DZIESIĘCINY – Abrahama i Jakuba

      Pytanie – Co przedstawia typ Abrama (Abrahama) składającego Melchizedekowi dziesięciny z łupów zdobytych w walce i typ Jakuba ślubującego składanie dziesięcin (1Mojż. 14:18—20; 28:22; Żyd. 7:2—4)?

      Odpowiedź — Walka Abrahama i jego 318 wyćwiczonych sług z pięcioma królami i ich zwolennikami (1Mojż. 14:14—16) stanowi typ kontrowersji jakie tu na ziemi przy końcu Wieku prowadzili z sobą, z jednej strony: wojownicy Maluczkiego Stadka, kompetentni członkowie Wielkiej Kompanii, Młodociani Godni i Poświęceni Obozowcy Epifanii, a z drugiej ci, którzy bronili następujących błędów: kombinacjonizmu, reformizmu, szemrzącego kontradykcjonizmu i rewolucjonizmu. Kontrowersje zakończyły się wielkim zwycięstwem odpowiednich członków Maluczkiego Stadka i ich pomocników.

      Nasz Pan Jezus był zadowolony z Maluczkiego Stadka i jego pomocników z powodu ich udziału w tej świętej walce. On, jako Najwyższy Kapłan i Król Kościoła, panujący w sprawiedliwości i pokoju (Melchizedek [król sprawiedliwości] król Salem [pokój], 1Mojż. 14:18), witał ich serdecznie, szczególnie członków Maluczkiego Stadka, gdy jako zwycięscy wojownicy Prawdy z każdego etapu konfliktów z pokonanymi przesiewaczami, ich błędami i złymi zarządzeniami, a także praktykami wracali ze zdobyczami i łupami. W typie występuje jeden taki powrót a w antytypie za każdym razem przesiewacze kombinacjonizmu, reformizmu, szemrzącego kontradykcjonizmu i rewolucjonizmu, ze swymi błędami oraz złymi zarządzeniami i praktykami, musieli uciekać a antytypowy Abraham i jego słudzy wracali ze zdobyczami i łupami, którym za każdym razem wychodził naprzeciw Pan jako namiestnik Boga, by błogosławić wiernych wojów odsłanianiem następnych, głębszych i prostszych, zarysów Prawdy na czasie („wyniósł chleb i wino; a ten był kapłanem Boga najwyższego”).

      Nasz Pan Jezus nie tylko błogosławił z przyjemnością członków Maluczkiego Stadka, jako wojowników i sług Ojca Niebieskiego, ale także błogosławił przez to Ojca przypisując Jemu całą cześć i chwałę, Źródłu wszelkiej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, uznając, że osiągnięcie zwycięstwa było możliwe tylko dzięki Niemu (,,I błogosławił mu, a rzekł: Błogosławiony Abram … I błogosławiony Bóg najwyższy, który podał nieprzyjacioły twe w rękę twoję”, w. 19, 20). Stosownie do Żyd. 7:4—10 dawanie komuś dziesięciny jest symbolem uznania wyższości odbierającego i zależności od tego, któremu się wręcza dziesięcinę. Zgodnie z tym członkowie Maluczkiego Stadka oddawali Bogu, przez ręce Jezusa, ich Najwyższego Kapłana i Króla swoje ludzkie wszystko w wypełnianiu swego poświęcenia („dziesięciny ze wszystkiego udzielił”). Szczegóły na ten temat w P’58,87.

      Jakub ślubując, że będzie składał dziesięciny jest typem Boskiego wiernego duchowego Izraela, przedstawionego przez Apostołów, ich specjalnych pomocników i siedemdziesięciu z Żniwa Żydowskiego. Po otrzymaniu Boskiego zapewnienia, rozumiejąc piękny sen o antytypowej drabinie i mając potwierdzone z sobą przymierze w akcie wdzięczności uroczyście przyrzekli, że ich ludzkie wszystko, wszystko co posiadali lub otrzymają z rąk Boga, położą wiernie w interesie Jego sprawy wypełniając swoje poświęcenie („dziesięcinę pewną oddawać ci będę”). Szczegóły w P’61,84.

P’79,93.

TP 1980’76