KOŚCIÓŁ – Przedstawienie Kościoła Bogu

      Pytanie – Czy członkowie ciała Chrystusowego będą przedstawieni Ojcu za zasłoną równocześnie, w jednej grupie, czy też w różnej wielkości grupach, w różnym czasie?

      Odpowiedź — Na ile wiemy w Piśmie Świętym niewiele jest tekstów, które podają dane potrzebne do odpowiedzenia na to pytanie, a teksty te są typowe — są to podane w Piśmie Świętym opisy dotyczące poświęcenia świątyni Salomona oraz dwukrotny, po 40 dni trwający, pobyt Mojżesza na górze i jego rozmowy z Bogiem (1Król. 8:1—66; 2Kron. 5:1—7:11; 2Mojż. 24:18—31:18; 34:2—8).

      Mojżesz wchodzący na górę stanowa typ klasy Chrystusowej wchodzącej do Królestwa. Rozpoczęło się ono od Głowy w 1874 roku, a w 1878 roku przyłączył się Kościół. Pierwszy antytypowy czterdziestodniowy okres zakończył się w 1914 roku, drugi zostanie zakończony w 1954 roku. Podczas obu okresów Chrystus był z Ojcem i obcował z Nim wykonując w antytypie czyny Mojżesza z dwu typowych okresów czterdziestodniowych. To dowodzi, że począwszy od 1878 roku bracia za zasłoną będą razem z Jehową i z Jehową będą obcować, co pokazuje, że wzbudzeni w 1878 roku zostaną przedstawieni Jehowie zanim wielu, będących jeszcze w ciele, zostanie Jemu przedstawionych.

      Poświęcenie oznacza przedstawienie rzeczy ofiarowanych tej osobie, której zostały ofiarowane. W związku z tym nasz Pastor słusznie nauczał, że poświęcenie świątyni Salomona jest typem przedstawienia Bogu za zasłoną zmartwychwstałego Kościoła. Ta służba poświęcenia trwała siedem dni i następujące po niej święto też trwało siedem dni (2Kron. 7:9), razem czternaście dni (1Król. 8:65). Święto w siódmym miesiącu, to święto w pierwszym dniu siódmego miesiąca. Stąd poświęcenie zakończono w siódmym dniu siódmego miesiąca (1Król. 8:2,65).

      Siedmiodniowe święto rozpoczynało się piętnastego a kończyło dwudziestego drugiego (1Król. 8:65,66; 2Kron. 7:9,10). Dlatego między tymi dwiema uroczystościami był cały tydzień przerwy, podczas której, dziesiątego odbywały się posługi pojednania, nieomal w połowie tej przerwy. Siedem dni poświęcania stanowi typ zupełnego okresu potrzebnego do przedstawienia Kościoła Jehowie, podczas gdy obchodzone przez siedem dni święto jest typem błogosławienia świata w czasach Tysiąclecia. Salomon, wysyłający ósmego dnia radosny lud do domów, jest typem Pana dodającego przy końcu Małego Okresu wiernym restytucjonistom do ich radości ich wieczne dziedzictwo.

      W fakcie poświęcania przez siedem dni typowej świątyni znajdujemy pewne dane, które umożliwiają nam udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie, jak następuje: Wydaje się, że zmartwychwstały Kościół nie będzie wstępnie przedstawiony Ojcu w całości podczas jednej okazji. Raczej siedem dni zdaje się przedstawiać okres, rozpoczynający się w Paruzji a kończący w Epifanii, podczas którego członkowie Ciała [w grupach] będą wstępnie przedstawiani Ojcu. Z tego możemy wnioskować, że przedstawianie rozpocznie się na krótko po wzbudzeniu śpiącego Kościoła w 1878 roku, a skończy na krótko po doznaniu zmiany przez ostatniego członka, co jak przypuszczamy może mieć miejsce w drugiej połowie Epifanii.

      Nie możemy użyć tego faktu, że poświęcenie rozpoczęło się pierwszego dnia siódmego miesiąca (1Król. 8:2), przynajmniej na miesiąc przed ukończeniem świątyni, które miało miejsce w ósmym miesiącu (1Król. 6:38), ażeby ustalić chronologię dla antytypu, ponieważ w pierwszych dwudziestu trzech dniach tego okresu jest symbolizowany czas od 1878 roku do, przynajmniej, 2914 roku, jednakże fakt, że początek poświęcenia nastąpił przed ukończeniem świątyni prawdopodobnie jest typem faktu, iż części Kościoła będą przedstawione Ojcu przed skompletowaniem całości (Z 15,190, par. 1 [Przedruk 5714]). Jeśli to jest zgodne z prawdą, to inny fakt pozwoli nam odpowiedzieć, jak już to uczyniliśmy powyżej.

      Kiedy my nie śmiemy mówić stanowczo, tam gdzie Pismo Święte nie podaje nam wyraźniej informacji, to możemy ewentualnie powiedzieć, że jest bardzo możliwe, iż bracia, którzy spali do 1878 roku będą przedstawieni Ojcu w grupach, każda grupa podczas innej okazji. Wszyscy ci członkowie prawdopodobnie mogą liczyć około 120.000, a dokonanie osobistej prezentacji podczas jednej okazji 120.000 osób — z których każda będzie przedstawiona przez naszego Pana w pochlebnych słowach (Obj. 3:5) i serdecznie pozdrowiona przez Ojca słowami wyrażającymi radość i gratulacje — nie tylko wydawałoby się nierozsądne, ale wymagałoby zbyt długiej nieobecności równocześnie naszego Pana i świętych na ziemi, którzy są tu bardzo aktywni od 1878 roku, umiejętnie kierując sprawami wiązania i obalania szatana.

      Te rozważania zdają się uzasadniać przypuszczenie, że święci byli przedstawiani w grupach liczebnie różnych. Być może, iż Pan wpierw zabrał do Ojca 12 Apostołów, później prawdopodobnie specjalnych rzeczników spomiędzy drugorzędnych proroków, potem pozostałych drugorzędnych proroków, następnie być może ewangelistów, pastorów i nauczycieli i wreszcie wszystkich innych z każdego z dwunastu pokoleń podczas dwunastu różnych okazji i później być może grupy tych, którzy od 1878 roku przechodzili poza zasłonę.

      Nie powinno się rozumieć, że nauczamy tego jako rzeczy objawionych. Wydają się one być w harmonii z właściwym porządkiem, celowością i rozsądkiem. Może też być inaczej. Jeśli będziemy wierni aż do śmierci, na pewno poznamy szczegóły. Powyższa odpowiedź nie powinna być rozumiana jako sprzeciwienie się zdaniu naszego Pastora na temat przedstawienia Kościoła jako całości Ojcu podczas jego gloryfikacji, gdyż gloryfikacja następuje po ukończeniu pierwszego zmartwychwstania, w czasie którego dokonuje się przedstawianie jednostek, jak tego powyższe typy dowodzą.

TP 1980’52