JEZUS – Wystawiona radość
Pytanie – Do Żyd. 12:2 jest powiedziane, żebyśmy patrzyli na Jezusa, „który dla wystawionej sobie radości, podjął krzyż wzgardziwszy sromotę, i usiadł na prawicy stolicy Bożej”. Co za radość była przed Nim wystawiona?
Odpowiedź — Ponieważ Jezus „był posłuszny aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej”, Bóg „nader go wywyższył i darował mu imię, które jest nad wszelkie imię” (Filip. 2:8, 9; Efez. 1:20, 21; Żyd. 1:4-13).
Ale my możemy być pewni, że radość naszego Pana nie była tylko cieszeniem się z góry na najwyższe stanowisko pośród Nowych Stworzeń, o wiele wyższe od wszelkich innych stworzeń, chociaż ono było niewątpliwie częścią Jego radości. Nasz Pan sam powiedział „Szczęśliwsza jest rzecz dawać, niżeli brać (Dz. Ap. 20:35). „Ochotnego dawcę Bóg miłuje” (2 Kor. 9:7) i Jezus znajdował przyjemność w czynieniu woli Ojcowskiej (Ps. 40:9; Żyd. 10:7; Jan 4:34). Powiedział też „Bom zstąpił z nieba, nie iżbym czynił wolę moją, ale wolę onego, który mię posłał” (Jan 6:38).
Według Pisma Świętego, radość wystawiona przed Jezusem, w której On znajdował przyjemność, składała się z kilku zarysów”: (1) Czynienie woli Ojca, dla Jego przyjemności; (2) otrzymanie wielkiej nagrody Boskiej natury i dziedzictwa Bożego, łącznie z namiestnictwem; (3) zwycięstwo i wywyższenie Kościoła; (4) błogosławienie świata, szczególnie tysiącletnią restytucją; (5) wykorzenienie, lub wytępienie, zła; (6) danie wiecznego życia posłusznym i wieczne unicestwienie niepoprawnych; i (7) spośród tego wszystkiego i wszystkich wynikłych z tego działań sławiących Boga.
Kiedy Jezus na Kalwarii kładł swoje ciało za życie świata (Jan 6:51) w wielkiej mierze doświadczył radości służąc, podobając się i sławiąc Niebiańskiego Ojca (Mat. 3:17; 12:16-21; 17:5), lecz głównie On spoglądał naprzód w radosnym oczekiwaniu na inne zarysy radości wystawione przed Nim. Częściowo doświadczył niektórych z nich przed Kalwarią, innych częściowo po zmartwychwstaniu. Bardzo ważny okres Jego radości rozpoczął się w 1914 roku, gdy On rozpoczął okres wielkiego ucisku (Dan. 12:1; Mat. 24:21) obalaniem królestwa szatana jako części niszczenia zła. Innych swoich radości dozna podczas Pośredniczącego Tysiącletniego Panowania i kolejnych, różnych od dotychczasowych, w Małym Okresie (Obj. 20:3, 7-9; 21:8) i w przyszłych wiekach (Efez. 2:7). Wszystkie zarysy Jego radości są progresywne, a w swoich dokonaniach po Tysiącletnich, w przyszłych wiekach, wiecznie będzie sławił Boga.
Sz.B. 1996’23