym tronie w celu sądzenia (wersja KJV podaje niepoprawnie przekład greckiego słowa thronos jako „Bóg” w w. 12; powinno być przetłumaczone „tron”; zobacz ASV, Diaglott itd.). Wówczas 63 ksiąg biblijnych zostanie całkowicie otwartych — wytłumaczonych, wyjaśnionych — i będą dane objawienia Nowego Przymierza. Wszystko to będzie użyte do nauczania, próbowania, naprawiania i ostatecznie — w Małym Okresie — wyrokowania, dotyczących całej ludzkości (w. 13). Zniszczenie stanu śmierci Adamowej (przez wzbudzenie wszystkich zmarłych) i Adamowego procesu umierania jest pokazane (w. 14) jako zachodzące przed Małym Okresem, poprzedzając (1) wieczne unicestwienie w Małym Okresie tych, którzy okażą się niegodnymi w toku próbowania (w. 15) i obdarzenie żywotem wiecznym na ziemi tych, którzy okażą się godnymi (E 17,424, 425).

      Przypowieść o owcach i kozłach (Mat. 25:31-46) stosuje się też do Pośredniczącego Panowania Chrystusa i ilustruje wiele rzeczy wspomnianych powyżej oraz podaje dodatkowe zarysy. Przypowieść ta nie odnosi się oczywiście do Wieku Ewangelii, lecz do czasu gdy ,,wszyscy święci Aniołowie [posłańcy]”, włączając wszystkich członków Ciała, będą z Nim (w. 31; Ter. Pr.’29, 54-56; ’32, 54). „Tedy” nasz Pan Jezus ,,usiądzie na stolicy chwały swojej”. Tysiącletnie sądzenie i ,,odłączanie” ludzkości jako owiec i kozłów — kozły przedstawiają nienaprawialnych złych niewybranych, odciętych, skazanych i posłanych na wieczne unicestwienie — jest opisane w wierszach 32-41, 46 i jest podobne do opisu podanego w Obj. 20:12-15. Jednakże ustęp w Obj. 20 nie wyszczególnia pochwalania i nagradzania sprawiedliwych niewybranych, klasy owiec, tak Jak to czym Mat. 25:34-40, 46. Ci odziedziczą życie w ziemskim Królestwie, przygotowanym dla nich „od założenia świata” (ww. 34, 46).

      Chociaż Chrystus opróżni pośredniczący tron przy końcu tysiąca lat i na początku Małego Okresu, jednakże pozostanie na tronie jako Król i Sędzia przez Mały Okres, nadzorując ludzkość (Mat. 25:34, 40) oraz na zawsze — na antytypowym tronie Dawida (Izaj. 9:7).

      Dan. 7:13, 14, 18, 27 pokazuje, że tron i panowanie Chrystusa, Głowy i Ciała, nad ziemią ma być wieczne, „na wieki, i aż na wieki wieczne”. W Obj. 11:15 czytamy „królestwami („królestwem” — ASV) Pana naszego i Chrystusa jego, i królować będzie na wieki wieków”. Obj. 22:3 też pokazuje, że w” potysiącletnim Królestwie „stolica (tron) Boża i Barankowa w niem będzie”. Dwa te teksty wzmiankowane na końcu mówią, że Jehowa i Jezus będą siedzieć wiecznie na połączonym tronie. Jak szczęśliwymi jesteśmy z tego powodu! P ’83, 13.

TP1985’46