JEHU NISZCZY JEZABELĘ
Pytanie – Co pokazuje w związku z tym obraz Jehu niszczącego Jezabelę (2 Król. 9:30—37)?
Odpowiedź — Jak już powiedziano, Jehu przedstawia konserwatywną klasę pracującą, która doprowadzi do upadku Europy sprzymierzonej (antytypowego Jorama Izraelskiego) i antytypowego Ochozjasza Judzkiego (mniej lub więcej autokratycznej Ameryki pomagającej sprzymierzonej Europie). Antytypowy Jehu nie tylko doprowadzi do ich upadku (2Król 9:12—28; 2Kron. 22:1—9), lecz także do zniszczenia Kościoła Rzymskokatolickiego (antytypowej Jezabeli).
Zniszczenie to jest pokazane w 2Król. 9:30—37. Jednym z wydarzeń poprzedzających wspomniane zniszczenie był i jest proces upiększania się antytypowej Jezabeli (Obj. 2:20—23), dzięki któremu jej inspiratorzy na tysiąc sposobów starają się złagodzić i ukryć niedogodne i szpetne osobliwości doktryn, organizacji, praktyki, ducha, historii, dyplomacji oraz spowodować, by mogła pokazywać się publicznie jako przyjemna, piękna a pożądana (H ’25, 5,6; ’27, 28—31). Najwybitniejszym spomiędzy jej ekspertów w zakresie zabiegów kosmetycznych jest Jan Paweł II (oraz stronniczy członkowie jego hierarchii), który ze swą ujmującą osobowością usiłuje, aczkolwiek z wielkim trudem, uczynić Kościół Katolicki, wraz z jego szpetnymi cechami, przyjemnym, pięknym i pożądanym.
Papież bardzo się stara, aby te cechy, takie jak nieomylność papieska i obowiązkowy celibat księży (który jest niebiblijny — 1Tym.3:2; 4:3; Tyt. 1:6), były mile widziane i atrakcyjne. Liczni katolicy, nawet wybitni wodzowie, dostrzegają, że nauki o przymusowym celibacie księży są niebiblijne. Teolog katolicki Hans Kung napisał do papieża, jak następuje: (National Catholic Reporter z 16 maja 1980 r.)
„Tak Jezus jak i Paweł wyraźnie przyznawali pełną wolność [do pozostawania w celibacie] każdej jednostce: »Kto może pojąć, niechaj pojmuje« (Mat. 19:12), »Każdy ma swój własny dar od Boga, jeden tak a drugi owak« (1Kor. 7:7). Ta wyraźnie zagwarantowana wolność — celibat jako wolny charyzmat —jest naruszona przez osobistą regułę celibatu dla kleru.
Starożytna tradycja potwierdza Pismo Święte: Piotr — do którego usprawiedliwiając swój urząd, odwołujesz się szczególnie — i apostołowie byli i pozostawali żonatymi — Paweł potwierdza to dosadnie — nawet w doskonałym naśladowaniu Jezusa [1Kor. 9:5]. Poprzez pierwsze stulecia to pozostawało wzorem dla biskupów i księży: »biskup ma być…mąż jednej żony« (1Tym. 3:2) … Dopiero w późniejszych stuleciach nastąpił celibat charyzmatyczny, mający swoje pierwotne miejsce we wspólnotach klasztornych, który źle zrozumiano jako wyraz zakazu małżeństwa i rozszerzono na cały kler”.
Ponadto, papież i stowarzyszeni z nim eksperci z dziedziny upiększania usilnie starają się, by papieskie nauki na temat kontroli urodzeń nadawały się do przyjęcia, były atrakcyjne i wspaniałe, podczas gdy większość katolików (nawet księża w USA — Ter. Pr ’81, str. 22,23) ich nie zaakceptowała.
Podobnie, papież i jego towarzysze z dziedziny upiększania starali się, by głoszone przez nich nauki na temat zachowania obecnego porządku rzeczy wydawały się przyjemne, atrakcyjne i piękne, lecz to wszystko będzie na próżno z powodu Boskiego dekretu wydanego przeciwko obecnym „niebiosom i ziemi” (2Piotra 3:10—12).
Lecz my wiemy, że wszystkie wysiłki zabiegów kosmetycznych antytypowej Jezabeli okażą się bezskuteczne, że masy, które stanowią konserwatywną klasę pracującą rozpoznają wiele z jej niepożądanych i szkaradnych cech i powstaną przeciwko niej. Antytypowy Jehu zapyta, kto jest po jego stronie (2Król. 9:32). Dwie lub trzy grupy (komorników) odpowiedzą pozytywnie i zrzucą ją na zniszczenie. Jedna z tych grup zdaje się składać z protestantów a druga z katolików, którzy zwrócą się przeciwko Kościołowi Rzymskokatolickiemu, trzecia natomiast zdaje się składać z innych jednostek, aniżeli z dwu wymienionych grup, które będą narzędziami do zniszczenia jej. Konserwatywna klasa pracująca weźmie udział w ostatecznym zniszczeniu (w. 33).
Symboliczne psy — doprowadzeni do pasji zwolennicy i nieposkromieni wrogowie — dokończą zniszczenia (w. 35, 36), pozostawiając jedynie pamięć o jej naukach (czaszka), jej postępowaniu (nogi) i jej uczynkach, jej służbie (ręce). Tak zniknie na zawsze wielki odstępczy Kościół Rzymskokatolicki. Niech wszyscy miłujący Boga, człowieka, prawdę i sprawiedliwość cieszą się z tych perspektyw (porównaj Obj. 18:20)! P ’81, 46
TP1981’95