SŁUŻBA POŚWIADCZAJĄCA – Kiedy rozpocznie się służba poświadczająca?

      Pytanie – Czy mamy więc czekać aż „po zniszczeniu Babilonu… pomiędzy rewolucją a anarchią” i aż do czasu ucisku Jakubowego zanim rozpoczniemy wykonywanie tych dwu zarysów służby któraby poświadczała nasze oczyszczenie jako części matki po córce?

      Odpowiedź — Wierzymy, że Pańska wola jest, abyśmy nie zwlekali z pierwszym rozpoczęciem tej pracy, lecz rozpoczęli ją jesienią 1954 z kilku przyczyn, a głównie dla siedmiu następujących:

      (1) W E tomie 4, str. 104 (to samo w TP 1932 str. 28 par. 8), po wytłumaczeniu 3Mojż. roz. 12, br. Johnson mówi: „Widzieliśmy już z powyższego badania, że czas na ofiarowanie ofiar na dowód oczyszczenia następował zaraz po skończeniu 40 dni. „Widocznym jest, że wniosek ten jest oparty na 3 Mojż. 12:6, gdzie czytamy: „A gdy się wypełnią dni oczyszczenia jej po synu albo po córce, przyniesie, itd.” Widocznie nie było tam żadnej zwłoki; a więc jeżeli to się stało natychmiast w wypadku syna to podobnie stanie się i w wypadku córki; ofiarowanie na dowód oczyszczenia rozpocznie się natychmiast („gdy się wypełnią dni oczyszczenia jej”) po skończeniu 80 lat, tj. jesienią 1954.

      (2) W tym samym paragrafie br. Johnson dodaje: „W czasie pozafiguralnego ofiarowania po 80 dniowym oczyszczeniu nastąpi podobny do powyższego okres i podobna praca a ponieważ figuralne ofiary przy końcu 40 i 80 dni są równoległe, dlatego jest rzeczą zupełnie prawdopodobną, że czas zachodzenia Epifanii na Bazyleję (Królestwo) będzie również trwał około dwóch lat i jednego miesiąca, w którym to czasie będzie dokonywana praca przez Wielkie Grono, podobna do charakteru i długości tej jaką dokonywało Małe Stadko od 20 września 1914 do 3 listopada 1916, przez pierwsze uderzenie Jordanu. Praca ta będzie możliwie nawróceniem Izraela przez Wielkie Grono.” Widzimy zatem, że równoległe ofiary wskazują, że ofiara poświadczająca oczyszczonego Wielkiego Grona powinna rozpocząć się jesienią 1954, i powinna włączyć początek pracy ku nawróceniu Izraela, jako jeden z dwu zarysów tej służby.

      (3) Z badania artykułu „Królowa Saby” (P. ’54, str. 41), dowiedzieliśmy się, że „ci tymczasowo usprawiedliwieni, którzy nie poświęcą się przed paźdz. 1954 utracą swe stanowisko na Dziedzińcu Epifanii (Obj. 22:11) a staną się częścią Obozu Epifanii, razem z wieloma innymi, którzy potem przyjmą Jezusa jako swego Zbawiciela i Króla, włączając nawróconego Izraela.” Tymczasowo usprawiedliwieni Wieku Ewangelii byli uważani, że są na Dziedzińcu Przybytku; lecz począwszy z październikiem 1954 ci wszyscy, którzy są usprawiedliwieni z wiary w Chrystusa, a również i ci, którzy poświęcą swe życie Bogu dowiedzą się że ich stanowisko nie jest na Dziedzińcu lecz w Obozie. Nie będzie więcej tymczasowo usprawiedliwionych dla celów Wieku Ewangelii ponieważ (Ter. Prawda 1949, str. 42, kol. 2 u dołu) „po roku 1954 już nie będzie można stać się członkiem klasy Młodociano Godnej ani nikt nie będzie mógł dostąpić stanu tymczasowego usprawiedliwienia. Stąd też napomnienie, znajdujące się w Objawieniu 22:11, które podajemy według angielskiego lepszego przekładu: „Kto niesprawiedliwy (tymczasowo usprawiedliwiony, który nie jest aktualnie usprawiedliwiony dlatego niesprawiedliwy), niech jeszcze będzie niesprawiedliwy (niech pozostanie tymczasowo usprawiedliwionym i niepoświęconym); a kto jest plugawy (nie żałujący grzesznicy, którzy nie są czystymi), niech jeszcze będzie plugawy (niech pozostanie w tym stanie); a kto jest sprawiedliwy (Lewici Wielkiego Grona i członkowie klasy Młodociano Godnej, którzy są na Dziedzińcu są sprawiedliwymi) niech jeszcze pozostanie sprawiedliwym; a kto jest świętym (Kapłani są świętymi, ponieważ są w Świątnicy) niech jeszcze pozostanie świętym.” Bo gdy przyjdziemy do czasu kiedy nie będzie więcej poświęcenia dla celów Wieku Ewangelii (po październiku 1954 nowo poświęceni nie będą przyjęcie na prospektywne miejsca pomiędzy wybranych Wieku Ewangelii), byłoby bezpożytecznym napominanie tymczasowo usprawiedliwionych ażeby się poświęcili (jeszcze będą tymczasowo usprawiedliwieni, lecz ich tymczasowe stanowisko będzie w Obozie Epifanii; już nikt nie wyjdzie do stanu tymczasowego usprawiedliwienia dla celów wybrania Wieku Ewangelii, i nikt nie powinien po październiku 1954 być nawoływany do poświęcenia się dla tych celów, albowiem wtedy nie będzie można się poświęcić dla celów (wybrania) Wieku Ewangelii; lecz poświęcenie i zachęta do niego, co zawsze jest godnym pochwały, będzie w dalszym ciągu trwało, lecz dla celów sformowania nowej klasy — poświęconych obozowników Epifanii (P. ’54, str. 41, 42); byłoby także bezpożytecznym napominać grzeszników aby pokutowali (dla celów otrzymania miejsca pomiędzy wybranymi Wieku Ewangelii; lecz pokuta za grzech będzie zawsze pożądana jako warunek dla otrzymania łaski Bożej danej na dany czas), albowiem tymczasowo usprawiedliwieni i grzesznicy nie mogliby postąpić wyżej ze swego stanowiska przed Bogiem pod takim warunkiem (tymczasowo usprawiedliwieni jeszcze będą mieli obfitość łaski od Boga i przywilej poświęcenia, lecz  nie dla celów Wieku Ewangelii; chociaż tacy poświęcający się otrzymają wiele błogosławieństw podobnych do tych jakie otrzymują wybrani Wieku Ewangelii, nie będą jednak mogli otrzymać stanowiska na Dziedzińcu Epifanii, lecz tylko w Obozie, jako poddani restytucji).”

      Z tego wynika, że Obj. 22:11 nie będzie się stosowało całkowicie aż w jesieni 1954 (po szczegóły prosimy zob. Ter. Prawdę 1952, str. 42; P. ’51, str. 135, par. 5). A zatem to przyczyni się do zmiany w naszej pracy w tym czasie. Po tym czasie nie będziemy mogli przyprowadzać ludzi do stanu Dziedzińca (E tom 11, str. 473, 493, 594) ale tylko do stanu Obozu. Oni zgromadzą się do pism Prawdy br. Johnsona, nad którymi on miał dozór jako Pański wykonawca (E tom 10, str. 661, P. ’54, str. 41). Podczas gdy będziemy w dalszym ciągu prowadzili dużą pracę względem Wielkiego Grona i klasy Młodociano Godnej tak w małym jak i w wielkim Babilonie, dopomagając im w ich oczyszczeniu i służbie, to jednak nasza nowa, poświadczająca służba będzie szczególnie względem wiernych usprawiedliwionych chrześcijan i wiernych Żydów. Nawracanie narodów Chrześcijaństwa i nawracanie Izraela będzie budowaniem Obozu Epifanii”; obydwa te dzieła mają się rozpocząć w 1954 (E tom 5, str. 420, 421).

      Niektórzy z pomiędzy tych grup poświęcą się, tym sposobem staną się poświęconymi obozownikami Epifanii (klasą Królowej Saby); inni, ogromna większość, będą zainteresowani Prawdą, lecz nie poświęconymi zwolennikami (P. ’54, str. 42, kol. 2). Wobec tego że Dziedziniec Epifanii będzie uzupełniony w swym członkostwie w październiku 1954 i ponieważ praca nasza z konieczności rozpoczyna się od budowy Obozu Epifanii, dlatego Obóz ten będzie składał się ze wszystkich, którzy „będą nadal wierzyć w Jezusa jako Zbawiciela i Króla” (E tom 5, str. 420; E tom 10, str. 672), wziętych z danych dwóch grup względem których nasza praca będzie szczególnie skierowana tj. do ludzi z Chrześcijaństwa i cielesnego Izraela; a ponieważ jaśniejsze wyrozumienie tego tematu przez br. Johnsona (P. ’30, str. 15) zacytowane powyżej, wskazywało że ta praca jest ofiarą, którą mamy przynieść na dowód naszego oczyszczenia, dlatego zdaje się być widocznym, iż praca ta jest naszą służbą poświadczającą, która powinna się rozpocząć zaraz po 80-letnim oczyszczeniu tj. w jesieni 1954.

      (4) Gdybyśmy nie wiedzieli o pracy poświadczającej i przyczynach dla jej rozpoczęcia w październiku 1954, nie wiedzielibyśmy jak odpowiedzieć na pytania tych co zapytują się o poświęceniu. Poświęcenie jest zawsze pochwały godne, jak o tym nauczali posłannicy, brat Russell i br. Johnson. Lecz mając na względzie Obj. 22:11 które to poselstwo w jego pełności będzie na czasie w październiku 1954, nie będziemy mogli już więcej wskazywać na zbawienie jakie jest otwarte we Wieku Ewangelii i stania się wybrańcami Bożymi, ale będziemy mogli wskazać tylko na nadzieję restytucji. Widzimy stąd że praca nasza poświadczająca jest prawdziwie zarządzona przez Boga, aby rozpoczęła się w jesieni 1954, bez względu na to, co byśmy woleli czynić w tej sprawie — chociaż rozumie się, iż nie pragniemy czynić nic co byłoby przeciwne świętej woli Bożej!

      (5) Jedno z opatrznościowych zarządzeń Bożych, które zdaje się wskazywać na to, abyśmy rozpoczęli przynoszenie naszej ofiary na przyszłą jesień jako poświadczenie naszej czystości, jest wydany w tym czasie 16-ty tom epifaniczny. Niektórzy mogą się dziwić, i zapytywać jak to może być. Najpierw przedmioty w tym tomie są tak urządzone aby były dodatkami do pierwszego tomu br. Russella i są pomocne dla wszystkich aby mogli lepiej ogłosić poselstwo z Obj. 19:6 (zob. słowo wstępne brata Johnsona). To poselstwo będzie miało wiele do czynienia z naszą specjalną służbą poświadczającą. Po drugie tom ten będąc wydany tylko na kilka miesięcy przed jesienią 1954, także zdaje się wskazywać że Bóg w Swojej opatrzności zaopatruje nas w obecne potrzeby i przygotowuje do rozpoczęcia tej służby. Niektórzy mogą myśleć, że umyślnie powstrzymywaliśmy wydanie tej książki aż do bieżącego roku, abyśmy tym sposobem mogli poczynić nasze własne zarządzenia. Lecz tak nie jest. Mieliśmy chęć wydać tę książkę o wiele wcześniej, i próbowaliśmy to uczynić, lecz byliśmy opatrznością Pańską powstrzymywani wieloma sposobami; jedną z tych opatrzności była potrzeba niesienia naszym drogim braciom pomocy przeciwko przesiewawczym wysiłkom Szatana i odpierania jego ataków przeciwko Prawdzie danej nam przez naszych drogich braci Russella i Johnsona. Od czasu śmierci brata Johnsona byliśmy bardzo zajęci badaniem i korespondencją. To jest prawdopodobnie główna przyczyna, z naszego punktu zapatrywania, dlaczego nie mogliśmy wydać E tomu 16 wcześniej. Mamy nadzieję, przy opatrzności Bożej, że 17-ty tom epifaniczny wyjdzie z druku rychło w 1955; jest to jeszcze jedna książka specjalnie przygotowana przez brata Johnsona aby nam pomóc w służbie poświadczającej. Wydanie, przy opatrzności Bożej, tych dwóch dzieł w obecnym czasie, pierwsze tuż przed paźdz. 1954, zdaje się wskazywać że Bóg zaopatruje nas we wszelkie potrzeby do rozpoczęcia pracy poświadczającej.

      (6) Inny sposób służenia w tej pracy, jaki Pan daje w nasze ręce, jest program ruchomych obrazów biblijnych. Ta praca rozpoczęła się nieznacznie lecz wzrastała ciągle od początku roku 1954, pomimo małej liczby braci, którzy brali w niej udział. Posiadamy obecnie kilka maszynek do pokazywania ruchomych obrazów i kilka filmów; i czynimy obecnie (gdy piszemy) starania aby te filmy pokazywać w Anglii. Ogólnie mówiąc, obrazy ruchome i ich objaśnienia przez naszych braci były dobrze przyjęte przez publiczność i wyniki są bardzo zachęcające. We Philadelphii i okolicy pokazywaliśmy te obrazy nie tylko w wynajętej sali i naszym Przybytku, lecz także w innych miejscach włączając kościoły, zebrania młodzieży, szkółki niedzielne, więzienia, itd.; w każdym wypadku przygotowano miejsca na zebrania i słuchaczy bez żadnego kosztu dla nas, a dość często wpływały dobrowolne datki na poparcie dobrej pracy. W ośmiu innych stanach gdzie obrazy te były pokazywane wyniki były na ogół podobnież zachwycające gdzie sprzedano sporą liczbę tomów i broszur i gdzie rozdanych było wiele gazetek, tam też otrzymaliśmy wiele próśb o przysłanie okazowych numerów naszego pisma Bible Standard. Przyjmujemy zamówienia na pokazywanie tych obrazów i już mamy pewną liczbę takich zamówień na przyszłą jesień. Jak już było wykazane w P. ’54, 13, że zdaje się, iż ta praca z pokazywaniem obrazów biblijnych jest możliwie równoległa z pracą Fotodramy Stworzenia w 1914 roku; a ponieważ Fotodrama była użyta na szeroką skalę łącznie z pracą poświadczającą Małego Stadka po paźdz. 1914, zdaje się, że w opatrzności Bożej nasz program obrazów biblijnych może będzie użyty na szeroką skalę w naszej pracy poświadczającej po paźdz. 1954. To także zdaje się dowodzić, że praca ta względem Obozu Epifanii ma się rozpocząć tej jesieni.

      (7) Chociaż wierzymy, że Pan pouczył i przygotował Swych oczyszczonych Lewitów przez czasem do rozpoczęcia specjalnej służby względem Obozu Epifanii (który jest odmiennym od Dziedzińca Epifanii, a który przed październikiem 1954 będzie ukompletowany w swym członkostwie), nie mamy jednak myśleć, że Epifanią oświeceni bracia sami mogą prowadzić i ukompletować tak obszerną pracę, która podług Pisma Świętego i pism Prawdy, włącza nawrócenie Izraela i wielką liczbę Pogan . Jest 60 słupów (wyobrażających 60 grup Lewitów) na Dziedzińcu, która łącząc się w podtrzymywaniu białych płóciennych opon tym na zewnątrz obozownikom (E5, str. 420). W miarę ich oczyszczenia te grupy Lewitów będą błogosławione w tej służbie. Nie mamy mniemać, że całe 60 grup połączą się w celu dokonania tej pracy, ponieważ nasz drogi br. Johnson wskazał (w T. Prawdzie 1952, str. 26), „te grupy Wielkiego Grona, które się sformowały podczas okresu nieczystości Marii pozostaną takimi po jej oczyszczeniu; albowiem każda grupa niewątpliwie będzie miała swą specjalną pracę po swym oczyszczeniu a przed opuszczeniem ziemi”. A więc zdaje się, że każda grupa będzie miała specjalną część w pracy poświadczającej, chociaż będą pracowały w zgodzie jedne z drugimi. To jest pokazane, na przykład, gdy Gedeon zabił Zebę i Salmana, i pobrał klejnoty, które były na szyjach wielbłądów ich (Sędziów 8:20, 21), co wyobraża jak „nasz Pan, przez zjednoczone wysiłki wszystkich braci w Prawdzie, po oczyszczeniu się Lewitów, zupełnie zniszczy wiarę publiczności do tych dwóch głównych błędów Babilonu (Obj. 19:5, 6). „Jezus przez wszystek lud Prawdy odbierze Babilonowi każdy tekst Pisma Św., jaki on używa na przyozdobienie swojej organizacji i na dowód ich poglądów tyczących się wiecznych mąk i świadomości umarłych” (P. ’40, 121).

      Jest wiele pracy do wykonania, i przygotowania muszą być uczynione zawczasu. Wyniki nie będą wielkie na początku, lecz będą większe po Armagiedonie, albowiem (E tom 4, str. 31) „gdy trzęsienie ziemi zniszczy nominalny Kościół, kler i wszystkich ich serdecznych zwolenników (2Król. 9:30–37; 10:18–28; Izaj. 65:11, 12; Jer. 25:34–38), ludzie będą chętnie dawali posłuch poselstwu Wielkiego Grona, które przez swą służbę nawróci nie tylko Izraela (Pieśni 5:8–6:1), lecz miliony Pogan (Obj. 19:6). Oni będą mieli bardzo owocną służbę gdy jako przedstawiciele Jezusa zgromadzą lud do stanu Obozu Epifanii (4Mojż. 8:9). Lecz, aby mieli powodzenie w tej pracy oni muszą najpierw poddać się wpływowi Prawdy Epifanii (4Mojż. 8:7).” A zatem zdaje się, że obecnie jest tylko jedna grupa z pomiędzy 60 grup Lewitów, tj. dobrzy Lewici, którzy są dość pouczeni i oczyszczeni jako grupa aby dać inteligentny początek tej służby poświadczającej; a jeżeli inne grupy mają być dostatecznie pouczone i oczyszczone i wziąć udział w tej pracy, to zdaje się być rozumnym, że ta praca dowodząca o naszym oczyszczeniu powinna rozpocząć się przy końcu 80 lat, tj. w paźdz. 1954, bo ażeby pracy tej dać sposobność do rozpędu potrzebny jest dostateczny czas na przygotowanie innych grup lewickich, któreby się do niej przyłączyły, zwłaszcza gdy Armagiedon przyczyni się do tego, że będzie wiele głodnych serc do nasycenia — o wiele więcej aniżeli sami dobrzy Lewici będą mogli to podołać lub ich dosięgnąć. Gdyby służba poświadczająca nie rozpoczęła się w 1954 roku, ale była odłożona aż po armagiedonie, to zdaje się, że bylibyśmy na pewno nieprzygotowani do podjęcia rozległej pracy jaka by się nastręczała.

      OBÓZ EPIFANII — POGANIE I ŻYDZI

      Z tych siedmiu powyższych rozważań, jak też i innych, wierzymy, iż jest wolą Bożą aby Jego Epifanią-oświeceni członkowie Wielkiego Grona i Jego członkowie klasy Młodociano Godnej stowarzyszeni z nami jako ich pomocnicy w tej pracy, rozpoczęli służbę poświadczającą tej jesieni. Ponieważ praca ta ma być wykonywana na dowód naszego oczyszczenia oraz ma mieć związek z budową Obozu Epifanii, a ponieważ do tej pracy przyłączą się i inne grupy lewickie, wynikiem tego będzie (1) nawrócenie ludu z Chrześcijaństwa po zniszczeniu Babilonu, którzy będą żyli pomiędzy rewolucją a anarchią do uwierzenia w Prawdę, tak jak ona jest przedstawiona w pierwszym tomie i (2) nawrócenie Izraela do Jezusa jako Mesjasza… łącznie z uciskiem Jakubowym i przy jego końcu” (P. ’30, 15; E tom 4, str. 31) zdawałoby się logicznym, że służba poświadczająca w czasie naznaczonym od Boga, tj. w paźdz. 1954, przy końcu pozafiguralnym 80 dni, powinna rozpocząć się z pracą do ludzi z Chrześcijaństwa i do Cielesnego Izraela.

      Brat Johnson odwoływał się do tej dwojakiej pracy w różnych miejscach w swych pismach. Na przykład w Ter. Prawdzie 1952, str. 25 czytamy, „że Maria połączyła się z ludem w podróżowaniu jest figurą na to, że Wielkie Grono, zwłaszcza w swych wodzach, będzie wykonywało czystą pracę po swym oczyszczeniu — ta praca będzie składała się najpierw z budowania Epifanicznego Obozu z pomiędzy wyznawców nominalnego kościoła po jego zniszczeniu (co miało się stać przed 1954 w czasie pisania tego artykułu), i drugie, z pomiędzy Cielesnego Izraela i tych, którzy patrzeć będą na tego, którego przebodli i płakać będą nad nim (Zach. 12:10).” (Zob. także Ter. Pr. 1952, str. 91). W E tomie 11, str. 713, brat Johnson pisze, że oczyszczone Wielkie Grono w Prawdzie powinno „stać się czynnym w tej części ich misji, która ma za swój cel rozwinięcie żydowskiej części obozu Epifanii.” Jego wzmianka o pracy w kierunku „żydowskiej części” daje do zrozumienia, że druga część tej pracy będzie prowadzona w kierunku innej grupy, która jest częścią pogańską, jak to rozumiemy z innych cytatów.

      Patrząc naprzód z radością do tej podwójnej pracy, brat Johnson pisał (P. ’43, str. 12): „Wszyscy będziemy się radowali, gdy nieprzyjaźń panująca pomiędzy ludem Bożym będzie połknięta przez pokój i pojednanie, po czym nastąpi chwalebna praca nawracania żydów i pogan, przez co będzie zbudowany obóz Epifanii, który z czasem będzie zmieniony na tysiącletnie pokolenie Judy. Chwalmy naszego Boga!” Tu znów widzimy, że naszą pracą poświadczającą jest, abyśmy podali rękę żydom i poganom w budowaniu tego obozu.

      Znów, w jednym z ostatnich swoich pism na ten temat (E tom 14, str. 266), brat Johnson mówił, że brat Russell „poznał łączność pomiędzy jego pracą ze syjonizmem (1Kron. 22:1) a świątynią Epifanii, ponieważ wiedział, że nawrócenie Izraela przygotuje edną z głównych części obozu Epifanii; a więc z tej przyczyny (w. 2) on wykonał pracę przygotowawczą pomiędzy ludem Bożym w celu zbudowania tego obozu, tj. odciął pozafiguralnych Izraelitów od obozowników („zgromadzono cudzoziemców”), co było uczynione przez pierwsze uderzenie Jordanu i przez przygotowania do drugiego uderzenia. Tak więc pracą ku Syjonizmowi 2Sam. 24 i 1Kron. 21 i rozdzieleniem cudzoziemców od prawdziwych pozafiguralnych Izraelczyków on rozpoczął rozwijanie pokolenia Judy z obozu Epifanii, tj. tych z pośród cielesnego Izraela, którzy wierzą w Przymierze, i wiernych usprawiedliwionych z wiary. „W tym cytacie, jak i w poprzednim br. Johnson wykazuje, że praca nasza w budowaniu obozu Epifanii ma być prowadzona do żydów i pogan.

      Ponieważ brat Russell założył w ten sposób podczas Parusji i Epifanii fundament i „czynił pomiędzy ludem Bożym pracę przygotowawczą do zbudowania tego obozu”, wierzymy że jest wolą Bożą abyśmy zajęli się tą pracą prowadzoną w tym samym kierunku; albowiem (E tom 10, str. 672) „obóz Epifanii, który będzie się składał z wiernych usprawiedliwionych i nawróconych żydów, będzie zbudowany przez głoszenie świadectwa o Królestwie… ponieważ metody tej pracy (jak Biblia przedstawiona w obrazkach, wykłady z Planu Wieków, praca kolporterska, ochotnicza, pasterska i do rodzin osób zmarłych, badania bereańskie, wykłady publiczne, itd.) i literatura (jak tomy, broszury, artykuły, gazetki, itd.) wprowadzone przez naszego Pastora będą głównie używane (głównie, lecz nie wyłącznie; np. E tom 16, E tomy 1, 2, 4, 5 12 i 15 będą także użyte gdy tego zajdzie potrzeba, razem z odpowiednimi pismami br. Russella i br. Johnsona, któreby się nadawały do bieżących warunków, itd.).”

      A więc zdaje się, że Pan poczynił dostateczne przygotowania przez Swych posłanników Parusji i Epifanii dla naszej nauki co do czasu i natury tej specjalnej służby którą my, jako wierniejsi słudzy Prawdy, mamy rozpocząć w jesieni 1954, a która ma poświadczyć nasze oczyszczenie. Podczas gdy zdajemy sobie sprawę z tego że jeszcze mamy przywilej wzbudzać wiarę poświęcającą i miłość w osobach tymczasowo usprawiedliwionych, i zapraszać ich do poświęcenia i wstąpienia na Dziedziniec Epifaniczny, to jednak rozumiemy również, że po październiku 1954 nie będzie już więcej możebne zapraszać na Dziedziniec Epifaniczny, albowiem członkostwo do klasy Młodociano Godnej będzie uzupełnione; lecz będziemy w ten czas mogli zapraszać wierzących pogan i żydów do Obozu Epifanii; a ci którzy się z nich poświęcą staną się poświęconymi Obozownikami Epifanii (klasą królowej Saby) i otrzymają wyższe stanowisko aniżeli drudzy w Obozie. Ma się rozumieć iż klasa Młodociano Godna będzie dopomagać w tej obszernej pracy do pozyskiwania ludzi do Obozu, jak również w przyprowadzeniu wielu członków Wielkiego Grona i klasy Młodociano Godnej z Babilonu do sfer Prawdy i jej ducha — faktem jest, że w przyszłych latach główny ciężar służby spocznie na ich barkach, a pod kierownictwem oczyszczonego Wielkiego Grona oni może będą musieli wykonać większą część; a może i wszystką pracę nawrócenia Izraela podczas Ucisku Jakubowego i przy jego końcu.

      Jak piękną pracę Pan łaskawie nam poruczył! Mamy powiedziane, że Wielkie Grono przedstawione w pozafiguralnej Marii, „będzie w pozafiguralnej podróży (do Faran, które przedstawia Królestwo), i między innymi, będzie gromadziło wierzących pogan i żydów do Obozu Epifanicznego, jako część ostatniej podróży, tj. ostatni wzrost w łasce, znajomości i służbie Wieku Ewangelii (Ter. Prawda 1952, str. 26; 1952, str. 91). Uzupełnijmy natychmiast swe oczyszczenie ze wszystkich naleciałości do tej służby! Oddajmy wszelką część i chwałę naszemu Wielkiemu Ojcu Niebieskiemu, Któremu się one właściwie należą! Amen. — P. ‘1954, 54.

      _____________________

        Wyraz „pogan” podawany kilka razy w tym artykule należy rozumieć chrześcijan. W języku angielskim wyraz „Gentiles” — poganie między innymi znaczeniami, oznacza tych, którzy nie są wyznania lub narodowości żydowskiej, a zatem odnosi się i do chrześcijan, jako nie będących Żydami. — przyp. tłum.

TP1954’75