SZATAN – Jego rozwiązanie

      Pytanie – Co znaczy „rozwiązanie szatana na mały czas” (Obj. 20:3, 7) po wypełnieniu się 1000 lat?

      Odpowiedź — Skoro uwięzienie szatana oznacza jego pozostawanie w błędzie, z dala od jakiegokolwiek kontaktu z ludzkością na ziemi, jego rozwiązanie wskazuje na odzyskanie przez niego kontaktu z ludzkością i dokładne poznanie prawd odnośnie nauk i warunków Tysiąclecia. Tak jak jego wiązanie było stopniowe, trwające wiele lat, tak i jego rozwiązanie – dopuszczanie do pewnej znajomości prawdy w celu wykorzystania do zwodzenia – będzie stopniowe, trwające wiele lat, chociaż jego powrót na ziemię nie będzie długą podróżą. Dokładnie zapozna się on z sytuacją, by w pełni ją zrozumieć jako podstawę planu ponownego przejęcia panowania nad rodziną ludzką. Z pewnością szatan nie uwierzy, że zostanie zniszczony przy końcu Małego Okresu, lecz jak faraon – jego typ – będzie przekonywał siebie, że Bóg jest zbyt dobry, by podjąć przeciwko niemu takie ostre środki; będzie się więc spodziewał kolejnego imperium i panowania nad ziemią przez tysiące lat, tak jak za pierwszym razem. Bóg pozwoli mu podjąć próbę ponownego zdobycia władzy nad ludzkością tylko po to, by wypróbować postawę serc udoskonalonego rodzaju, w celu ujawnienia tych, którzy w badającej serce próbie okażą się wierni właściwym zasadom oraz tych, którzy w takiej próbie nie pozostaną wierni zasadom sprawiedliwości. Bóg jest zdecydowany nie pozwolić żadnemu człowiekowi – po uzyskaniu odpowiedniej szansy zdobycia życia – istnieć po Małym Okresie, jeśli nie pozostanie wierny zasadom sprawiedliwości. Tak więc niewiara i ambicja szatana sprowadzi go ponownie do roli kusiciela, co na wszystkich ściągnie ostateczną, decydującą próbę, wynikiem której będzie życie wieczne dla wiernych i wieczna śmierć dla niewiernych. Tak jak Adam i Ewa na początku, wszyscy będą musieli przejść przez próbę decydującą o ich godności lub niegodności do wiecznego życia, a ta próba będzie miała miejsce w Małym Okresie.

     Szatan wymyśli jakiś subtelny podstęp, jaki w tej ostatecznej próbie będzie środkiem objawienia godnych i niegodnych. Ci z ludzkości, którzy odpowiednio rozwiną charaktery (Mat. 25:31-40), ostaną się w tej próbie, lecz ci, którzy tego nie uczynią (w. 41-46), wpadną w sidła szatana, cały czas myśląc, że Bóg pochwala ich złe postępowanie. Ponieważ przez cały czas szatan będzie ich ponaglał, w końcu popełnią jakiś niezaprzeczalny grzech, który zdemaskuje ich jako niegodnych wiecznego życia. Potem nastąpi unicestwienie ich samych, szatana i nie pokutujących aniołów, pokazane przez wrzucenie ich do jeziora ognia (Obj. 20:9, 10, 15; 21:8). Następujące literalne wersety dowodzą tego w stosunku do niepobożnych: Hiob 6:15, 18; 7:9; Ps. 37:10, 35, 36; 49:13; 104:35; Izaj. 65:20; następujące wersety mówią o tym w stosunku do szatana: Izaj. 27:1; Ezech. 28:16-19; Żyd. 2:14. Niekiedy na potwierdzenie faktu, że diabeł będzie istniał wiecznie przytacza się Obj. 20:10, które w polskich przekładach mówi o jego wiecznym męczeniu. Można na to odpowiedzieć kilkoma argumentami: Bestia i fałszywy prorok, o których mowa w tym wersecie i którzy doznają tego samego, co szatan, nie są osobami, lecz szatańskimi instytucjami, systemami, organizacjami, które nie będą istnieć na wieki (1Jan 3:8). Jakie jest więc rozwiązanie tej sprawy? Odpowiadamy, że słowo basanizo, oddane w polskich przekładach Obj. 20:10 jako męczeni, nie jest tutaj najlepszym tłumaczeniem. Słowo to ma trzy znaczenia, (1) badać; (2) badać przy użyciu tortur oraz (3) torturować. Polski przekład skorzystał z trzeciego znaczenia, podczas gdy tutaj pasuje znaczenie pierwsze. Chodzi o to, że doskonali ludzie przez wieki będą badać historię szatana, bestii i fałszywego proroka, ich teorie, skutki itp. ; w wyniku takiego badania zawsze będą dochodzić do wniosku, że zasłużyli oni na wieczne unicestwienie. Myśl ta jest bardziej dosłownie wyrażona w Izaj. 14:15-20. BS ’94, 63.

SzB1995’64