JEZUS – Czas poświęcenia się Jezusa
Pytanie – Kiedy Jezus zupełnie poświęcił się Bogu?
Odpowiedź — Jezus oczywiście poświęcił się przed swym chrztem z wody udzielonym mu przez Jana w Jordanie (Mat. 3:12-17). Przedtem jednak musiał być dokonany rzeczywisty chrzest, Jego poświęcenie się, zanim mógł być on symbolizowany, ponieważ najpierw musimy mieć oryginał, żeby móc zrobić jego zdjęcie. Dlatego wnosimy, że zanim poddał się On chrztowi dokonanemu przez Jana, wcześniej poświecił się w Nazarecie, co można wywnioskować z Mat. 3:13. To, że poświęcił się w dniu pojednania, dziesiątego dnia siódmego miesiąca, wynika z następującego rozumowania:
Antytypy instytucjonalnych typów, związanych z pewną ściśle określoną datą, muszą zacząć się wypełniać w terminach odpowiednich typów i w ten sposób zająć ich miejsce, np. jak typiczny baranek wielkanocny miał być odłączony od stada 10 Nisan i zabity 14 Nisan (2Moj. 12:3-6), tak Jezus, antytypiczny Baranek, został przez Sanhedryn 10 Nisan odłączony na śmierć i zabity 14 Nisan.
Jezus, pierwiastek, zmartwychwstał 16 Nisan, zważywszy, że w tym dniu typiczny dojrzały pierwiastek też był przedstawiony Panu (3Moj. 23:10, 11; 1Kor. 15:20). Dwa chleby do obracania, upieczone z pierwszej mąki, były w Pięćdziesiątnicę obracane przed Panem (3Moj. 23:15-20). Tak więc zatrzymujący korony i utracjusze koron, jako pozostała część pierwiastków i antytypiczne chleby, musieli być przedstawieni Panu w dniu Pięćdziesiątnicy. Ustanie typicznych cykli jubileuszowych w październiku 627 r. p.n.e. wskazuje na datę rozpoczęcia antytypicznych cykli. Antytypiczny Jubileusz rozpoczął się w październiku 1874 roku, dokładnie w tym czasie kiedy zakończył się cykl siedemdziesięciu krótszych jubileuszy. Zatem rozumiemy, że antytypy instytucjonalnych typów związanych z określoną datą muszą rozpoczynać się w terminie typów, jeśli one przedtem były praktykowane.
Wobec tego poświęcenie Jezusa nastąpiło dziesiątego dnia siódmego miesiąca, gdyż to poświęcenie było antytypem przedstawienia cielca Panu w typicznym dniu pojednania, dziesiątego dnia siódmego miesiąca (3Moj. 16:29). „Tedy rzekł: Oto idę, abym czynił o Boże! wolę twoją; znosi pierwsze, aby wtóre ustanowił” (Żyd. 10:9). Jego poświęcenie się dziesiątego dnia siódmego miesiąca znaczy, że Jezus, urodził się w Betlejem dokładnie 30 lat przedtem, tj. w dniu pojednania. Cztery dni trwała podróż z Nazaretu do znanego miejsca chrztu Jezusa w Jordanie, położonego blisko ujścia Jordanu do Morza Martwego.
Święto Kuczek rozpoczynało się o godzinie osiemnastej w dniu który byśmy przyjęli za 14 dzień siódmego miesiąca, lecz Bóg wyznacza jego początek na dzień piętnasty (3Moj. 23:34). Zamieszkiwanie przez Izraelitów w szałasach (w. 39-43) stanowi typ na osiągnięcie przez rzeczywisty i nominalny lud Boży stanowisk przed Bogiem (E 6,535; E 8,680, 681; E 10, 183-185, 218; E 11, 398). Jezus osiągnął wyłączne i ostateczne stanowisko przed Bogiem jako wierne Nowe Stworzenie. Stąd antytypiczne zamieszkiwanie przez Niego w Kuczce musiało się rozpocząć i rozpoczęło o godzinie osiemnastej, piętnastego dnia siódmego miesiąca, właśnie wtedy, kiedy zaczynało się typiczne święto Kuczek. To nastąpiło tuż po Jego poświęceniu czternastego dnia.
Jehowa uczynił trzy rzeczy związane z poświęceniem się i symbolizowaniem tego poświęcenia przez Jezusa:
(a) Pierwszą rzeczą było pobudzenie przez Niego naszego Pana do poświęcenia się i zachęcenia Go, aby je symbolizował. Pobudzenie to miało miejsce w Nazarecie, najpóźniej rano w dniu pojednania. Bóg mógł oddziaływać na Jego umysł, serce i wolę, aby poświęcił się tuż przed dziesiątym dniem siódmego miesiąca, podobnie jak cielec został wybrany przed dniem pojednania.
(b) W owym dniu, bezpośrednio przed udaniem się Jezusa do Jordanu, Bóg wpłynął na Jego umysł, aby poszedł do Jana wziąć chrzest. Posłuszny Jezus natychmiast wyruszył w podróż. Bóg pobudził i zachęcił Go do uczynienia tych dwóch rzeczy skłaniających Go do tego na podstawie motywów dostarczonych Mu ze Słowa. Jedną z części tego Słowa, oddziałującą w tym kierunku, była nauka mówiąca, że w trzydziestym roku życia powinno się rozpocząć działalność religijną wypływającą z powołania. Jezus posłusznie czekał, aż osiągnie trzydzieści lat, by rozpocząć dzieło swojego życia (Łuk. 3:23).
(c) Następną rzeczą, którą się Bóg posłużył, aby pobudzić Go do poświęcenia i okazania tego przez symbol, było dopomożenie Mu w zrozumieniu, tuż przed albo bezpośrednio po poświęceniu się, że poświęcenie wprowadzi Go na drogę umierania za świat i sprawiedliwego życia, w celu wytworzenia rzeczywistej sprawiedliwości dla świata, jak również powstania jako nowe stworzenie w zmartwychwstaniu do życia jako nowe stworzenie. Udał się więc do Jordanu, aby przez symbol okazać te rzeczy (Mat. 3:14). W ten sposób Bóg podjął wobec Jezusa pewne działanie, które odnosiło się do poświęcenia się i okazania tego przez symbol.
P ‘79, 79
TP1988’143