OFIARY – Ofiara niepożądana przez Jehowę
Pytanie – Jak mamy rozumieć Ps. 40:7: „Ofiary i obiaty nie chciałeś… całopalenia i ofiary za grzech nie żądałeś”?
Odpowiedź — W każdym tłumaczeniu z jednego języka na drugi istnieje zawsze niebezpieczeństwo nie wyrażenia oryginalnej myśli w jej prostocie i całości, właśnie tak jak to uczyniono tutaj. Następne wiersze w tym Psalmie również rzucają światło na znaczenie w. 7. Myśl zdaje się być ta, że chociaż pragnieniem i zamiarem Boga było ustanowienie z narodem izraelskim Przymierza Zakonu wraz z ofiarami i zarządzeniami, to jednak nie było to zupełnym Jego zamiarem i życzeniem. Na przykład baranek wielkanocny ofiarowany dorocznie nie był zamierzonym celem, który Bóg pragnął, lecz jedynie był on typową ofiarą zapowiadającą wielką ofiarę „Chrystusa naszego Baranka Wielkanocnego” (1Kor. 5:7, 8). Podobnie doroczne ofiary cielców i kozłów w Dniu Pojednania nie mogły zgładzić grzechu; one były jedynie „cieniem rzeczy przyszłych” (Żyd. 9:9—14; 10:1—10). Ofiary i obiaty, które Bóg postanowił lub upełnomocnił na okres czasu pod Przymierzem Zakonu, nie były ostatecznym lub zupełnym Jego zamiarem i pragnieniem w odniesieniu do ofiary za grzech. One były jedynie typem tego wielkiego pragnienia, które wypełni się w Chrystusie. „Ofiary i obiaty nie chciałeś”, tzn., że ofiary te nie były wszystkim co Bóg miał na myśli. Bóg przyjmował doroczne ofiary za grzech i ofiary całopalenia w Dniu Pojednania, jak również udzielał żydom z roku na rok narodowego przebaczenia i sposobności ponownej próby, czy będą w stanie zachować Zakon, Lecz te rzeczy nie były ostatecznym celem Boskiego pragnienia lub zamiaru. On miał na myśli lepsze ofiary — ofiarę Chrystusa, wielkiego Odkupiciela, a następnie lepszą ofiarę Kościoła — Ciała Chrystusowego, które przyłączone do ofiary Jezusa, współuczestniczy w Jego ofiarniczym kielichu. A zatem ofiara Jezusa i Kościoła są tymi wielkimi ofiarami, które Bóg miał na celu, a inne były jedynie typem czyli zapowiedzią tych ofiar.
(B.S.’61, 71)
TP 1966’91