DZIESIĘCINY – Antytyp pierwszorzędnych dziesięcin

      Pytanie –  Czego typem jest składanie pierwszorzędnych dziesięcin zgodnie z Przymierzem Zakonu?

      Odpowiedź — Polskie słowo dziesięcina oraz hebrajskie i greckie wyrazy przetłumaczone jako dziesięcina, oznaczają jedną dziesiątą. Liczba 10 jest liczbą doskonałości ludzkiej natury i innych natur niższych od Boskiej. Wobec tego, składanie przez Izraelitów pierwszorzędnej dziesięciny, dziesiątej części, z bydła, stada i produktów rolnych zgodnie z Przymierzem Zakonu (3Mojż. 27:30—32), jest typem tego jak podczas Wieku Ewangelii i Wieku Tysiąclecia lud Boży daje wstępnie, a później ciągle, swoje niewiele stanowiące ludzkie wszystko, to znaczy, daje swój czas, talenty, wpływ, własność (włączając pieniądze) itd. — wszystko co posiada, czym jest i czym spodziewa się być — z zupełnym poświęceniem, przeznaczeniem, Jehowie.

      W chwili poświęcenia, Bóg, w tym celu uczynił nas Swymi szafarzami wszystkiego (Mat. 25:14—30; Łuk. 19:12—27; 1Kor. 4:2; 1Piotra 4:10), abyśmy to użyli w służbie dla Niego, odpowiednio do naszego najlepszego rozeznania Jego życzeń dotyczących użycia wszystkiego dla Niego. W tych sprawach kieruje nami Jego Słowo, Duch i opatrzności.

      Mamy robić użytek z jakiejkolwiek części tego co stanowi nasze ludzkie wszystko — niezależnie od tego czy to będzie więcej lub mniej, aniżeli jedna dziesiąta wymagana od domu sług zgodnie z Przymierzem Zakonu — a co nie jest potrzebne do słusznego zaspokajania naszych potrzeb i potrzeb tych, którzy są od nas uzależnieni (1Tym. 5:8), wtedy, gdy wypełniamy nasze poświęcenie w podtrzymywaniu sprawy Jehowy. Niektórzy, zatem, mogą o wiele więcej wykorzystać w Pańskiej służbie, aniżeli dziesiątą część ich wszystkiego co ludzkie, podczas gdy inni nie mogą oddać w tym celu nawet dziesiątej części. Wszyscy jednak powinni mieć ducha udzielania z radością i wytrwałością z tego czym dysponują, co stanowi ich ludzkie wszystko, aby pomagać Pańskiej sprawie (2Kor. 8:11,12;  9:7).

      Brat Russell na ten temat pisał w F, str. 420—422, 740—742, chociaż wyraźnie nie połączył typu z antytypem, jak to uczynił brat Johnson w różnych miejscach swoich pism. Objaśniając dziesięcinę z Neh. 10:37,38 w E 10,191 brat Johnson stwierdza: „Przynoszono poświęcenie jako antytypową dziesięcinę”. Weźmy także pod uwagę przedstawiony przez niego antytyp dziesięciny z Neh. 12:44 w E, 10,200 i z 2Kron. 31:12 w E 13,637; porównaj z P’68,43.

P’79,93.

TP 1980’75