JEZUS – Dlaczego istotą ludzką?

      Pytanie –  Dlaczego było konieczne, aby Jezus, Syn Boży, stał się ludzką istotą?

      Odpowiedź — W Ew. Jana 1:14 czytamy, że „Słowo ciałem się stało, i mieszkało między nami”. Tak oto Ten, który jest określany jako „początek stworzenia Bożego” (Obj. 3:14) stał się ciałem – ludzką istotą. Opuścił chwałę, którą miał u Ojca przed powstaniem świata (Jana 17:5), i „przyjąwszy kształt niewolnika, stał się podobny ludziom; I postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył, będąc posłusznym aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej” (Filip. 2:7, 8). On „na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów [istotą ludzką]… przez ucierpienie śmierci” – „aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował” (Żyd. 2:9).

      Zadośćuczynienie Sprawiedliwości podstawą

      Sprawiedliwość prawa Bożego jest absolutna: oko za oko, ząb za ząb, życie za życie (2Moj. 21:23-25). Gdyby miało nastąpić jakieś zbawienie dla ludzkiego rodzaju, to konieczna byłaby śmierć doskonałego człowieka za doskonałego człowieka Adama, który w wyniku grzechu utracił ludzkie życie dla siebie i rodzaju znajdującego się w jego biodrach (Rzym. 5:17-19; 1Kor. 15:22). Dlatego Syn Boży przeszedł karnację, „stał się ciałem”, żeby mógł stać się okupem (równoważną ceną), który odkupiłby Adama i jego rodzaj. Stał się doskonałym człowiekiem, jakim był Adam – a więc równoważną ceną. On był „święty, niewinny, niepokalany, odłączony od grzeszników” (Żyd. 7:26). Józef nie był Jego ojcem, w przeciwnym razie urodziłby się w grzechu, bezsilny w daniu okupu za Adama i jego rodzaj (Ps. 49:8). Jego Ojcem był Bóg, a narodził się z dziewicy. Niech będą Bogu dzięki za narodziny Jezusa jako istoty ludzkiej – Tego, który jest naszą jedyną nadzieją zbawienia (Dz. 4:12).

Sz.B. 2004’187