PIEKŁO – Rodzaj ludzki uwolniony z piekła [hadesu]

      Pytanie – Czy znajdujący się w biblijnym piekle kiedykolwiek zostaną uwolnieni?

      Odpowiedź —  Tak i nie, zależnie od tego, o które biblijne piekło chodzi. Biblia mówi o dwóch piekłach. W Obj. 20:14 czytamy na przykład, że „śmierć i piekło wrzucone są w jezioro ogniste”. Tekst ten wyraźnie dotyczy dwóch różnych piekieł. Pojecie jednego piekła wrzucanego do innego, a jednocześnie będącego tylko jednym piekłem, byłoby równie nielogiczne jak historia o wężu, który zaczął pożerać sam siebie, poczynając od ogona, a w końcu zniknął we własnym gardle!

     Pierwsze i drugie biblijne piekło to stany (nie miejsca nieświadomości, zapomnienia i zniszczenia. Tak więc określenie pierwsze piekło używane jest na oznaczenie stanu zapomnienia i nieświadomości, do którego w chwili śmierci wchodzą wszyscy potomkowie Adama w wyniku jego upadku i grzechu, z którego jest nadzieja powrotu przez zmartwychwstanie. Określenie drugie piekło używane jest na oznaczenie pełnego, całkowitego i wiecznego unicestwienia tych, którzy popełniają zupełnie rozmyślne grzechy przeciwko pełnemu światłu Prawdy. Jest to stan, z którego nie ma żadnego powrotu.

     W Biblii Króla Jakuba szeol i hades przetłumaczone są 41 razy jako piekło, 32 razy jako grób i 3 razy dół. Równoległość greckiego słowa hades z hebrajskim słowem szeol jest oczywista z Dz. 2:27 i 1Kor. 15: 54, 55, które są cytowane z Ps. 16:10; Izaj. 25:8 i Oz. 13:14.

     W Ps. 16:10 Dawid napisał: „nie zostawisz duszy mojej w grobie [hebr. szeol]”, lecz Apostoł Piotr w dniu zesłania Ducha Świętego wyjaśnił, że Dawid nadal pozostawał martwy w piekle [hadesie, tzn. zapomnieniu, nieświadomości stanu śmierci] i mówił proroczo „o zmartwychwstaniu Chrystusowym, iż nie została dusza jego w piekle” (Dz. 2:25-31).

     Na podstawie tego widzimy, ze dusza Jezusa w stanie śmierci przebywała w piekle. Nie sądzimy, by po śmierci Jezus poszedł na wieczne męki. Karą za grzech jest śmierć (Rzym. 6:23; Ezech. 18:4, 20; Jak. 1:15), tak wiec spłacając mający nas wyzwolić dług, Jezus „wylał na śmierć duszę swoją”; „Którego Bóg wzbudził rozwiązawszy boleści śmierci, jakoż było to niepodobne, aby od niej miał być zatrzymany” – „bramy piekielne [hadesu]” nie mogły Go przezwyciężyć (Izaj. 53:12; Dz.  2:24; Mat. 16:18).

     Jezus, stając się człowiekiem, poniżył się do haniebnej śmierci na krzyżu, w rezultacie został wzbudzony z martwych i wywyższony przez Ojca (Filip. 2:5-11).

    W pantomimie głosił wspaniałe kazanie „duchom w więzieniu” – upadłym aniołom (1Piotra 3:1820; 2Piotra 2:4).

     POWRÓT ZE STANU „HADESU”

     Możliwość powrotu ze stanu hadesu jest także oczywista z analizy innych wersetów, w których pojawia się to słowo, np. Obj. 1:18; 20:13. Dlatego greckie słowo hades oznacza pierwsze piekło Biblii.

     Greckie słowo gehenna występuje 12 razy w Nowym Testamencie: Mat. 5:22, 29, 30; 10:28; 18:9; 23:15, 33; Mar. 9:43, 45, 47; Łuk. 12:5; Jak. 3:6. Jest także tłumaczone jako piekło. Gehenna to grecka forma hebrajskiego geHinnom, tłumaczonego „dolina Hinnom”, która leżała tuż za Jerozolimą i służyła jako miejsce palenia odpadków i śmieci tego miasta. Jakże właściwą jest ona ilustracją ostatecznego i całkowitego zniszczenia, unicestwienia!

     Choć Jezus, przez zapłacenie ceny okupu za Adama i jego rodzaj, wszystkim gwarantuje zmartwychwstanie z pierwszego piekła (Oz. 13:14; Jan 5:28, 29; Dz. 24:15; 1Kor. 15:22; Obj. 20:13), nie ma żadnej obietnicy powrotu kogokolwiek z drugiego piekła, ponieważ według Pisma Świętego Chrystus „więcej nie umiera” (Rzym. 6:9; Żyd. 10:26), a zatem ci, którzy grzeszeniem zupełnie zmarnują swoją łaskę, nie mają żadnej nadziei wiecznego życia, ponieważ ich grzech wymagałby ponownego ukrzyżowania Syna Bożego jako ich osobistej ceny okupu (Żyd. 6:4-6).

     Tacy członkowie wtórej śmierci „są nieprzyjaciółmi krzyża Chrystusowego; których koniec jest zatracenie” (Filip. 3:18, 19). Należą oni do tych, którzy „idą na wieczne karanie [nie wieczne życie w mękach, lecz wieczną śmierć, odcięcie, unicestwienie, które jest rzeczywiście okrutną, lecz sprawiedliwą karą. Tylko sprawiedliwi otrzymają życie] (Jan 3:36; 1Jan 5:12; Mat. 25:41, 46; Żyd. 2:14; Ps. 37; 145:20).

     Ogień jest symbolem zniszczenia, nie zachowania. Adam i jego rodzaj, za który Chrystus umarł, zostanie uwolniony ze śmierci adamowej (adamowego procesu umierania) i piekła (pierwszego piekła, adamowego stanu śmierci, które w ten sposób, przez ich zmartwychwstanie, zostanie całkowicie zniszczone we „wtórej śmierci” – Obj. 20:13, 14). Lecz wszyscy niepoprawnie źli będą mieli swą „część w jeziorze gorejącym ogniem i siarką: Tac jest [reprezentuje] wtóra śmierć” (Obj. 21:8). Tak więc ich wieczna kara to zupełne, całkowite i wieczne unicestwienie – drugie piekło, z którego nie ma zmartwychwstania.

     To szatan bluźni święte imię Boga i zwodzi wielu ludzi, by wierzyli w jego fałszywe nauki, że karą za grzech jest wieczne życie w mękach, że piekło jest miejscem literalnego ognia, i że Bóg przez wieki będzie torturował miliony ludzi, z których większość nigdy nie miała okazji usłyszeć o jedynym imieniu pod niebem, przez które możemy być zbawieni (Dz. 4:12).

     BS ’87, 5455.

Sz.B1992’72