PRZYMIERZE SARY – Czy zakończone?

      Pytanie – Ponieważ wejście do Wysokiego Powołania jest już zamknięte, czy Przymierze Sary już zakończyło się? Bo możemy zauważyć, że we figurze Sara umarła zanim nastąpiło wesele Izaaka i Rebeki.

      Odpowiedź — Izaak w swoim pokrewieństwie do Sary wyobraża Jezusa i Kościół (Rzy. 9:7-9; Gal 4:26-31); narodzenie Izaaka wyobraża pierwsze zmartwychwstanie. Sara, żyjąc po urodzeniu Izaaka wyobraża, że Przymierze Sary nie ustanie aż po przejściu Chrystusa i Kościoła poza wtóra zasłonę. To by dowodziło, że Przymierze Sary nie miało przestać działać, gdy ostatni z spłodzonych przeszedł do Wysokiego Powołania. Dlatego ono jeszcze egzystuje i będzie egzystować w celu przyprowadzenia Nasienia Obietnicy do zupełnego Narodzenia. Po narodzeniu Izaaka mamy podane o nim inne serie obrazów, podczas gdy Sara pozostawała jeszcze przy życiu,  Lecz te obrazy nie przedstawiają wydarzeń poza zasłoną, ale wydarzenia z ziemskiej kariery Jezusa i Kościoła. (Gal. 4:26-31; Żyd. 11:17-19.) A nieco później po śmierci Sary były podane inne serie obrazów, aby ilustrowały inne pozafiguralne poglądy; a między niemi (1Moj. 23:1-19; 24:1-67) obraz zaręczyn i wesela Izaaka i Rebeki jest podany jako typ zaręczyn i wesela Jezusa i Kościoła. To pozafiguralne zaręczenie (Ps. 45:10, 11) zaczęło się w dzień Zielonych świątek R. P. 33, i zakończyło się w jesieni 1914, w czasie spłodzenia ostatniego próbnego członka Chrystusowego, który otrzymał spłodzenie, ślub zaczął się w 1878 i zakończy się kiedy ostatni członek Chrystusowy przejdzie poza zasłonę. Gdyby ten fakt, że ślub Izaaka i Rebeki wydarzył się po śmierci Sary, dowodził, że przymierze Sary teraz nie egzystuje, to na tej samej zasadzie równoległości, ten fakt, że ich zaręczyny odbyły się po śmierci Sary, dowodziłyby, że poświęcenie (zaręczyny) Małego Stadka nie wydarzyło się aż po ustaniu Przymierza Sary, a to by znaczyło, że Przymierze ustało przed Dniem Zielonych świątek R. P. 33. Widzimy zatem, że nie możemy dowodzić, że porządek chronologiczny figur musi zawsze następować w swoich pozafigurach. Oprócz tego, musimy pamiętać, jak powyżej było pokazane, że ta sama osoba nie zawsze przedstawia tą samą osobę lub klasę; ponieważ znajdujemy tu Izaaka samego przedstawiającego w niektórych wypadkach Głowę i Ciało, w innych zaś razach przedstawia on Jezusa samego, a Rebeka jest użyta do przedstawienia Kościoła. Izaak, co najmniej w jednym wypadku, przedstawia Jehowę, (1Moj. 27:1-28:6.) Ta sama zasada stosuje się i w innych wypadkach, np.: Abraham w pokrewieństwie ze Sara i Izaakiem wyobraża Boga, lecz w pokrewieństwie z Lotem wyobraża Małe Stadko; Mojżesz, w powrocie do Egiptu wyobraża Chrystusa, Głowę i Ciało poza zasłoną w czasie Wtórego Przyjścia; w prowadzeniu Izraela do Ziemi Chananejskiej wyobraża Jezusa; w dawaniu prawa Zakonu wyobraża Głowę i Ciało; przy poświęceniu Kapłaństwa wyobraża sam Zakon; a w dwukrotnym uderzeniu skały wyobraża klasę Wtórej śmierci. Te fakty powinny nas nauczać ostrożności przy zastosowywaniu figur. Jest godnym uwagi, że mało z ludu Bożego posiada zdolność do wykazywania i tłumaczenia figur. P ’21, 29.

TP1938’47