OBOZOWNICY EPIFANII – Pod jakim przymierzem

      Pytanie – Pod jakim przymierzem rozwijają się Poświęceni Obozownicy Epifanii?

      Odpowiedź — Poświęceni Obozownicy Epifanii, podobnie jak Starożytni i Młodociani Godni, rozwijają się pod ziemskimi zarysami Przymierza Związanego Przysięgą (1Moj. 22:16-18). Te ziemskie zarysy Przymierza Związanego Przysięgą mogą także zostać nazwane ich duchową matką, ponieważ te z obietnic tego Przymierza, które odnoszą się do nich, karmią ich duchowe życie.

      Moglibyśmy także zgodnie z prawdą powiedzieć, iż ich imiona tak jak imiona Starożytnych i Młodocianych Godnych, są zapisywane w księdze żywota, chociaż w przeciwieństwie do tych dwóch klas wybranych, nie są perspektywicznie zapisywane w niebie. Członkowie tych trzech klas, po poświęceniu się, zaczęli wpisywać swoje charaktery w ziemskie zarysy Przymierza Związanego Przysięgą, chociaż w rzeczywistości nie otrzymają życia, dopóki nie wejdą pod Nowe Przymierze w przyszłym Wieku.

      Chociaż nie są oni na próbie do życia w tym Wieku, są jednak pewne rzeczy w tym życiu oraz pewne rzeczy w Tysiącleciu, które zostaną wykonane w Poświęconych Obozownikach Epifanii celem gotowania ich do życia wiecznego. W tym życiu, po to by mogli okazać się wiernymi jako drugorzędne ziemskie nasienie Abrahama, muszą zdać próbę wiary i posłuszeństwa – w rzeczy samej muszą skrystalizować te dwie łaski. Będą oni musieli także rozwinąć dużą miarę niesamolubnej miłości, która jest konieczna po to, by wiernie wykonać poświęcenie do śmierci. Być może niektórzy osiągną poziom doskonałej niewypróbowanej miłości.

      Cierpią oni dla sprawiedliwości i toczą dobry bój wiary, co rozwija ich charaktery i dowodzi ich godności szczególnego miejsca łaski, które Bóg zarezerwował dla nich w Swoim Królestwie. Jednakże nawet w tym życiu otrzymują oni wiele błogosławieństw, ponieważ Bóg poprzez Chrystusa zajmuje się nimi jako swymi perspektywicznymi synami. Jako takim daje im zrozumienie Swojego Słowa (1Kor. 2:9-12), przybliża się do nich w społeczności (Jak. 4:8; 1Jana 1:3), uświęca ich przez Swoją Prawdę, a tym samym czyni ich coraz bardziej wolnymi od mocy grzechu i błędu (Jana 17:17; 8:32), daje im Swego świętego ducha (Łuk. 11:13; 1Jana 3:24) oraz karze ich i dyscyplinuje (Żyd. 12:6-11).

TP2002’46