NOWE PRZYMIERZE – A odpuszczenie grzechów

      Pytanie – Ponieważ Nowe Przymierze nie będzie prędzej działać, aż w tysiącleciu, dlaczego Apostoł Paweł w liście do Żydów 10:14 – 18 odnosi się do odpuszczenia grzechów przez Nowe Przymierze i dowodzi, że już mamy odpuszczenie grzechów?

      Odpowiedź — Podczas piątego przesiewania, które było w jedenastej godzinie w Przypowieści o Groszu, – 1908-1911 – te wiersze były podawane przez przesiewaczy, jako dowód, że Nowe Przymierze już działa; lecz na tym punkcie, jak również w ich używaniu tych Pism byli oni w błędzie. W 14 wierszu Apostoł opisuje nasze ożywione usprawiedliwienie, którego ożywienie nastąpiło po naszym ofiarowaniu się i w ten sposób staliśmy się „poświęconymi.” Wyraża się on o takim usprawiedliwieniu w słowach: „jedną ofiarą (przez przypisanie nam Jego zasługi) uczynił (Jezus) doskonałymi na wieki (poczytalnie) tych którzy są poświęceni.” (ofiarowani). Pokazuje więc, że nasze usprawiedliwienie jest ożywione po naszym ofiarowaniu (poświęceniu się Bogu). W tysiącleciu ludzie będą aktualnie (rzeczywiście) udoskonaleni, jak również ich grzechy będą im odpuszczone. Dlatego nasza poczytalna doskonałość –  nasze usprawiedliwienie –  znaczy, że Bóg patrzy na nas, jako byśmy już rzeczywiście przeszli przez wszystkie błogosławieństwa tysiąclecia. Między takimi błogosławieństwami tysiąclecia będzie odpuszczenie grzechów. Dlatego w naszych przypisanych ludzkich doskonałościach, Bóg patrzy na nas jako byśmy już otrzymali wszystkie błogosławieństwa tysiąclecia –  Nowego Przymierza –  i mamy dlatego odpuszczenie grzechów, którego nowe Przymierze da rzeczywiście ludziom w Tysiącleciu. Dlatego z punktu widzenia, że my jako poczytalne doskonałe ludzkie istoty, jesteśmy uznawani jako byśmy żyli poza Tysiącleciem, było logicznym udowodnić, że na zawsze usprawiedliwieni jesteśmy od Wyroku Adamowego, ponieważ Apostoł Paweł podaje obietnicę Nowego Przymierza dla odpuszczenia grzechów, jako dowód, że my teraz, przed działaniem Nowego Przymierza, już mamy odpuszczenie grzechów, jako poczytalnie doskonałe ludzkie istoty. Możemy jeszcze nadmienić, jako dalsze poparcie tej propozycji, że ponieważ będąc w naszym poczytalnym usprawiedliwieniu –  w naszej poczytalnie uznanej ludzkiej doskonałości –  że Bóg wejrzał na nas, jako byśmy żyli krótko po końcu małego czasu, z którym ósmy tysiącletni dzień się zaczyna, że Bóg przed czasem mógł nas zaprosić do poświęcenia, to jest do obrzezania Chrystusowego (Kol. 2:11, 12) – pozaobrazu obrzezania Izaaka. Dlatego musimy być (poczytalnie) w ósmym tysiącletnim Dniu, aby być w pozaobrazie tej obrzezki, którą otrzymał Izaak łącznie z ziemskimi zarysami Abrahamowego Przymierza w ósmym obrazowym dniu. (1Moj. 21:4). Obrzezanie było również praktykowane pod przymierzem zakonu w ósmym dniu. (3Moj. 12:2, 3). To wyobraża poświęcenie świata Samemu Bogu, które musi zacząć się podczas małego czasu, i musi być zakończone przed jego skończeniem się. Nasze poczytalne usprawiedliwienie znaczy, że mieliśmy (uznano) tą ostatnią obrzezkę, i dlatego poczytalnie zostaliśmy uznani doskonałymi i zaproszeni, jako byśmy żyli po „małym czasie, ” abyśmy się poświęcili –  abyśmy otrzymali pozaobraz obrzezki Izaaka, w tej części pozaobrazowego ósmego dnia, który przychodzi po „małym czasie.” Tak więc te trzy zastanowienia – (1) że nasze ożywione usprawiedliwienie znaczy, że wszystkie błogosławieństwa Tysiąclecia są nam poczytane; (2) że nasze poczytalne usprawiedliwienie poczytalnie przypisuje nam błogosławieństwa wiecznego ludzkiego życia,  błogosławieństwa, które wierni z świata rzeczywiście otrzymają przy końcu „małego czasu” i (3) że nasze poświęcenie w Chrystusa znaczy, że byliśmy przedtem uznani jako doskonałe ludzkie istoty, tak jakbyśmy posiadali wieczne życie po zakończeniu „małego czasu” – te trzy zastanowienia dowodzą właściwość podania Św. Pawła, gdy określa odpuszczenie grzechów Nowego Przymierza, choć Nowe Przymierze jeszcze nie działa. Dlatego Żyd. 10:14-18 nie dowodzi wcale, że Nowe Przymierze już teraz działa.

TP 1928’79