OBOZOWNICY EPIFANII – Królowa Saby

      Pytanie – W letnim numerze Teraźniejszej Prawdy, w Pytaniach, na stronie 47, pierwsza kolumna, drugi paragraf od dołu można przeczytać odnośnie typu Królowej Saby: ” W końcowym obrazie wszyscy z klasy królowej Saby będą poświęconymi i wszyscy oni będą wtedy zawarci w klasie Poświęconych Obozowników Epifanii. Z drugiej strony, nie wszyscy Poświęceni Obozownicy Epifanii będą z klasy królowej Saby. Powodem tego jest to, iż wielu w Babilonie poświęci się i będzie wiernymi do śmierci jako Poświęceni Obozownicy Epifanii w ogóle nie wchodząc w kontakt z Prawdą Paruzji lub Epifanii”.

      Czy byłoby właściwą rzeczą, jako rozwinięcie ostatniego zdania, powiedzenie, ” iż wielu (lub pewne jednostki) w innych grupach Prawdy poświęci się i będzie wiernych do śmierci jako Poświęceni Obozownicy Epifanii w ogóle nie wchodząc w kontakt z Prawdą Epifanii”?

      Odpowiedź — Pan podał prawdę Paruzji oraz fundament dla Prawd Epifanii przez br. Russella, Posłańca Paruzji, a nadbudowę Prawd Epifanii podał przez br. Johnsona, Posłańca Epifanii. Jest wiele różnych grup ludu Prawdy, według obrazu Przybytku Epifanii. Jako grupy Prawdy określamy wszystkich tych, którzy, w ogólności, przyjmuj ą Prawdę Paruzji oraz br. Russella jako Pańskiego przedstawiciela w jej dawaniu. Oczywiście poszczególne jednostki w każdej grupie różnią się w swoim stopniu znajomości i zrozumienia Prawdy Paruzji.

      Przyjście do Prawdy Epifanii oznacza w ogólności przyjęcie Prawdy Epifanii oraz br. Johnsona jako Pańskiego przedstawiciela w jej dawaniu. Tak samo jak w poprzednim przypadku poszczególne jednostki różnią się w swojej znajomości i zrozumieniu Prawdy Epifanii. Poświęceni Obozownicy Epifanii składają się z tych chrześcijan, wewnątrz oraz poza ruchem Epifanii, którzy poświęcają się podczas czasu obrazu Obozu Epifanii – to jest pomiędzy 1954 r. a czasem ustanowienia Pośredniczącego Królestwa. Ich związek z Prawdą Paruzji lub Epifanii nie ma wpływu na tę kwestię; słowo Epifania w tym określeniu odnosi się do czasu, a nie do przynależności doktrynalnej, innymi słowy jest to poświęcenie uczynione podczas Epifanii.

      Przyznajemy, iż wielu w grupach Prawdy poświęciło się, lub to uczyni oraz okaże się wiernymi jako Poświęceni Obozownicy Epifanii bez wejścia w kontakt z Prawdą Epifanii. Moglibyśmy dodać, iż podobnie wielu weszło już w kontakt z prawdą Epifanii lub uczyni to w przyszłości, w pewnych przypadkach zyskując nawet znaczny stopień jej znajomości i zrozumienia, jednakże bez pełnego przyjęcia, a mimo to okażą się wierni.

      Chociaż wierzymy, iż stanem najbardziej godnym pożądania jest przyjęcie zarówno Prawdy Paruzji jak i Epifanii, pragniemy ustrzec się przed myśleniem, iż można okazać się wiernym wyłącznie przez przyjęcie którejś lub obydwu z nich. By zakwalifikować się do klasy Poświęconych Obozowników Epifanii jednostka musi przynajmniej zaakceptować Jezusa Chrystusa jako swojego Zbawiciela i Króla, poświęcić się oraz wykonać to poświęcenie. Probierzem wierności jest nie wiedza, ale chrześcijański charakter – w szczególności takie zalety jak wiara i posłuszeństwo.

      Co do liczb, kiedy weźmiemy pod uwagę klasę Młodocianych Godnych, wydaje się jasne, iż jest więcej Młodocianych Godnych, którzy przyjęli Prawdę Paruzji niż tych, którzy przyjęli zarówno Prawdę Paruzji i Epifanii, a jeszcze więcej tych, którzy nie przyjęli żadnej, lecz przeżyli swoje poświęcone życie w kościołach denominacyjnych.

      Ponieważ Poświeceni Obozownicy Epifanii są podobni do Młodocianych Godnych, możemy wyciągnąć rozsądny wniosek, iż to samo jest prawdą w odniesieniu do nich – jest i będzie więcej takich, którzy przyjdą do Prawdy Paruzji niż tych, którzy przyj da do Prawdy zarówno Parusji jak i Epifanii, a jeszcze więcej takich, którzy nie przyjmą żadnej z nich, a mimo to okażą się wierni swojemu poświęceniu.

      Kilka przydatnych” wzmianek znajduje się w P’54, 41, 42; P '57,31 oraz P’ 72, 73, 74.

TP2002’61