KSIĘGA ŻYWOTA – Imiona zapisane w „księdze żywota”
Pytanie – Co oznacza zapisanie imion w „księdze żywota”?
Odpowiedź — Czasem może to odnosić się do czyjejś urzędowej działalności w ustalonym przez Boga planie (2Moj. 32:33, 34), ale zazwyczaj oznacza, że czyjś charakter jest wpisany do przymierza przez wypełnienie jego zobowiązań. Przez to rozumiemy rozwój charakteru na podobieństwo Boże w harmonii z pewnym przymierzem, uzdolnienie kogoś do stania się uczestnikiem obietnic danego przymierza i ich realizacji.
Podczas wieku Ewangelii każdy, poświęcony lub poświęcona w czasie wejścia do wysokiego powołania, rozpoczynał wpisywanie swego charakteru do przymierza potwierdzonego przysięgą, w zarysach przymierza Sary, w zarysach rozwijających Chrystusa, gdyż Chrystus, Głowa i członkowie Jego ciała, są antytypowym Izaakiem (Gal. 4:26, 28, 31). Niektórzy jednak zaniedbali kontynuowanie tego dobrego dzieła przez dopuszczenie, by grzech, błąd, samolubstwo i/lub światowość stanęły im na przeszkodzie do tego stopnia, że odpadli do Wielkiej Kompanii, do drugorzędnej wybranej klasy duchowej (Obj.7:9-17). Tak więc, zostali wykreśleni ze swoich miejsc jako członkowie klasy Maluczkiego Stadka (Obj. 3:5). A jeśli byli niewiernymi jako członkowie Wielkiej Kompanii, zostali wymazani ze swoich stanowisk jako tacy oraz całkowicie z egzystencji, zmarli śmiercią drugą. Jeśli jednak byli wiernymi jako członkowie klasy Wielkiej Kompanii, zapisali swoje charaktery do tych niższych zarysów wyborczego przymierza duchowego reprezentowanego przez Rachelę.
Prawdziwie poświęcony i wierny lud Boży z czasów przed wiekiem Ewangelii – Starożytni Godni (zobacz Żyd. 11, itp.) – zapisywał swoje charaktery do wyborczych ziemskich zarysów przymierza potwierdzonego przysięgą. A ci, którzy poświęcają się i stają się uczniami Chrystusowymi w czasie pomiędzy wiekami Ewangelii a Tysiąclecia, również wpisują swoje charaktery do ziemskich zarysów przymierza potwierdzonego przysięgą.
Wierni wybrani członkowie klasy Starożytnych i Młodocianych Godnych (Joel 2:28; zobacz Ter. Pr. ‘60, 52, 53), będą mieć wpisane swoje charaktery do duchowych, niebiańskich zarysów tego przymierza (Żyd. 12:23) na początku małego okresu a przy końcu tysiącletniego pośredniczącego panowania i ostatecznie staną się duchowymi istotami w niebiańskiej sferze Królestwa.
Oni są wśród anytypowych pierworodnych (Lewitów) wieku Tysiąclecia, którzy nie mieli udziału w ziemi (2Moj. 12:11-13, 21-23, 27; 13:1, 2, 11-15; 4Moj. 3:40-51). Tak więc, wszystkie wybrane klasy będą ostatecznie mieć wpisane swoje charaktery do wszechobejmującego przymierza Abrahamowego, do jednego lub drugiego z jego wyborczych zarysów. Oni rzeczywiście mogą się radować, tak jak Jezus powiedział z tego, iż „imiona wasze napisane są w niebiesiech” (Łuk. 10:20).
W Tysiącleciu, podczas pośredniczącego panowania Chrystusa, quasi-wybrani i nie wybrani, klasa restytucyjna, będą rozwijać swoje charaktery na podobieństwo Chrystusowego w harmonii z nową „księgą żywota”, z objawieniami nowego przymierza (które wówczas będą dane), jeśli otrzymają życie wieczne na ziemi. W miarę jak będą czynić coraz większy postęp na gościńcu świątobliwości (Izaj. 35:8-10), będą symbolicznie zapisywać swoje imiona w drugiej „księdze żywota” – wpisując swoje charaktery w nowe przymierze przez wypełnienie warunków tego przymierza. Imiona klasy kozłów (Mat. 25:41-46), tych którzy umrą śmiercią drugą, oczywiście będą wykreślone z tej tysiącletniej „księgi żywota”.
„Księga żywota” dla wszystkich poświęconych Bogu z okresu przed tysiącletnim pośredniczącym panowaniem jest wymieniona w proroctwie Mal. 3:16 jako „księga pamiątki” napisana przed obliczeni Jehowy „dla [1] bojących się [uwielbiających najpełniej] Pana i [2] myślących o imieniu jego [Jego charakterze itp.]”, dla tych, którzy [3] „rozmawiali o tym … każdy z bliźnim swoim”. Usiłujmy wszyscy wiernie naśladować Chrystusa w wypełnianiu przymierza poświęcenia, włączając te trzy rzeczy, abyśmy faktycznie mogli być uznani przez naszego Niebiańskiego Ojca za Jego własność, za Jego klejnoty, za Jego synów, którzy Mu służą i których On traktuje ze szczególną ojcowską troską (w. 17); którzy będą zaliczeni do godnych udziału w tych wielkich błogosławieństwach w dziele sądzenia i naprawiania w nadchodzącym tysiącletnim pośredniczącym panowaniu (w. 3:18; Ps. 72:7; 37:9; Mat. 25:31-46)!
TP 1986’94