LAODYCEA – Kiedy koniec?
Pytanie – Czy okres Kościoła Laodycejskiego (Obj. 3:14-22) skończył się gdy ostatni członek Małego Stadka poszedł poza zasłonę? Jeżeli nie, czy skończy się w 1954 lub 1956r.?
Odpowiedź — Najpierw weźmy pod uwagę klasy z których składa się kościół Laodycejski i inne kościoły z ks. Objawienia roz. 1 do 5-go. Brat Johnson pisał, „czynności siedmiu kościołów z ks. Objawienia roz. 1 do 3-go wyobrażają czynności prawdziwego i nominalnego ludu Bożego” (E tom 8, str. 133). „Po pierwsze … Kościół Prawdziwy składa się tylko z Członków Ciała Chrystusowego … po drugie Kościół Prawdziwy składa się ze wszystkich nowych stworzeń, tak z tych co zatrzymali korony jak i z tych co je utracili – Kościół ten nazwany jest także Kościołem pierworodnych (Wieku Ewangelii) … Słowo kościół jest także użyte w innym znaczeniu a mianowicie kościół nominalny … W tym znaczeniu są włączeni nie tylko Małe Stadko i Wielkie Grono, ale także usprawiedliwieni i nieusprawiedliwieni wyznawcy, którzy wyznawają Chrystusa, lecz obłudnie”. W ks. Objaw. roz. 1 do 3-go., „gdzie przedstawione są części Kościoła, Pan czasami odzywa się do prawdziwych Swoich naśladowców a czasami do tych co tylko wyznają że są Jego naśladowcami, lecz którzy w rzeczywistości nimi nie są” (E tom 8, str. 233-240).
Brat Russell także pisał o Kościele Laodycejskim jako zawierającym w sobie nominalny lud Boży, np. „Żyjemy w czasie ostatniego czyli laodycejskiego okresu tego wielkiego nominalnego kościoła ewangelii, kościoła pszenicy i kąkolu, (Obj. 3:14-22). Kościół ten jest strofowany za swoją oziębłość, pychę, duchowe ubóstwo, zaślepienie i nagość, i wzywany do prędkiego opuszczenia swych złośliwych błędów, zanim będzie za późno” (Tom 4, str. 65); „nie mamy żadnej wzmianki w Piśmie, że Kościół Laodycejski usłucha tej rady; przeciwnie, wzmianka jest, że coraz więcej stanie się Babelem zamieszania, i że zostanie zniszczony razem z systemem politycznym i finansowym obecnego wieku, w wielkim czasie ucisku z którym skończy się ten wiek” (Przedruki W. Towers, str. 2763, par. 6).
Co się tyczy zakończenia okresu Laodycejskiego, brat Johnson wykazał, „że okres laodycejski był okresem żniwa od 1874 do 1954; pierwszy 40 – letni okres – Parousja – był czasem żęcia, a drugi 40 – letni okres – Epifania – był czasem innych czynności żniwa (E tom 6, str. 377,383). A więc, z punktu zapatrywania ludu Bożego, ostatnia część okresu laodycejskiego i Epifania, „ostatni specjalny okres Wieku Ewangelii” (E Tom 4, str. 65), zdaje się, że kończą się razem. Zebranie do Królestwa ostatniego członka Małego Stadka 22 października 1950, kilka lat przed 1954, zakończyło okres laodycejski Kościoła dla Ciała Chrystusowego w ciele, lecz nie dla innych powyżej podanych części Kościoła Laodycejskiego. Dla tych, rok 1954 zaznacza koniec, w znaczeniu ścisłym, tak dla epoki laodycejskiej jak również dla okresu Epifanii, ponieważ tutaj wybrani Wieku Ewangelii jako całość, zawierają w sobie Klasę Młodociano Godną, są po raz pierwszy uzupełnieni w swym członkostwie, jak i pierwsza praca Bazyleji rozpoczyna się (Ter. Prawda 1954, strona 49-51; 65-80).
Lecz okres Epifanii, chociaż skończył się w 1954 w ścisłym znaczeniu, to jednak ciągnie się nadal w innych znaczeniach poza lata 1954 i 1956 (Ter. Prawda 1954, str. 65-70); a więc okres Laodycejski Kościoła, którego Epifania jest ostatnią częścią, także ciągnie się poza lata 1954 i 1956. Także, Wielkie Grono, (część prawdziwego Kościoła, E tom 8, str. 238, 239) i Klasa Młodociano Godna będą obecni na ziemi niepewną liczbę lat po latach 1954-56 (E tom 11, str. 493). A więc dla nich, okres Laodycejski przedłuża się nie oznaczony czas poza lata 1954-56.
Okres Epifanii jako czas ucisku na kościół nominalny i świat zdaje się być również synchroniczny czyli współczesny z ostatnią częścią epoki Laodycejskiej. Br. Johnson oświadcza, że „z rokiem 1914 rozpoczęły się zarysy epifaniczne Laodyceji … z Wojną Światową jako pierwszą wielką cielesną karą Chrześcijaństwa dla usprawiedliwienia ludzi, po czym nastaną inne zarysy gniewu, które nie skończą się prędzej aż epifaniczna część Laodyceji zakończy się” (E tom 6, str. 379; E tom 11, str. 417). A więc z tego zapatrywania jest widoczne że okres Laodycejski również przedłuża się poza lata 1954-56, ponieważ i Epifania, w jej ostatniej części przedłużą się poza lata 1954-56 (T.P. 1954, 65-70).
P. 1954, 79
TP 1956’47