PRACA – Główna na obecny czas

      Pytanie – Jaka jest nasza główna praca na czas obecny?

      Odpowiedź — Przede wszystkim, nasza główna praca ma się odbywać wewnątrz naszych własnych serc i umysłów. Bo ażebyśmy mogli stać się podobnymi Chrystusowi w charakterze (Gal. 5:19-26; 2Piotr 3:18; Kol. 3:12-17; Efez. 5:1, 2), i pozostać nadal wiernymi naszemu poświęceniu, musimy pozostawać umarłymi dla siebie i świata, a żywymi dla Boga. To będzie także wymagało przywileju wyrozumienia postępującej prawdy Epifanii i odpowiedniego czuwania i modlenia się w kierunku tych wymagań. Dalej to będzie potrzebnym jeżeli będziemy gorliwie rozszerzać prawdę między Wielkim Gronem i Klasą Młodociano Godną i do pewnego stopnia wydawać świadectwo pewnej części świata (Ter. Prawda 1924, str. 37; 1950, str. 53). Pozostając umarłymi dla siebie, musimy oczyścić się z własnej woli i dążyć tylko aby czynić wolę Bożą („nie jako ja chcę, ale jako Ty”; Mat. 26:39). Zeszłoroczny tekst będzie nam pomocny gdy będziemy postępowali w ślady Jezusa, który powiedział: „nie szukam woli mojej, ale woli tego, który mię posłał, Ojca” (Jan 5:30). Zawsze pamiętajmy upomnienie Psalmu 75:6: „Nie podnoście przeciwko Najwyższemu rogów swych, a nie mówcie krnąbrnie”. Nie mamy też przypodobywać się światu (2Tym. 4:10; Jak. 4:4; 1Jan 2:15-17), lecz mamy się przemienić przez odnowienie umysłu naszego na to, abyśmy doświadczyli która jest wola Boża dobra, przyjemna i doskonała (Rzym 12:2). To daje do zrozumienia częste i ostrożne oczyszczenie się przy pozafiguralnej umywalni (P ’50, str. 3). Wprawdzie, naszą główną pracą jest rozwijanie charakteru podobnego Chrystusowi, sprawując swoje zbawienie z bojaźnią i ze drżeniem (Filip. 2:12).

      Po drugie, mamy bardzo ważną pracę do spełnienia względem naszych braci, jak Jezus upomniał Piotra: „ty, niekiedy nawróciwszy się, utwierdzaj braci swoich” (Łuk. 22:32). „Przypatrujmy się jedni drugim ku pobudzaniu się do miłości i dobrych uczynków” (Żyd. 10:24). Zwłaszcza teraz powinniśmy pamiętać jedni o drugich i o naszych błądzących braciach w prawdzie Epifanii i poza jej obrębem (Jak. 5:19, 20), kłaść nawet życie nasze w służbie dla nich (1Jan 3:14-16), pomagając im oczyścić się (P '51,24), i przygotować do stanowiska Lewitów i książąt w Królestwie.

      To znaczy, że powinniśmy czynić cokolwiek jest w naszej mocy, aby dopomóc naszym braciom w prawdzie Epifanii w ich badaniu, krzewieniu i stosowaniu się do Słowa Bożego. Jako słudzy Boży, obecna klasa Jana -na- Patmos, to jest Wielkie Grono i Klasa Młodociano Godna mają pomagać jedni drugim w proklamowaniu radosnego poselstwa z Obj. 19:5-9. Powinniśmy zarazem pomagać naszym braciom w innych grupach Prawdy, aby oczyścili się z błędów doktrynalnych i błędnych praktyk, a powrócili do Prawdy jak ona była daną przez wiernego Sługę (to jest szczególnie ważne) i aby poznali Piśmienne logiczne i faktyczne wypełnienie jego przepowiedni zawartych w pismach epifanicznych. Mamy pomagać naszym braciom aby poznali swe właściwe miejsce w planie Bożym jako Lewici, zachęcając ich do połączenia się z nimi w proklamowaniu danego nam przez Boga poselstwa Prawdy. Mamy również podać rękę naszym usprawiedliwionym i poświęconym braciom w Babilonie, przedstawiając im najpierw łatwiejsze zarysy Prawdy Parousji, potem głębsze, a także i prawdę Epifanii, zwłaszcza w jej łatwiejszych i więcej podstawowych zarysach jak np. naukę o Klasie Młodociano-Godnej, zamknięciu się drzwi do wysokiego powołania, bliskość panowania Królestwa, itd., dając im takie dowody z Pisma i znaki czasów, które oni mogą zrozumieć. Ma się rozumieć, że mamy być ostrożnymi, aby nie zadławić niemowlęta pokarmem dla nich za twardym (Jan 16:12; Żyd. 5:11-14).

      Oprócz wiernych Epifanią-oświeconych braci, Wielkie Grono nie jest przygotowane na ogłoszenie poselstwa, że przyszło wesele Barankowe i że Małżonka nagotowała się, itd., lecz mamy zapewnienie wiary, że tak się stanie, albowiem Słowo Boże na to wskazuje, a więc nie omieszka; a więc wiernie i radośnie zwiastujemy poselstwo, które „głos pochodzący z tronu” (klasa Królestwa w ostatnim członku w ciele) upomina nas (klasę Jana) abyśmy „napisali” (proklamowali: Ter. Prawda 1951, str. 20) po jego śmierci. Wielkie Grono otrzymało zaproszenie na wieczerzę wesela, czasu wskazanego przez Pana (Ter. Prawda 1951, str. 22), a anioł (posłannik Epifanii) dał instrukcje klasie Jana aby oni „uczynili to poselstwo jasnym” (P ’31, str. 157). Część poselstwa teraz najstosowniejszego dla naszych braci w Babilonie jest „ujął królestwo Pan Bóg wszechmogący”, chociaż reszta poselstwa może być przedstawiona przy sposobności słuchającym. To samo stosuje się do wydania świadectwa światu, które jest trzecią częścią naszej pracy. Tu, znów, mamy wielka pracę dla Mistrza (Gal. 6:10), używając „Boski Plan Wieków” i książki „Życie – Śmierć – Co będzie po Śmierci”, jak to wykazał posłannik Epifanii (P ’50, str. 7). Jako Lewici mamy pracę proklamowania poselstwa o Królestwie przy każdej nadarzającej się sposobności. Możemy to czynić przez pracę kolporterską, strzelecką, ochotniczą i ku rodzinom zmarłych, jak również przez rozmowę i zapraszanie zainteresowanych na zebrania gdzie to poselstwo jest głoszone, itd. Możemy wszyscy dołączyć się do tej pracy z drugimi Lewitami jak oni oczyszczają się, jak to wykazał posłannik Epifanii (P ’40, str. 121): „Nasz Pan, przez zjednoczone wysiłki wszystkich braci w Prawdzie, po oczyszczeniu Lewitów, zupełnie wyniszczy wiarę publiczności w dwa królewskie błędy Babilonu (Obj. 19:5, 6).”

      Dobrzy Lewici mają wielki zaszczyt i przywilej do wprowadzenia tej pracy, albowiem w nich oczyszczenie Lewitów się rozpoczęło. Obyśmy wszyscy starali się współpracować z naszym wielkim pozafiguralnym Gedeonem, razem z drugimi Lewitami, na ile się oni oczyszczają, w tej pracy wytracenia pozafiguralnego Zeby i Salmana i proklamowaniu poselstwa Obj. 19:5, 6! W ten sposób będziemy czynić te rzeczy, które są przyjemnymi przed obliczem Bożym (1 Jana 3:22).

TP1952’60