PRAWO DO PANOWANIA A DZIERŻAWA PANOWANIA

      Pytanie – Jak możemy  zharmonizować fakt, że Chrystus w 1874 roku powrócił z prawem i autorytetem do panowania na ziemi, sprawując od 1878 roku Swą królewską władzę we współdziałaniu ze zmartwychwstałymi świętymi w tym prawie i autorytecie, z uwzględnieniem faktu, iż dzierżawa do panowania na ziemi była dana poganom, do 1914 roku?

      Odpowiedź — Nie ma sprzeczności między tymi dwiema rzeczami, ponieważ wzmiankowane prawo nie było użyte wbrew dzierżawie udzielonej poganom. Ponadto, nawet ustanowienie Królestwa poza zasłoną i jego działanie w tej sferze pozostawiło władzom pogańskim swobodę pełnego posiadania i używania dzierżawy z tej strony zasłony. Stąd, nawet przydanie naszemu Panu współdziałających z Nim władców nie naruszyło posiadania władz pogańskich i używania ich dzierżawy.

      Zaprzeczenie dzierżawy wymagałoby ustanowienia ziemskiej fazy Królestwa, co oczywiście, oznaczałoby ustanowienie królestwa niepogańskiego w zakresie posiadłości wydzierżawionych rządom pogańskim do 1914 roku.

       Ściśle mówiąc, czasy pogan są okresem, w którym Bóg oddał w dzierżawę panowanie narodom nieżydowskim. B, 73.

      Nie dokonanie tego ma związek z nie usunięciem pogan z dzierżawy do 1914 roku. Ustanowienie Królestwa poza zasłoną i ogłoszenie tego wydarzenia było jedynie formalnym powiadomieniem władz pogańskich o wypowiedzeniu dzierżawy i nie udzieleniu pozwolenia na przedłużenie jej ważności poza 1914 rok, ponieważ właściciel wydzierżawionych posiadłości zamierzył ich przejęcie, do Swego własnego użytkowania, po 1914 roku. Powrót naszego Pana z prawem do panowania i połączenie się ze wzbudzonymi świętymi w Królestwie oraz sprawowanie władzy Królestwa nie było więc pogwałceniem warunków dzierżawy władz narodów pogańskich.

      Nawet sprawowanie władz duchowej fazy królestwa szatana w zakresie jego uzurpacji w stosunku do władz pogańskich nie było niezgodne z użytkowaniem dzierżawy przez narody pogańskie. Bóg, przekazując dzierżawę, nie gwarantował jakiemuś szczególnemu narodowi pogańskiemu sprawowania władzy w niezmniejszonym zakresie i w nieprzerwany sposób. Bóg po prostu przez to tak urządził sprawy, aby poganie jako tacy, a nie jakiś poszczególny naród pogański, mogli korzystać z dzierżawy do 1914 roku.

      Podobnie, gdyby gospodarz wiedział, że jego dzierżawca odmówiłby opuszczenia dzierżawy w terminie wygaśnięcia umowy — przypadek taki stosował się do narodów pogańskich, o czym nasz Pan wiedział i co zostało potwierdzone przez następne fakty — nie tylko miałby prawo wcześniejszego wezwania dzierżawcy do opuszczenia dzierżawy w ustalonym umową terminie, co nasz Pan uczynił przez Swój powrót z prawem do panowania, przez ustanowienie Królestwa poza zasłoną i ogłoszenie tego faktu, lecz także miałby prawo przygotować wcześniej warunki do przeprowadzenia przymusowego opuszczenia własności natychmiast w chwili wygaśnięcia umowy dzierżawnej, pod warunkiem że nie będzie usiłował zastosować przymusu przed tym terminem. Nasz Pan poczynił takie przygotowania przed 1914 rokiem bez najmniejszego pogwałcenia  warunków dzierżawy. Stąd nie ma żadnej dysharmonii między powrotem naszego Pana z prawem, do panowania, ustanowieniem przez Niego niebieskiej fazy Królestwa oraz dokonaniem innych aktów przed 1914 rokiem i faktem kontynuowania dzierżawy pogan do 1914 roku. P ’83, 13.

TP1985’45