OGIEŃ – Ogień ofiary całopalenia nie stanowi typu niszczycielskiej siły wojny światowej

      Pytanie – Czy ogień ofiary dnia pojednania (3Mojż. 16:24, porównaj z 9:24) jest typem wielkich niszczycielskich sił wojny światowej, jako dowód, że ostatni członek Maluczkiego Stadka poświęcił się i został spłodzony z Ducha, że ofiara za grzech Wieku Ewangelii wówczas została próbnie ukończona w swych członkach?

      Odpowiedź — Liczne dowody Pisma Świętego, takie jak: Obj. 7:1—4; Amos 9:13; Izaj. 66:7, wskazują, że wszyscy członkowie Maluczkiego Stadka byli poświęceni i spłodzeni z Ducha przed rozpoczęciem się wojny światowej w stosownych krajach (więcej na ten temat znajduje się w Ter. Pr. Nr 264/265). Ale my nie patrzymy na tę linię myśli, jaką podano w pytaniu, jako na jeden z tych dowodów. Ani, na ile wiemy, brat Johnson nie użył tego jako odpowiedniego przykładu.

      Brat Russell i brat Johnson słusznie określali ofiarę całopalenia jako przedstawiającą Boską manifestację przyjęcia przez Niego ofiar (Cienie Przybytku, str. 73—75, 93,102 — „ogień wyobraża przyjęcie przez Boga …”), gdyż tyle On im pozwolił zrozumieć na podstawie ofiar strawionych przez ogień z nieba w różnych sytuacjach: (1) w czasie pierwszej ofiary pojednania w przybytku (3Mojż. 9:24) i (2) w świątyni (2Kron. 7:1) (3) w czasie ofiary całopalenia Dawida (1Kron. 21:26) i (4) podczas ofiary całopalenia Eliasza (1Król. 18:24, 38, 39).

      Bóg okazał przyjęcie ofiary za grzech Chrystusa przez posługę Najwyższego Kapłana, na przykład, podczas Wieku Ewangelii Bóg okazał Swoje przyjęcie ofiary naszego Pana przez usprawiedliwienie nas, przez uczenie nas, przez umożliwienie nam poświęcenia się, przez danie nam Swego świętego Ducha, przez powodowanie naszego wzrostu w łaskach, przez udzielanie sposobności służby, przez rozwijanie nas aż do ukończenia naszego wezwania i wyboru i przez wyzwolenie nas. To wszystko stanowi działanie Jehowy i objawia przyjęcie przez Niego ofiary naszego Pana za nas. Ale chociaż są to czyny Jehowy, to jednak On je wszystkie wykonuje przez służbę naszego Pana sprawowaną dla naszej korzyści od Zielonych Świąt (1Kor. 1:30; Dz. 2:33; 1Kor. 8:6; Rzym. 5:1, 2; 15:8).

      Kiedy nasz Najwyższy Kapłan nas naucza, usprawiedliwia, uświęca i wyzwala, to On ofiarowuje antytypową ofiarę całopalenia, co dowodzi, że Bóg przyjął Jego ofiarę za grzech za nas; w ten sposób On przyjmuje przez ogień antytypową ofiarę całopalenia. Tak też będzie w następnym wieku, gdy Najwyższy Kapłan świata — Głowa i Ciało — będzie usługiwał ludzkości wszelkimi błogosławieństwami restytucyjnymi, to On będzie ofiarowywał antytypową ofiarę całopalenia. Ale te błogosławieństwa będą wówczas nieomylnym znakiem, że Bóg przyjął ofiarę Chrystusa za grzech na rzecz ludu (P '29,46; ’73, 93). (W niektórych aspektach ogień z ołtarza przedstawia oświecenie — 3Mojż. 1:7, 8, 12, 17; 6:9, 10, 12, 13; E 15,490).

      Z tych rozważań wynika jasno, że przez akty łaski, a nie akty gniewu — takie jak wojna światowa — Bóg objawia przyjęcie przez Niego ofiary Chrystusa za grzech ludu.

      Powinno się także pamiętać, że ta sama rzecz nie występowała w związku z coroczną ofiarą całopalenia składaną w dniu pojednania, a opisaną w 3Mojż. 9:24. W przypadku tej ostatniej: „zstąpił ogień od obliczności Pańskiej”— co nie jest wymienione jako mające miejsce w związku ze spaleniem ogniem ofiary całopalenia z 3Mojż. 16.

 P’75,31.

TP 1980’74