NAMIESTNIK – Trwanie namiestnictwa Jezusa dla Boga

      Pytanie – Kiedy Jezus stał się namiestnikiem Boga i jak długo będzie sprawował ten urząd? Czy będzie go wykonywał podczas i po Swym Tysiącletnim Panowaniu?

      Odpowiedź — W Ewangelii Jana 1:3 czytamy o Logosie, przedludzkim Jezusie, że „Wszystkie rzeczy przez nie się stały, a bez niego nic się nie stało, co się stało”. Chociaż Jezus zatrzymał stanowisko specjalnego przedstawiciela Boga w dziele stworzenia, podobnie jak w dziele opatrzności i objawienia, to jednak Jego władze w zakresie namiestniczym (porównaj E 2,68) były wówczas bardziej ograniczone niż te, które otrzymał przy Swym zmartwychwstaniu i od tego czasu (Żyd. 1:3-5; Ps. 110:1; Filip. 2:9-11; Efez. 1:19-23; Obj. 5:9-13). Po zmartwychwstaniu prawdziwie mógł powiedzieć: „Dana mi jest wszelka moc [autorytet — ASV, greckie exousia] na niebie i na ziemi” (Mat. 28:18). Autorytet ten nie jest Jego osobistym autorytetem, lecz Boga, którego On jest namiestnikiem (1Kor. 8:6). Chwała Jehowie za to! Jezus od wniebowstąpienia ów urząd namiestnika sprawował nie tylko twórczo i opatrznościowo nad wszechświatem, lecz także dodatkowo od czasu. Zielonych Świątek na korzyść Kościoła w formie oświecania go, usprawiedliwiania, uświęcania i wyzwalania. Podobnie sprawował go na rzecz Wielkiej Kompanii i oświeconych duchem, nie spłodzonych z ducha poświęconych, stanowiących różne klasy od rozpoczęcia Epifanii. Chwała Jehowie za to!

      Jezus sprawował urząd namiestnika także wobec imperium szatana stosując środki ograniczające i powstrzymujące przez wiek Ewangelii. A w 1874 roku, gdy Chrystus rozpoczął tysiącletnie panowanie (które, jak to wielokrotnie przedstawialiśmy — na przykład w P ’56, 71 —jest tym samym okresem tysiąca lat, podczas którego szatan jest związany — Obj. 20:2-7), sprawował ten urząd chwytając („I uchwycił…”) mocarza (Mat. 12:29), szatana, jako jednostkę i wiążąc go, aby dłużej nie miał kontroli nad upadłymi aniołami jak poprzednio.

      Piastował ten urząd, rozpoczynając go szczególnie w 1878 roku, w celu zniszczenia domu lub imperium szatana, gdy śpiący święci zostali wzbudzeni  otrzymali przywilej udziału w namiestnictwie Jezusa (Obj. 2:26, 27; 3:21; E 17, 412, 413; P ’57, 61, 62). Wkrótce Jezus rozszerzy ten urząd na realizację zamierzeń restytucyjnych. Przy końcu tysiącletniego panowania Chrystusa w 2874 roku użyje tego urzędu do zniszczenia wszystkich skutków Adamowego grzechu, włączając śmierć Adamową i Adamowy – proces umierania, będących wynikami ,,przełożeństwa, … zwierzchności, i mocy” szatana (1Kor. 15:24-26; zobacz P’57, 11, 12; E 6, 571). Chwała Jehowie za to!

      Koniec tysiącletniego panowania Chrystusa zaznaczy koniec tysiąca lat, podczas których szatan jako jednostka będzie związany, i początek małego okresu (Obj. 20:2-7). Chrystus użyje Swego namiestnictwa w ostatecznej próbie małego okresu jako Sędzia przyznający ostateczne nagrody i skazujący na kary (Mat. 25:31-46). W wiekach następujących po małym okresie będzie wiecznie sprawował urząd namiestnika w realizowaniu planów Boga na korzyść nowych rodzajów istot, które mają być stwarzane. Te cudowne dzieła Chrystusa jako Boskiego namiestnika przekraczają zdolności pojmowania i wyobraźni a język lub pióro nie jest w stanie ich opisać. P ’83, 12.

TP1985’43