JEZUS – Jak głosił Ewangelię duchom?

      Pytanie – W 1Piotra 3:18, 19 czytamy, że Jezus „i tym duchom, które są w więzieniu, przyszedłszy kazał”. Jak i kiedy On to uczynił?

      Odpowiedź — Duchy w tym wersecie są tymi aniołami, duchowymi stworzeniami, którzy „za dni Noego” okazali nieposłuszeństwo, materializując się w ludzkie postaci i biorąc sobie za żony wybrane niewiasty, w wyniku czego rodziły się hybrydy, olbrzymi potomkowie, nefilimowie (1Moj. 6:2-5; 1Piotra 3:20). W wyniku tego nieposłuszeństwa Bóg ich uwięził lub pozbawił ich niektórych poprzednich swobód i przywilejów. Juda 6 oświadcza, że „aniołów, którzy nie zachowali pierwszego stanu swego, ale opuścili mieszkanie swoje, na sąd dnia wielkiego związkami wiecznymi pod chmurą zachował”.

      W 1Piotra 3:18 czytamy: „Bo i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przywiódł do Boga, umartwiony będąc ciałem, ale ożywiony duchem” – On został wzbudzony i ożywiony jako niewidzialna Boska istota. Następnie w. 19 oświadcza, że to się stało przez to – przez doświadczenie Jezusa w cierpieniu, śmierci i zmartwychwstaniu, że „tym duchom, które są w więzieniu, przyszedłszy kazał”. Czy nasz Pan mógł rzeczywiście świadczyć tym uwięzionym duchom w tym czasie, kiedy był umarły, w nieświadomym stanie śmierci? To nie jest podane w ten sposób. Raczej On głosił przez Swój przykład cierpienia i ofiary. Jego całkowity bieg, krok po kroku, głosił kazanie w sprawiedliwości upadłym aniołom. (Na przykład niebiosa, a także Abel również głoszą kazanie bez słów – Ps. 19:1-4; Żyd. 11:4).

      Ponieważ, jak czytamy u Kaznodziei 9:5, 10, „umarli o niczym nie wiedzą” (Kazn. 9:5, 10).

Sz.B. 2003’45