GŁUPIE PANNY – Kogo przedstawiają

      Pytanie – Kogo przedstawiają głupie panny (Mat. 25:1-10)? Czy drzwi tej przypowieści są teraz zamknięte?

      Odpowiedź — Fakty i symbole biblijne jak również wypełnianie się tej przypowieści dowodzi, że głupie panny są to chrześcijanie czyli część chrześcijan, która należy do Wielkiego Grona. Panna, mądra lub głupia, jest czystą niewiastą, a więc w symbolach biblijnych przedstawia lud poświęcony (Psalm 45:15, 16; Obj. 14:4; Pieśń 1:3; 6:8 porównaj Obj. 7:9; 2Kor. 11:2). Dlatego że Biblia używa panny do przedstawienia ludu poświęconego, rozumiemy że panny głupie jak i mądre przedstawiają chrześcijan. Rozumie się, że ci, którzy nie są chrześcijanami nie wychodzą w duchu swych umysłów na spotkanie Chrystusa w Jego wtórym przyjściu, jak to czyni ta klasa chrześcijan, która jest nazwana w przypowieści głupimi pannami. Bezbożni nie „miłują jego przyjścia”, jak to czynią obie paraboliczne klasy mądrych i głupich panien; i możemy być pewni, że bezbożni nie przygotowują się by Jego spotkać, jak one czynią. A zatem głupie panny nie mogą formować się z ludzi bezbożnych, chociażby nawet byli głupimi.

      Głupie panny nie przedstawiają wszystkich członków Wielkiego Grona. Jak jest wykazane w E tomie 3, str. 182 i w innych cytatach, różne części Wielkiego Grona ukazują się pod różnymi obrazami jak np. Lot, Eli, Rahab, itd. Głupie panny nie przedstawiają tej części Wielkiego Grona, która jest w Prawdzie, lecz raczej, tę część, która jest w błędzie w kościele nominalnym, a która otrzyma Prawdę po wejściu Małego Stadka przez otwarte drzwi (Ter. Prawda 1925, str. 22, kol. 2 u dołu).

      Aby właściwie zrozumieć przypowieść, musimy zrozumieć jej cel i zakres działania. Przez scenę, ukazującą różnice pomiędzy właściwym i niewłaściwym przygotowaniem się panien wychodzących na spotkanie powracającego wschodniego oblubieńca ze swą oblubienicą, przedstawione są dwie klasy chrześcijan w czasie końca, które właściwie i niewłaściwie przygotowały się na spotkanie Pana w Jego wtórym przyjściu. Przypowieść z Ew. Mat. 25:1-12 wypełniała się często w krajach wschodnich; Jezus widocznie użył tu ten często zdarzający się zwyczaj do przedstawienia tego co miało się dziać w Czasie Końca, tak samo jak słowo „tedy” na początku przypowieści odnoszące się do czasu wydarzeń z Mat. 24:13-51, dowodzi, że przypowieść ma się wypełnić w czasie tych wydarzeń, które wypełnią się w Czasie Końca. „Czas Końca” według wyrażenia Danielowego (Dan. 11:29, 30, 40) zaczął się z czasem powrotu Napoleona z Egiptu w 1799, i rozumiemy, że ciągnie się od 1799 do ustanowienia Królestwa Mesjasza (Dan. 12:1). Mamy zatem wyjrzeć w ten okres czasu by odszukać zdarzenie, w którym chrześcijanie wyszli w duchu ich umysłów na spotkanie Pana w Jego wtórym przyjściu. Takie wyjście zaczęło się z ruchem Millera w 1829, i rozwijało się z różnych punktów zapatrywania od tej daty. Rozumiemy, że mądre panny przedstawiały tych co byli zupełnie wierni, którzy rozumieli Prawdę na czasie i działali zgodnie z tym wyrozumieniem: podczas gdy głupie panny przedstawiały obciążonych chrześcijan, którzy nie rozumieli Prawdy na czasie. Lampy przedstawiają Biblię, którą obie klasy posiadają (Psalm 119:105). Olej przedstawia wyrozumienie pochodzące z Ducha Świętego (Psalm 23:5; 45:7; 133:2; Izaj. 61:1; 11:2; Dz. 10:38; 2Kor. 1:21, 22). Naczynia przedstawiają ich zdolności umysłowe i serca (2Kor. 4:6, 7) gdzie mieszka lub nie mieszka duch wyrozumienia. Różnica pomiędzy tymi klasami, która czyniła jednych mądrych a drugich głupich nie była w tym, że jedna klasa miała Biblię (lampy) a druga jej nie miała (albowiem obie klasy ją posiadały); lecz różnica była w tym, że jedna klasa posiadała wyrozumienie z Ducha Św. (olej) w ich zdolnościach umysłowych i sercach, a druga nie posiadała. A ta różnica istniała i istnieje dlatego, że mądrzy posiadają światło na czasie z powodu ich większego stopnia wierności, podczas gdy światło bywa powstrzymane od drugich z powodu braku wierności.

      Gdy od roku 1829 zaczęli chrześcijanie coraz więcej wychodzić na spotkanie Pana, Pan nie przyszedł w 1844, jak się go spodziewali. Pan odwłaczał z przyjściem, jak przypowieść wskazywała (w. 5). Z powodu zawodu w roku 1844 straciły do pewnego stopnia zainteresowanie i zapał do Wtórego Przyjścia (posnęły). Rozumiemy, że okrzyk „Oto Oblubieniec!” (oryginalny grecki tekst nie zawiera słowa „idzie” tak samo jak i późniejsze tłumaczenia angielskie to czynią) zaczął się wkrótce po roku 1874, w okresie (północy) w którym Jego obecność była na ogół źle zrozumiana co się tyczy jej celu, czasu i sposobu. Od tego czasu coraz więcej poświęconych chrześcijan poznawało Wtórą Obecność Pana, gdy badali i zrozumieli ten przedmiot. Rozumie się iż od tego czasu wielu badało Biblię, co było powodem, że porzucono wiele dawnych błędów odnoszących się do celu, sposobu i czasu powrotu naszego Pana („i ochędożyły lampy swoje”).

      Podług opisu, różnica objawiła się pomiędzy pannami (w. 8, 9). Ci, co nie mieli ducha wyrozumienia w ich zdolnościach umysłowych i sercach, spostrzegli, że Biblia stawała się dla nich coraz więcej zawiłą („lampy nasze gasną”), podczas gdy druga klasa odnajdywała w Biblii coraz więcej światła. Ci, co nie mieli wyrozumienia, chcieli nabyć Ducha wyrozumienia od drugich; ale ten Duch nie może przechodzić z jednego do drugiego; ale musi być nabyty „kupiony” na rynku doświadczenia, przez święte życie, służbę, samozaparcia i przez cierpienie podobne cierpieniom Chrystusa (w. 9). Gdyby mądrzy usiłowali, wbrew zasadzie, dać ducha tego drugim, to uczyniliby źle, albowiem to byłoby powodem uszczuplenia swego własnego zapasu ducha wyrozumienia do tego stopnia, że byłoby im go brak aby otrzymać Pańskie błogosławieństwo w przywilejach Królestwa (w. 9), symbolizowanych przez wesele, do którego nikt nie mógł wejść bez palących się lamp, co pokazuje, że bez prawdziwego wyrozumienia Biblii nikt przy końcu Wieku nie może wejść do Królestwa.

      Są różne stopnie odnoszące się do wtórego przyjścia naszego Pana np. Parousja, Epifania, Bazyleja, czyli Królestwo. Okres Parousji jest dany do zrozumienia w wyrażeniu wiersza 6, „Oto Oblubieniec!” tj. Patrzcie na Niego, poznajcie że jest obecny; podczas gdy okres Epifanii jest mniej więcej określony w w. 10: „A gdy odeszły kupować, przyszedł Oblubieniec, a te, które były gotowe, weszły z nim na wesele; i zamknione są drzwi”. Zauważmy w jakim znaczeniu słowo „drzwi” jest użyte w powyższym cytacie. To wyrażenie jest użyte w przynajmniej trzech znaczeniach w Piśmie, przy tym w dwóch znaczeniach ukazuje się w naszym tekście: (a) Drzwi przedstawiają wejście do poświęcenia i spłodzenia z ducha w celu wysokiego powołania. W tym sensie one są podobne bramie przy wejściu na wąską drogę (Mat. 7:13, 14). Mądre jak i głupie panny, jak wzmiankowaliśmy powyżej, aby były pannami, muszą być ludem poświęconym, spłodzonym z Ducha Św. Stąd „drzwi” tej przypowieści nie mogą przedstawiać wejścia do poświecenia i spłodzenia z ducha, albowiem wszystkie panny przeszły już przez te drzwi. (b) Drzwi przedstawiają wejście do cierpień z Chrystusem za głoszenie o poselstwie Żniwa na czasie (Jan 9:4). W tym znaczeniu drzwi te były otwarte od początku okresu Epifanii. Mądre panny skorzystały ze sposobności wejścia tymi drzwiami, ale głupie tego nie uczyniły. Kiedy ciemna noc (czas ucisku) rozpoczęła się, nie było już dalszej sposobności wejścia tymi drzwiami, czyli wykonywania pracy żęcia, podług Jana 9:4. Inni chcieli wejść tymi drzwiami później, lecz nie mogli. Stąd „drzwi” przypowieści mogą przedstawiać zamknięcie przywileju cierpienia z Chrystusem za głoszenie poselstwa Żniwa na czasie. (c) Drzwi mogą również przedstawiać wejście do ostatecznej chwały Królestwa, Boskiej natury i współdziedzictwa z Chrystusem, które są wyłącznie dla Ciała Chrystusowego, Kościoła w chwale. Jak wzmiankowaliśmy powyżej, podczas gdy głupie panny poszły nabyć oleju (ducha wyrozumienia) Oblubieniec przyszedł, a te które były gotowe weszły z nim na wesele, a drzwi w tym trzecim znaczeniu zostały zamknięte; albowiem jest to podczas okresu Epifanii że wybawienie ostatnich członków ma miejsce (1Kor. 3:13, 14; 4:5; Mal. 3:2, 3; Kol. 3:4; 1Tes. 4:17). Zaraz po wejściu ostatniego członka do przywilei Królestwa, tj. Boskiej natury i współdziedzictwa z Chrystusem, drzwi wejścia do chwalebnych przywilei zachowanych dla tej klasy zamknęły się na zawsze. Inni będący na zewnątrz zamkniętych drzwi nigdy nimi nie wejdą, tj. nie osiągną Boskiej natury i współdziedzictwa z Chrystusem, które jest tym trzecim znaczeniem przejścia przez drzwi.

      Te trzy powyżej wymienione znaczenia „drzwi” użyte w Piśmie Św. były wymienione we wielu miejscach w pismach obu Posłanników. Na przykład, w Ter. Prawdzie 1938, str. 52, wszystkie trzy znaczenia są tam wymienione: w Tomie III, str. 410 (w dodatku Brata Johnsona), (a) i (b) są wymienione. W Ter. Prawdzie 1929, na str. 54, znaczenie (b) jest podane łącznie z tą przypowieścią. Znajdujemy znaczenie (c) także w P ’24 str. 172.

      W znaczeniu (b) „Pan przez wiele lat przemawiał do głupich panien przez poselstwo Epifanii, że drzwi są zamknięte, i że On nie uważa ich za Swoich wiernych” (Tom III, str. 410). Teraz gdy drzwi są zamknięte w znaczeniu (c), wielu z klasy głupich panien dobija się, aby tam wejść. (Chociaż nie ma o tym wzmianki w przypowieści, te nowe stworzenia w Prawdzie, które nie poznają siebie jako Lewici od czasu gdy ostatni członek Małego Stadka poszedł poza wtórą zasłonę, w zasadzie czynią to samo). W P ’21, str. 172 mamy dalszy opis tej klasy.

      „Głupie panny będą (coraz więcej) otrzymywać światło, a później będą usiłowali wejść. Będą się dobijali, kołacząc, „Panie, Panie, otwórz nam!” Będzie to niespokojna gromada.” Gdy znajdą drzwi zamknięte, i że Małe Stadko weszło do chwały (Obj. 19:7), będą obmyślali możliwość wejścia; lecz drzwi się już nie otworzą. Gdy Pan w przypowieści mówi „Nie znam was”, tym, co przychodzą po uzupełnieniu Kościoła w chwale, On nie ma na myśli, że nie zna, nie uznaje ich jako osoby, lecz jako część Małego Stadka.

      Wielkie Grono jako klasa zaczęło najpierw przychodzić do egzystencji z uzupełnieniem Małego Stadka w jego ostatnich ziemskich członkach, tj. na początku Epifanii; a ta część Wielkiego Grona, która przedstawiona jest przez głupie panny poznaje siebie jako część Wielkiego Grona po opuszczeniu świata przez mądre panny. Dlatego że są członkami Wielkiego Grona, Jezus nie uznaje ich jako część Jego przyszłych współdziedziców, chociaż oni jako osoby weszły drzwiami spłodzenia z ducha. Chociaż oni nie byli dość wierni aby stali się współdziedzicami z Chrystusem, otrzymają mniejszą chwałę duchową w niebie (Psalm 45:14, 15; Obj. 7:15; 19:9).

TP1952’57