ŚWIADECTWO DUCHA – Jak poznać świadectwo Ducha?

      Pytanie – Jeśli cudowne „dary” Ducha, jak „mówienie językami” itp., ustały na zawsze wraz ze śmiercią dwunastu Apostołów i tych, którym ich oni udzielili, w jaki sposób poświęceni wierzący mogą mieć od tamtego czasu pewność, iż posiadają Ducha Świętego i są dziećmi Bożymi?

      Odpowiedź — W Liście do Rzym. 8:16 czytamy: „Tenże duch poświadcza duchowi naszemu, iżeśmy dziećmi Bożymi”. Oprócz cudownych „darów” udzielonych tylko Kościołowi pierwotnemu jest siedem szczególnych rzeczy, o których uczy Biblia, stanowiących pełne świadectwo Ducha danego dla pewności każdego ze spłodzonego z Ducha ludu Bożego wieku Ewangelii. Każdy z tych siedmiu świadczy o posiadaniu Ducha Świętego i synostwie tych, którzy go mają. Do pełnego świadectwa Ducha są jednak potrzebne wszystkie one. Pokrótce są to:

      (1) Oceniające zrozumienie głębokich rzeczy Słowa Bożego (1Kor. 2:6-16, por. Izaj. 64:4; Mar. 4:10-12; Jan 7:17; 14:15-17; Ps. 25:8-10, 12, 14); (2) niebiańskie aspiracje (Kol. 3:1-4, por. 2:12 oraz Rzym. 6:4, 5; Ps. 42:2, 3; 63:2; 84:3; 105:4; 119:2, 10, 20, 40; Mat. 5:6; 6:33; Filip. 3:12-14); (3) dane przez Boga sposobności służby (Rzym. 12:1; Mat. 20:1-16; 21:28, 30; 25:14-30; Jan 4:34-38; Gal. 6:10); (4) wzrost w podobieństwie do Chrystusa (Rzym. 8:9, 29; 2Kor. 3:18; Gal. 5:22, 23; Efez. 5:9; Kol. 3:12-14; 2Piotra 1:5-11; 3:18; i Jana 3:14, 16; 4:16); (5) prześladowania znoszone dla imienia Chrystusa (Mat. 5:10-12, 44, 45; Jan 15:18, 19; 16:2; Dz. 5:40, 42; Rzym. 8:17; Gal. 4:29; Filip. 1:28, 29; 2Tym. 2:10-12; 3:12; Żyd. 10:32-34; 1Piotra 3:14, 16, 17; 4:14, 16, 19); (6) kary za przewinienia (Żyd. 12:5-13; Ps. 94:12, 13; 118:18; 119: 67; Przyp. 3:11, 12; Izaj. 26:16; Łuk. 12:47, 48; Obj. 3:19); (7) próby i pokusy do nieposłuszeństwa Boskiej woli, by sprawdzić nasze postępy lub ich brak (5Moj. 13:3; 8:2; Ps. 66:10-12; Dan. 12:10; Jak. 1:2-4, 12; 4:7; 1Piotra 1:6, 7; 4:12; 5:8, 9).

      Wielu za świadectwo Ducha uważa takie rzeczy jak bogactwo uczuć, zwykłą wesołość, uchwytne dla ucha głosy, „mówienie językami”, sny, wizje, wrażenia, wyobraźnię itd. Gdy jednak przychodzą choroby, ból, straty, rozczarowania, kłopoty rodzinne, braki, bieda, prześladowania, ciężkie przeciwności itp., świadectwo to często ich opuszcza – i to w chwili, gdy go najbardziej potrzebują! Ale nie tak rzecz się ma z siedmioskładnikowym świadectwem wymienionym w poprzednim paragrafie. Nie opuści nas ono w próbach, lecz zapewni naszym umysłom i sercom zupełny pokój przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego (Izaj. 26:3; Filip. 4:7), upewniając nas, że nasze sprawy z Bogiem są w porządku, że mamy Jego Świętego Ducha i że w dalszym ciągu traktuje On nas jako członków swojej rodziny. Chwalmy za to Boga!

TP1986’11