PRZYBYTEK – Początek antytypicznego
Pytanie – Kiedy rozpoczął się antytypiczny Przybytek?
Odpowiedź — Starożytni Godni z powodu swojej wiary w Boga i nadchodzącego Wybawiciela byli próbnie usprawiedliwieni (Ps. 32:1 ,2; Rzym. 4:3-9). W przypadku Abla, Enocha, Noego, Abrahama i innych wczesnych Starożytnych Godnych dyspensacji sprzed potopu i Wieku Patriarchów, żyli oni jeszcze zanim miały miejsce typy (a co dopiero antytypy) Przybytku na początku Wieku Żydowskiego. Wielu innych Starożytnych Godnych żyło w Wieku Żydowskim, lecz wszyscy Starożytni Godni znajdowali się w domu wiary i byli traktowani w znaczeniu przyszłym jako antytypiczni Lewici (Cienie Przybytku 27; Tom Ep. 4, s.405, 406).
Początek antytypicznego Przybytku
Jezus jako doskonały człowiek w wieku 30 lat znajdował się w stanie doskonałości, lecz antytypiczny Przybytek nie istniał przed jego poświęceniem, które miało miejsce, gdy miał on 30 lat, krótko przedtem jak przyszedł do Jana nad Jordan, aby się ochrzcić (Tom Ep. 15, s. 54). Jest to przedstawione jasno, logicznie i biblijnie w Tomie Ep. 8, s. 622-624, gdzie czytamy:
„Przybytek przedstawia Jezusa i Kościół jako Boskie miejsce zamieszkiwania, Boskie miejsce spotykania się z ludem i Boskie miejsce jego błogosławienia (Obj. 21:3-5). Zwykle przybytek na puszczy jest typem klasy Chrystusa podczas Wieku Ewangelii i jej doświadczeń upokorzenia, a świątynia Salomona jej doświadczeń uwielbienia Wieku Tysiąclecia. Jednak znajdujemy w Biblii słowo przybytek zastosowane również do jej działalności Wieku Tysiąclecia (Obj. 21:3-5), a słowo świątynia do jej warunków z Wieku Ewangelii (1Kor. 3:16, 17; 6:19; Ef. 2:20-22; 1Piotr 2:5; Obj. 11:19; 15:6, 8; 16:1).
„Antytypem przybytku z w. 15 [4Moj. 9:] jest klasa Chrystusa podczas Wieku Ewangelii. Stąd dzień, w którym został wzniesiony przybytek przedstawia Wiek Ewangelii. Wznoszenie przybytku to mający miejsce w Wieku Ewangelii rozwój klasy Chrystusa jako Boskiego miejsca zamieszkiwania, spotykania się i błogosławienia ludu. Ten antytypiczny przybytek nie istniał przed poświęceniem się naszego Pana, kiedy zaczął istnieć antytypiczny dziedziniec, ołtarz miedziany i miedziana umywalnia, a także pierwsza zasłona i Najwyższy Kapłan schylający się pod nią. Jego spłodzeniu (z Ducha) towarzyszył początek istnienia anty-typicznej Świątnicy Świętej oraz jej świecznika, stołu z chlebami pokładnymi i złotego ołtarza. Wraz z Jego śmiercią zaczęła istnieć antytypiczna druga zasłona, a z Jego zmartwychwstaniem – antytypiczna skrzynia Arki i zostały dodane jej ubłagalnia, cherubiny i szekinach, sprawiając, że pojawiła się antytypiczna Świątnica Najświętsza w odniesieniu do Chrystusa.
Antytypiczny przybytek – ważne zarysy
„Wraz z Pięćdziesiątnicą zaczął istnieć antytypiczny dziedziniec, ołtarz miedziany, miedziana umywalnia i pierwsza zasłona, tak jak przedstawiają one Kościół, gdyż usprawiedliwione człowieczeństwo Kościoła zostało poświęcone [jako takie} i jednocześnie zaczęła istnieć antytypiczna Świątnica i jej świecznik, stół i ołtarz, tak jak przedstawiają Kościół, gdyż przez spłodzenie z Ducha pojawiły się pierwsze nowe stworzenia z Kościoła. Od tamtej pory, w miarę jak wchodziły w stan przybytku pozostałe części klasy Chrystusa, antytypiczny przybytek znajdował się w procesie wznoszenia. Wznoszenie zostało zakończone jeśli chodzi o przebywanie Kościoła na antytypicznym dziedzińcu i w Swiątnicy w 1914 roku, od którego to czasu z tego powodu nikt już nie jest do nich dodawany. [Wiele dowodów na to, że drzwi wejścia do Wysokiego Powołania zamknęły się jesienią 1914 roku znajduje się w P.T. nr 515 — egzemplarze dostępne bezpłatnie na prośbę].
„Przez cały Wiek Ewangelii antytypiczna druga zasłona znajdowała się w procesie wznoszenia, jeśli chodzi o indywidualnych wiernych {z Kościoła], gdyż dokonywali oni swej ofiary na śmierć i zostaną skompletowani, gdy umrze ostatni członek. Od 16 Nisan 1878 roku pojawia się antytypiczna Świątnica Najświętsza i skrzynia Arki, tak jak przedstawiają one Kościół i zostaną skompletowane, kiedy ostatni członek klasy Chrystusa wejdzie poza zasłonę. {Sądzimy, iż miało to miejsce 22 października 1950 roku, w dniu śmierci brata Johnsona; zob. P.T. nr 384,386]. To ten cały twórczy proces jest zobrazowany poprzez wznoszenie przybytku (w. 15); a czasem na to dzieło jest Wiek Ewangelii. Stąd dzień z tego wersetu obrazuje cały Wiek Ewangelii (Joel 2:29; Jan 17:21-24; 16:23, 26; 1Kor. 1:30; Ef. 2:10).
Słup obłoku i ognia
„Słup obłoku i ognia okrywający przybytek obrazuje Prawdę na czasie i jej Ducha spoczywającego na klasie Chrystusa. Oznacza to, że Pan przez cały Wiek Ewangelii czynił klasę Chrystusa odbiorcą i powiernikiem Prawdy na czasie i jej Ducha. Z pewnością Pismo Święte obficie dowodzi tej myśli, jak pokazują następujące wersety, nieliczne wybrane spośród wielu: Ps. 25:14; 97:11; 119:66, 99, 100, 130; Przyp. 3:32; Izaj. 30:18-21; Amos 3:7; Mat. 11:25; 13:11, 16, 17; Rzym. 16:25 w porównaniu z Kol. 1:26, 27; 2Kor. 3:13, 14. „Było to ich [Kościoła] szczególną prerogatywą, ponieważ nikt nie ma ich w tym znaczeniu, co oni. Jest to obrazowane przez obłok spoczywający na przybytku, a nie np. na obozie lub na ziemi gdzie nie było obozu. Wielkim, wpływowym i mądrym tego świata to stwierdzenie wydaje się absurdalne, niemniej jednak prawdą jest, że wszelka Prawda na czasie lub wszelkie wylanie Ducha świętego jest w Kościele i może być otrzymane jedynie poprzez służbę Kościoła, co jest zawarte w tym, że jest on ich powiernikiem (1Król. 17:1). Wszystko to, a nawet więcej jest przedstawione w słupie obłoku i ognia spoczywającym na przybytku.
Lud Boży dzisiaj
[Ponieważ Kościół Pierworodnych Wieku Ewangelii opuścił ziemię, poświęceni naszych czasów, „Poświęcający się między wiekami” (Przedruki Strażnicy 5761), są Boskim miejscem zamieszkiwania, spotykania się i błogosławienia ludu. Na nich spoczywa antytypiczny słup obłoku i ognia, Prawda na czasie i jej Duch i oni są ich powiernikami]. „Jeśli świat pomstuje i pogardza takim twierdzeniem, może tak czynić, lecz to w najmniejszym stopniu nie zmieni faktu, że klasa Chrystusa jest odbiorcą i powiernikiem Boskiej Prawdy i jej Ducha [a odkąd wybrańcy duchowi wszyscy zostali uwielbieni, „Poświęcający się między wiekami”, oświeceni Duchem. ożywieni Duchem poświęceni są odbiorcami tej wielkiej łaski]. Ten nasz przywilej, umiłowani, o wiele przewyższa to, co mogą mieć lub czym się szczycić najwięksi, najbardziej wpływowi i najmądrzejsi. Wdzięczni Panu za ten największy ze wszystkich przywilejów, nie zazdrościmy najbardziej uprzywilejowanym obecnego złego świata żadnej przewagi jaką mają lub sądzą, że mają.
TP1904’31