KSIĄŻĘTA – Tożsamość Książąt Tysiąclecia

      Pytanie – Kim są książęta wieku Tysiąclecia, o których wspomina Pismo Święte? Czy są to wyłącznie Starożytni i Młodociani Godni czy jeszcze inni?

      Odpowiedź — W Piśmie Świętym znajduje się kilka wersetów, które mówią o książętach wieku Tysiąclecia. Znaczącym wśród nich jest Psalm 45:17. W wersetach Psalm 45:14, 15 ciało Chrystusa, klasa oblubienicy, przedstawione jest jako „córka królewska [Jehowy}”, której „wszystka zacność … jest wewnątrz”, a „szaty jej obramowane są złotem [Boska natura]”. „W odzieniu haftowanem [bowiem członkowie Kościoła wypracowali aż do krystalizacji w swoim charakterze łaski ducha – Gal. 5:22, 23; 2Piotra 1:6, 7] przywiodą ją do króla [do naszego Pana Jezusa, królewskiego, niebiańskiego oblubieńca]”. Klasa oblubienicy, członkowie ciała w okresie Tysiąclecia i po Tysiącleciu dzielą z Chrystusem tytuł królów i książąt (Obj. 5:9, 10; 11:15; 20:4, 6; Dan. 7:13, 14, 18, 22, 27).

      Następny według porządku Lud Wielki (Obj. 7:9-17), Wielka Kompania, przedstawiony jest w wersetach Ps. 45:15, 16 jako „panny [u Mat. 25 zarówno Maluczkie Stadko jak i Wielka Kompania przedstawione są jako panny] za nią, towarzyszki jej [druhny]”, które będą przywiedzione do pałacu Jehowy z weselem i radością, na ucztę weselną Baranka (Obj. 19:7-9). W odniesieniu do Tysiąclecia i okresu potysiącletniego, jest to szlachta i antytypiczni lewi ci.

      Werset Ps. 45:17 pokazuje, że według porządku we właściwym czasie rodzą się dzieci – mowa tu o zmartwychwstaniu pierwszej oddzielnej klasy restytucyjnej Tysiąclecia – Starożytni Godni. „Miasto ojców twych będziesz mieć synów twych, których postanowisz książętami po wszystkiej ziemi”. Ci, którzy byli „ojcami”, Starożytni Godni, staną się w Tysiącleciu dziećmi Chrystusa, głowy i ciała – oblubieńca i oblubienicy. Jedynie Starożytni Godni, pierwszorzędna klasa książąt Tysiąclecia, są „ojcami” i dlatego też są jedynymi książętami Tysiąclecia, wyszczególnionymi w Psalmie 45:17. Oczywiście Młodociani Godni mają swój udział w służbie, naturze i nagrodzie wraz ze Starożytnymi Godnymi, jak to pokazują inne wersety Pisma Świętego, chociaż nie są wyszczególnieni w Psalmie 45:17.

      Narody wysławiające Boga na wieki wieków, o których mówi w. Ps. 45:18 obejmują Poświęconych Obozowników Epifanii, i pozostałych zbawionych guasi-wybranych, i zbawionych niewybranych spośród całej ludzkości. Tak więc, wszyscy z rodzaju ludzkiego, którzy znajdą się w jednej z siedmiu zbawionych klas z okresu poprzedzającego Tysiąclecie w Tysiącleciu i po Tysiącleciu, opisani są w wersetach od Ps. 45:14-18.

      Innym silnie przemawiającym wersetem jest Izaj. 32:1, który powiada: „Oto król będzie królował w sprawiedliwości, a książęta w sądzie panować będą”. Wymienionym tu królem jest z całą pewnością Chrystus, a sprawowane przez składowego Chrystusa rządy w sprawiedliwości i pokoju, jako wielkiego antytypowego Salomona, odnoszą się do pośredniczących rządów Tysiąclecia sprawowanych przez Chrystusa (Ps. 72:1, 7), podczas których Starożytni i Młodociani Godni, (antytypiczni lewici) zbudzeni ze stanu śmierci jako doskonałe w swoich zdolnościach istoty ludzkie, rządzić będą w dniu sądu jako książęta, ziemscy władcy żyjący na ziemi pod władzą Chrystusa, który będzie się składać z istot duchowych, królów i kapłanów. „Omawiani tu książęta przedstawiają Starożytnych i Młodocianych Godnych” (E 17, str. 111, 329). Bardzo wymowny jest fakt, że „Świadkowie Jehowy” nauczają, iż niedoskonali ludzie, tacy jak członkowie ich ciała kierowniczego, w obecnym życiu sprawują władzę jak gdyby znajdowali się wśród książąt z Izaj. 32:1.

      Wersety, 4Moj. 1:5-16; 31:48, 52, 54; 2Moj. 18:21-27,28, które mówią o książętach dwunastu pokoleń Izraela oraz o podrzędnych książętach, czyli kapitanach, rzucają dalsze światło na ten temat. Obóz przybytku Tysiąclecia reprezentuje stan „znajdującej się w grzechu ludzkości świata, która potrzebuje pojednania, pragnie go i wynikających z niego błogosławieństw”, oraz „stan świata, który podlega restytucji” (Cienie Przybytku, str. 15; P ‘40, 14; ‘55, 22; Ter. Pr. ‘79, str. 24). Ten obóz będzie się dzielił na dwanaście antytypicznych pokoleń restytucjonistów – „Izrael Boży wieku Tysiąclecia” (patrz np. E 17, 360-363).

      Zgodnie z dowodami, książęta stojący na czele tych dwunastu pokoleń przedstawiają Starożytnych i Młodocianych Godnych (Izaj. 32:1). „Starożytni i Młodociani Godni będą podporządkowanymi Chrystusowi władcami, podczas gdy świat [przedstawiony w typie przez dwanaście pokoleń Izraela; Mat. 19:28] nie tylko nie będzie w ogóle sprawował władzy, lecz będzie poddany owym Godnym … Starożytni i Młodociani Godni postawieni będą nad światem jako jego widzialni władcy, których świat uzna i wobec których okaże posłuszeństwo” (E 17, 107).

      Na czele każdego pokolenia stał jeden książę (4Moj. 1:5-16), co nie znaczy jednak, że tylko jeden przedstawiciel Godnych zostanie głową każdego odpowiedniego pokolenia, bowiem zgodnie z zastosowaniem na wiek Ewangelii książęta w każdym przypadku reprezentują „przywódców (nie jednego lecz pewną liczbę)” każdego z antytypicznych pokoleń (Ter. Pr. ‘27, str. 8). W typie przywódcy lub książęta mieli „podwładnych” (Ter. Pr. ‘51, par. 7 pt. Trąby i marsze …), czyli pomocniczych książąt, niekiedy nazywanych kapitanami. Tak więc byli kapitanami kierującymi setkami, pięćdziesiątkami i dziesiątkami ludzi. Byli tam też bez wątpienia książęta postawieni nad różnymi domami w ramach jednego pokolenia, jak to na przykład pokazano w wypadku Zamry, „książę domu ojca swego, z pokolenia Symeonowego” (4Moj. 25:14).

      Godni więc jako książęta będą posiadać zdolnych pomocników w guasi-wybranych (szczególnie w klasie Poświęconych Obozowników Epifanii), w zależności od ich różnych zdolności, bowiem quasi-wybrani przedstawieni są przez podległych książąt lub kapitanów. Będą oni pomagać niewybranym, „córkom” (Izaj. 60:4; Joel 2:28) w kroczeniu gościńcem świątobliwości, ponieważ „jako wielcy misjonarze wieku Tysiąclecia, podlegając przede wszystkim władzy Chrystusa d Kościoła a w następnej kolejności Starożytnych i Młodocianych Godnych, pójdą wszędzie, by nawracać pogan i odstępczych żydów według Słowa i dzieła Bożego [patrz Joel 2:28]” (E 17, str. 339. porównaj Ter. Pr. ‘79, str. 24).

      O książętach Tysiąclecia wspomina również Psalm 107:40. Wersety 32-42 odnoszą się do warunków Tysiąclecia a 33-38 zwracają uwagę na klasę restytucyjną żyjącą w wieku Tysiąclecia. Rzeki, które zostały skierowane na pustynię i potoki – na suche tereny, to strumienie i fontanny Babilonu. Zostaną one całkowicie wysuszone w czasie Królestwa. Mimo że pod pewnymi względami był to obszar przynoszący bogate owoce jego mieszkańcom, Bóg go zniszczy. Na jego miejsce narody otrzymają odpowiedni zakres Prawdy i jej Ducha oraz prawdziwej znajomości Bożej. Wtedy nadejdzie czas, gdy Duch i Oblubienica powiedzą: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie; a kto chce, niech bierze wodę żywota darmo (Obj. 22:17). Narody z radością opowiadać będą o Boskich dziełach, jak to pokazuje werset 22. Dane im będzie miasto, prawdziwy religijny rząd, nowe Jeruzalem, jako miejsce ich zamieszkania. Wersety 37, 38 pokazują rozkwit Tysiąclecia.

      Następnie w w. 39, 40 kierują naszą uwagę na próby, które pojawią się pod koniec wieku Tysiąclecia w małym okresie. Cała ludzkość świata zostanie wtedy dokładnie doświadczona z pomocą zmartwień i opresji, jakie szatan i jego podwładni sprowadzą na ludzką rodzinę. Bóg okaże swoją wzgardę tym, którzy będą niewierni. Ci ostatni pokazani są jako książęta (w. 40) żyjący pod koniec Tysiąclecia, to znaczy, że są to ci, którzy byli na drodze stania się królami ziemi i dlatego określeni są mianem książąt. Ci zostaną skierowani na wędrówkę po symbolicznej puszczy, przedstawiającej drugą śmierć, gdzie nie ma żadnych dróg, po których mógłby postępować lud Boży. Takich spotka całkowite unicestwienie (patrz P ‘50, str. 172).

      Fakt, że ogół rodzaju ludzkiego, to znaczy, jego członkowie staną się pod koniec wieku Tysiąclecia książętami, znajdując się na właściwej drodze prowadzącej do stanowisk królów po Tysiącleciu, wskazany jest w Obj. 21:24-26. Zwróćmy uwagę na poniższy fragment z A, 345:

      Kiedy pod koniec wieku Tysiąclecia, rodzaj ludzki osiągnie doskonałość, jak to już pokazaliśmy, ludzie zostaną członkami Królestwa Bożego i otrzymają całkowitą kontrolę nad ziemią, według pierwotnego zamierzenia. Każdy człowiek zostanie monarchą, królem. Jest to wyraźnie pokazane w symbolicznym proroctwie Jana (Obj. 21:24-26), bowiem w swym widzeniu Jan widział nie tylko narody chodzące w świetle Królestwa, lecz widział też, że królowie wchodzili do niego w chwale. Nie mógł tam jednak wejść nikt, kto je sprofanował. Nikt nie może utożsamiać się z tym miastem (królestwem) kto nie został uprzednio dokładnie wypróbowany. Nikt kto chciałby, lub kto znajdowałby zadowolenie w czynieniu obrzydliwości i kłamstwa. Jedynie ci, których Baranek „zapisze” jako godnych życia wiecznego, i którym On powie: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mego! odziedziczcie królestwo wam zgotowane”.

      Tak więc, gdy Starożytni i Młodociani Godni są głównymi książętami Tysiąclecia, zaś w szerszym znaczeniu książętami są Poświeceni Obozownicy Epifanii i pozostali quasi-wybrani, w najszerszym znaczeniu są nimi wszyscy restytucjoniści, którzy żyć będą pod koniec wieku Tysiąclecia. P ‘84, 92.

TP 1986’14