EWANGELIA – Głoszona umarłym

      Pytanie – Jak mamy rozumieć 1Piotra 4:6: „Dlatego bowiem i umarłym kazano Ewangelię, aby sądzeni byli według ludzi ze strony ciała, ale żyli według Boga duchem”.

      Odpowiedź — Tutaj także, jak i w w. 5, „umarłymi” są ci, którzy trwają „w upadkach i grzechach”, prawnie umarli. Jezus miał na uwadze takich umarłych, gdy powiedział: „Niechaj umarli [rodzaj ludzki pod potępieniem śmierci) grzebią umarłych swoich (Łuk. 9:60). Jeśli kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota w sobie: nikt nawet nie miał zaliczonego życia, jeśli nie pozostawał w związku z Panem Jezusem, który pod kierownictwem Boga jest wielkim Dawcą życia (1Jana 5:12; Jan 3:36). Tak więc cały świat prawnie jest umarły; a w harmonii z w. 5 Apostoł wyjaśnia w 1Piotra 4:6, „że Ewangelia była głoszona tym, którzy stali się Nowymi Stworzeniami, którzy byli prawnie umarłymi, „z przyrodzenia dziećmi gniewu jako i drudzy” (Efez. 2:3), ale przez pokutę za grzech, przyjęcie Pana Jezusa za swego Zbawiciela i poświęcenie swojego życia Bogu mogli przez wiarę być uznani za żywych, zaliczeni do tych co „przeszli z śmierci do żywota” (Jan 5:24; 1Jana 3:14). W ten sposób mogli oni być wystawieni na próbę do życia wiecznego w Wieku Ewangelii ponieważ, jak Apostoł wyjaśnia (1Piotra 4:17), „czas jest, aby się sąd począł od domu Bożego”.

         W jaki sposób te Nowe Stworzenia były sądzone, próbowane? Przez ludzi były traktowane z punktu widzenia ciała, jako część świata, po prostu jako niedoskonałe ludzkie istoty. Przez Boga natomiast sądzone były jako Nowe Stworzenia, spłodzone z Jego Ducha i żyjące według ducha. „Patrzcie, jaką miłość dał nam Ojciec, abyśmy dziatkami Bożymi nazwani byli. Dlatego świat nie zna nas. iż Onego nie zna” (1Jana 3:1). „Dlatego my [którzy posiadamy „zmysł Chrystusowy” — 1Kor. 2:16] od tego czasu [po staniu się Nowymi Stworzeniami] nikogo według ciała nie znamy” (2Kor. 5:16, 17). To jest więc powodem, mówi Apostoł, że Ewangelia była głoszona tym z rasy Adamowej, którzy stali się Nowymi Stworzeniami, chociaż byli sądzeni przez ludzi według ciała, to jednak żyli według Boga w duchu.

          (B.S.’60, 55)

TP 1966’96