GRZECH – Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu

      Pytanie – Co jest bluźnierstwem przeciwko Duchowi Świętemu?

      Odpowiedź — Słowo bluźnić znaczy mówić źle. Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu Boga, mocy lub Jego usposobieniu, byłoby aktem mówienia źle o jakiejkolwiek nauce, dziele, przymiocie lub planie Bożym, wbrew przekonaniu mówiącego. Nasz Pan przestrzegał przed tym grzechem w Ew. Mat. 12:31, 32. Z kontekstu widzimy, że Jezus właśnie użył tej Boskiej mocy lub Ducha Świętego, danego mu przez Boga, aby wypędził diabła. Faryzeusze, którzy widzieli ten cud, nie będąc w stanie temu zaprzeczyć, starali się odwrócić jego siłę twierdzeniem, że było to uczynione mocą szatańską. W odpowiedzi na to, Jezus wyraźnie zaznaczył, że moc, której użył, nie była Jego własną. Zapewnił On, że to była Boska moc lub wpływ, mówiąc: „ja duchem Bożym wyganiam diabły”. Następnie Jezus zganił ich za złośliwe przypisywanie złemu źródłu tego, co było dobrym uczynkiem, któremu oni nie mogli zaprzeczyć nie dając żadnego dowodu o grzechu, samolubstwie, ambicji lub jakiejkolwiek rzeczy przeciwnej Boskim zarządzeniom danym Jego sprzymierzonemu ludowi w owym czasie.

      Jezus wykazał im, że w swojej ignorancji i ślepocie mogli mylnie interpretować Jego Samego, jak i Jego słowa i uczynki i że w podobnej ślepocie mogli też mylnie tłumaczyć i mówić źle o wielu sprawach Bożych; ale, gdy raz moc Boża była przez nich tak jasno widziana w bezpośrednim kontraście z mocą diabelską, to fakt, że mówili o niej źle, wskazywał Jezusowi wyraźnie (On znał ich myśli — w. 35), iż ich serca były w jak najbardziej bezbożnym stanie. Bluźnierstwo przeciwko Bogu (takie jak ignoranckie twierdzenie, że będzie Bóg męczył wiecznie większą część rodzaju ludzkiego) lub przeciwko Jezusowi (takie jak nieświadome twierdzenie, że Jezus narodził się z cudzołóstwa lub z ziemskiego ojca, jak to niektórzy utrzymują, lub też, że Jezus oszukiwał, gdy mówił o swej przedludzkiej egzystencji) może być odpuszczone ludziom — ono będzie im odpuszczone po odpowiedniej skrusze — ponieważ nieświadomość nastąpiła z powodu upadku a Okup został złożony za wszystkich, którzy mają udział w upadku i jego przekleństwie. Lecz grzechy przeciwko wyraźnym objawom łaski nie mogą być przypisane nieświadomości i słabości ciała, czy też dziedziczności, lecz muszą być przypisane świadomej upartości i przewrotności serca, a to jest niewybaczalne.

      Jeśli grzech nie jest zupełnie świadomy, np. gdy jest to grzech mieszany, w którym jest tylko pewna doza samowoli lub gdy jest to samowola przeciwko pewnej ilości światła, to niechybnie nastąpią „chłosty”. Jeśli grzech będzie świadomy w większym stopniu lub przeciwko większej mierze światła i większej łasce połączonej ze świętą mocą Bożą, to musi być zastosowana sroższa chłosta. Lecz, jeśli przestępstwo pociąga za sobą zupełne, jasne pojęcie dobrego i złego oraz zupełnie świadomą opozycję przeciwko świętej mocy Bożej, to oznaczałoby to wieczne zniszczenie, Wtóra Śmierć, zupełną zapłatę za grzech (Psalm 37:38; 145:20; Izaj. 1:28; 2Tes. 1:8, 9; 2Piotra 2:1, 12; Dzieje 3:23; Obj. 21:8).

      Przebaczenie grzechów zapewnione przez Okup przykrywa grzechy wypływające z nieświadomości lub słabości, albo z obydwóch rzeczy będących wynikiem upadku, lecz nie osobiste, dobrowolne i rozmyślne grzechy popełnione przeciwko światłości. Jednak nie zapominajmy, że liczne grzechy zawierające pewną miarę samowoli są także połączone z pewną miarą słabości lub ignorancji prawdziwych zasad, lub też z pewną miarą słabości i ignorancji tychże zasad. Odpowiednio do jego nieświadomości i słabości każdy grzech jest przebaczalny przez łaskę Bożą w Chrystusie — przez wiarę w Chrystusa i przyjęcie Jego pojednania; tak samo w tym stopniu w jakim każdy grzech jest samowolny i celowo popełniony nie ma wybaczenia — musi on. być zmazany „chłostami”, dopóki w nim tkwi jakaś wybaczalna cecha. Śmierć, czyli zniszczenie jest karą, gdy w danym grzechu nie można dopatrzeć się żadnej wybaczalnej cechy. W ten sposób widziany wszelki dobrowolny grzech jest grzechem przeciwko światłości, grzechem przeciwko Duchowi Świętemu prawdy. Taki więc grzech nie będzie nigdy przebaczony „ani w tym wieku [teraźniejszym wieku złym — Gal. 1:4], ani w przyszłym wieku [w Wieku Tysiąclecia, w dniu sądu świata]”.

      Z faktów, mających łączność z bluźnierstwem Faryzeuszów przeciwko Duchowi Świętemu wnioskujemy, że kiedy jest popełniony tego rodzaju grzech, to muszą być w nim obecne następujące zasadnicze cechy: (1) że Boskie sprawy, przeciwko którym się bluźni, muszą być przez mówcę znane jako takie; (2) że rozważanie poprzedza jego mowę; (3) że złośliwość pobudza go do mowy; (4) że opozycja do Pana znamionuje jego postępowanie; (5) że jakaś samolubna pobudka pobudza go do mówienia i wreszcie (6) że jest to wypowiedziane świadomie. Formą w jakiej ten szczególny grzech występuje, jest mowa. Nie jest on popełniony myślą ani czynem ale tylko mową. Wyrażenie grzech przeciwko Duchowi Świętemu ma szersze znaczenie niż wyrażenie bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu; ponieważ taki grzech może być popełniony przez pobudkę, myśl, słowo lub czyn, podczas gdy bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu jest popełnione tylko przez słowa. Bluźnierstwo więc przeciwko Duchowi Świętemu, jest tylko jedną z czterech form grzechu przeciwko Duchowi Świętemu. Grzech przeciwko Duchowi Świętemu może być także popełniony w trzech pozostałych formach, w których bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie może być popełnione. Jeśli więc w tych sześciu zasadniczych cechach wymienionych powyżej mówiłoby się przeciwko jakiejkolwiek z Boskich rzeczy, takich jak: Boska Osoba, charakter, prawda, dzieła, przedstawiciele itd., to taka mowa stanowiłaby bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu, który to grzech ogranicza się w swojej formie do popełniania mową.

      B. S. `62, 70.

TP1968’63