OCZYSZCZENIE – Jaką pracę wyobraża przez matka przynoszącą ofiarę po porodzeniu córki?

      Pytanie – Jaka praca jest wyobrażona przez matkę przynoszącą ofiarę swego oczyszczenia przy końcu 80 dni po porodzeniu córki?

      Odpowiedź — W numerze 121 Present Truth (przedrukowanym w E tomie 4, str. 96–107, z którego cytatu zacytowaliśmy powyżej) podaliśmy, że matka przynosząca ofiarę swego oczyszczenia przy końcu 40 dni po porodzeniu syna przedstawia pracę Małego Stadka od jesieni 1914 do jesieni 1916, która jest pokazana pod innymi figurami jak uderzenie Jordanu przez Eliasza, wyznanie przez Najwyższego Kapłana grzechów Izraela nad Kozłem Azazela, Pierwsza Walka Gedeona i wykonanie kary przez Świętych nad narodami, jak również wiązanie ich królów i panów. W tym samym artykule przyznaliśmy się do braku zrozumienia pozafigury matki przynoszącej ofiary po osiemdziesiątym dniu po porodzeniu córki. Lecz od tego czasu ten zarys tego obrazu stał się nam jasnym. Według Pisma Św. są dwie wielkie prace jakie Wielkie Grono ma wykonać po oczyszczeniu się z azazelowych splugawień: (1) Uformowanie Obozu Epifanii, tj. nawrócenie po zniszczeniu Babilonu ludzi Chrześcijaństwa, żyjących w czasie pomiędzy rewolucją a anarchią, do wierzenia i przyjęcia Prawdy jak ona jest podana w tomie 1 (4 Mojż. 8:6–22; Obj. 19:5–8) i (2) nawrócenie Izraela do Jezusa jako Mesjasza. Ta ostatnia praca będzie łącznie z Uciskiem Jakubowym i przy jego końcu. Ponieważ Epifania i czas ucisku mają jedno i to samo znaczenie (P. ’22, str. 70), dlatego rozumiemy, że anarchia skończy się w październiku 1954 (jak brat Russell dawniej myślał, że czas ucisku skończy się w październiku 1914, tak samo br. Johnson dawniej myślał, że czas ucisku, włączając anarchię, skończy się w październiku 1954; lecz jak Prawda Parousji została oczyszczona z dawnego błędu przed rokiem 1914, z specjalnymi przestrogami podawanemi od 1913 zob. Z. ’13, str. 343, kol. 2, par. 1; lub przedruk str. 5349, kol. 2, par. 4; także E tom 7, str. 348, 413 — tak samo Prawda Epifanii była oczyszczona z dawniejszych myśli że czas ucisku, włączając anarchię, skończy się w październiku 1954, lub nawet 1956, z specjalnymi przestrogami podawanymi od 1953 — zob. P. ’53, str. 76, 77, podane w Ter. Prawdzie 1954, str. 27–30). Zaraz po anarchii nastąpi Ucisk Jakuba i nawrócenie Izraela (Zach. 12:2–14; 14:1–3). Podług Pism Wielkie Grono będzie miało zaszczyt nawrócenia Izraela (Pieśń 5:2–6:1), gdy przyjdzie czas na jego nawrócenie tj. podczas i przy końcu ucisku Jakubowego (jak wskazują na to Pisma), co ma się rozpocząć od roku 1954 (tj. w tym czasie, przy końcu 80 lat, gdy ma się rozpocząć służba poświadczająca Wielkiego Grona, chociaż narodowe nawrócenie Izraela nie nastąpi aż jakiś czas później — podczas i przy końcu ucisku Jakubowego). To stanie się także przy końcu 80 pozafiguralnych dni. Z faktu że Kościół był w dwudziestopięciomiesięcznej służbie — od paźdz. 1914 do listopada 1916 — ofiarowania ofiary przy końcu pozafiguralnych 40 dni, wnosimy że i Wielkie Grono (razem z klasą Młodociano Godną) będą przez taki sam długi okres ofiarowywać równoległą ofiarę, tj. od paźdz. 1954 do listopada 1956 (przynajmniej na początku tej służby).”

      Można przytoczyć ten ważny fakt, że gdy obraz służby poświadczającej, która ma się rozpocząć od października 1954, stał się jaśniejszym br. Johnsonowi on zrozumiał, że „podług Pism, Wielkie Grono będzie miało dwa dzieła do wykonania po oczyszczeniu się z plugawień azazelowych: (1) Uformowanie Obozu Epifanii (względem nawrócenia Pogan)… i (2) Nawrócenie Izraela do Jezusa jako Mesjasza.” Brat Johnson dawniej nauczał (E tom 4, str. 105), że „ta praca zdaje się będzie nawróceniem Izraela przez Wielkie Grono”, lecz zauważył, że „podług Pism” uformowanie Obozu Epifanii jest częścią pracy poświadczającej. Łącznie z tym, on mówi o przyprowadzaniu „ludzi z Chrześcijaństwa do przyjęcia Prawdy zawartej w pierwszym tomie (4Mojż. 8:6–22; Obj. 19:5–8).” Dalej wskazuje on że ta praca względem ludzi w Chrześcijaństwie nie dokona ich „nawrócenia” aż „po zniszczeniu Babilonu… pomiędzy rewolucją a anarchią”; on także wykazuje, że „nawrócenie” Izraela nie będzie uskutecznione aż „podczas i przy końcu ucisku Jakubowego” który, ma się rozumieć, nastąpi jakiś czas później.

TP 1954’74