MŁODOCIANO GODNI – Dlaczego się nie potykają o głębokie Prawdy?

      Pytanie – Dlaczego mogą Młodociani Święci widzieć głębokie rzeczy i nie potykają się o nie jak np. usprawiedliwieni z wiary potykają się o nie.

      Odpowiedź — Było to zawsze wolą Bożą, aby wierni ofiarnicy mogli widzieć wszystko światło na czas słuszny, w swoim czasie. Tak więc Starożytni Święci widzieli wszystko światło w swoim czasie; i podczas Wieku Ewangelii wierni widzieli światło na czasie. Ta sama zasada stosowana jest do Młodocianych Świętych, jak również będzie zastosowana w Tysiącleciu dla wiernych ze świata, którzy będą mogli zrozumieć wszystkie rzeczy na czasie zawarte w Biblii. Tę zasadę wyrozumienia głębokich rzeczy dla nowych stworzeń (1Kor. 2:14) ograniczył Pan tylko do roku 1881, ponieważ aż do tej daty wszyscy prawdziwie ofiarowani Bogu byli nowymi stworzeniami. Lecz od 1881 roku nie wszyscy ofiarowani wierzący są nowymi stworzeniami, ponieważ więcej ofiarowało się od tego czasu, aniżeli było koron do rozdania. Dlatego od października 1881 do października 1914, nadwyżka poświęconych nie mogła być spłodzoną z Ducha, a po tym czasie (1914) nikt nie bywa spłodzony z ducha, ponieważ wszystkie korony zostały rozdzielone. Według tego Bóg nie zmienił Jego reguły od roku 1881, że wszyscy poświęceni wierzący mieli widzieć Prawdę na czasie, chociaż zmienił wtenczas Swoją regułę, że nie wszyscy tacy poświęceni mieli być spłodzeni z Ducha. Według tego Bóg dawał wszystkim takim poświęconym Prawdę na czasie, choć już nie spładza ich z Ducha. Pan będzie obserwował tę regułę na zawsze, jak to można widzieć z doświadczeń Tysiąclecia Starożytnych i Młodocianych Świętych w ich przyszłym niespłodzonym stanie i wiernych świata, i po tysiącletnich doświadczeniach tych ostatnich. Z tej przyczyny wierni Młodociani Święci nie potykają się z powodu nowego sposobu nauk Maluczkiego Stadka i dla tego nie patrzą na nie jak na nieprzyjemne borsukowe skóry (pokazane w typie przybytku), tak jak to czynili usprawiedliwieni z wiary i świat, tak w obecnym czasie, jak również podczas całego Wieku Ewangelii (P. 1930, 198).

TP 1932’47