DZIEDZINIEC I OBÓZ – Epifaniczny

      Pytanie – Czy po roku 1914 nie rozwinęła się prawda o Dziedzińcu Epifanicznym ponad oczekiwania br. Russella i czy nie ma podobieństwa od roku 1954 względem prawdy o Obozie Epifanicznym?

      Odpowiedź — Brat Russell nauczał, że przy końcu Wieku Ewangelii i na początku „wielkiego ucisku”, tj. w Epifanii, będzie miało miejsce „dostosowanie rzeczy”, przez które wszyscy tymczasowo usprawiedliwieni, którzy się nie poświęcili, będą „usunięci i przestaną być uznawani jako znajdujący się na Dziedzińcu”, że w międzyczasie Wielkie Grono będzie usunięte ze stanu Świątnicy do stanu Dziedzińca i że odtąd będzie ono jedyną klasą znajdującą się na Dziedzińcu. Zgodnie z tym on oświadczył: „Dlatego Dziedziniec w jego ostatecznej analizie reprezentuje spłodzonych z Ducha [nasze podkreślenie] jako oddzielonych od świata” (Z 4864, par. 10; 4876, par. 8; 4745, par. 14; Książka Pytań str. 708; por. Z 4579, 4580, 4922, 5418; E. tom 4, 126—128; T. P. `59, 165—175).

      Przeto, chociaż br. Russell nauczał, że poświęcenie jest zawsze na miejscu (Z 1113, par. 6: F 186) i rozumiał, że będą poświęceni pomiędzy wiekami (Z 5761 kol. 2) i chociaż widział on sprawy epifaniczne zupełnie jasno pod wieloma innymi względami, to jednak nie rozpoznał, że będzie się znajdowało więcej aniżeli jedna klasa na Dziedzińcu w Epifanii. Nie jest to wcale ubliżeniem jemu (E. tom 5,39, 40), ponieważ nie nadszedł jeszcze właściwy czas, aby ta rzecz była jaśniej zrozumiana.

      Kiedy minął rok 1914 i nadszedł właściwy czas, to Pan odkrył (przez br. Johnsona), że po roku 1914 w okresie Epifanii w jej ścisłym 40-letnim sensie na Dziedzińcu znajdowała się nie tylko jedna klasa — Wielkiego Grona — ale trzy następujące klasy: (1) Nie poświęceni tymczasowo usprawiedliwieni (włączając wielu z tych, którzy weszli tam od roku 1914) a którzy nie będą usunięci z Dziedzińca aż w roku 1954 (zamiast w 1914 jak to spodziewał się br. Russell) (2) Wielkie Grono usunięte z Świątnicy i (3) nie spłodzeni z Ducha, lecz poświęceni — Młodociani Godni — którzy nigdy nie byli w Świątnicy. Stąd po roku 1914 Prawda o Dziedzińcu Epifanicznym rozwinęła się ponad spodziewania br. Russella (Przyp. 4:18, A 30—48; E. tom 6, 31—43).

      Bardzo podobnie do nauk br. Russella odnośnie Dziedzińca Epifanicznego, br. Johnson aczkolwiek utrzymywał, że poświęcenie jest zawsze na miejscu (T. P. `28,93, pyt. 18) i że po roku 1954 będą poświęcający się, to jednak nauczał na temat Obozu Epifanicznego, że po roku 1954 Obóz będzie się składał tylko z jednej ogólnej klasy, nie poświęconych Niby-Wybrańców. Tak jak br. Russell dopuszczał tylko jedną klasę — Wielkiego Grona — na Dziedzińcu po roku 1914 i to jedną klasę usuniętą z Świątnicy na Dziedziniec, tak podobnie br. Johnson dopuszczał tylko jedną klasę — Niby Wybrańców — w Obozie Epifanicznym po roku 1954 i że klasa ta składa się w dużej mierze z tych, których usunięto z Dziedzińca do Obozu. Br. Johnson twierdził, że „Obóz [Epifaniczny] w skończonym obrazie przedstawia poprzednich usprawiedliwionych z wiary, którzy trzymają się Okupu i praktykują sprawiedliwość oraz nawróconego Izraela; Obóz Epifaniczny w skończonym obrazie jest to stan prawdziwie pokutujących i wierzących, lecz nie poświęconych żydów i pogan” (P `40, 13; E. tom 10,209).

      Gdy minął rok 1954 i nadszedł właściwy czas, to Pan wyjaśnił, że jest nie tylko jedna klasa — lojalni nie poświęceni Niby-Wybrańcy — ale trzy klasy w Obozie Epifanicznym po roku 1954, a mianowicie: (1) nominalny lud Boży z Wieku Ewangelii; (2) Lojalni nie poświęceni Niby-Wybrańcy, włączając tymczasowo usprawiedliwionych, którzy zostali usunięci z Dziedzińca, jak również inni tymczasowo usprawiedliwieni i wierzący w Przymierze żydzi, którzy od tego czasu przyszli do Obozu Epifanicznego i dodatkowo włączając tych spośród tymczasowo usprawiedliwionych, którzy stali się (3) Poświęconymi Obozowcami Epifanicznymi (zob. T. P. `60,58, par. 49).

      Z chwilą, kiedy przyjdziemy do czasu ponownego dostosowania przy końcu Epifanii w szerszym sensie, wszyscy z klasy (1) będą usunięci z Obozu do stanu przedstawionego przez miejsce poza Obozem, które w okresie Wieku Ewangelii przedstawiało stan tych, którzy nawet nie byli nominalnym ludem Bożym. To dostosowanie pozostawi w Obozie Epifanicznym tylko wierzących w Chrystusa jako Zbawiciela i Króla w skończonym obrazie, włączając do nich po roku 1954 Poświęconych Obozowców Epifanicznych. Gdy droga Świętobliwości zostanie otwarta, to Obóz Epifaniczny zamieni się w Obóz Tysiąclecia, „stan świata doznającego Restytucji” (P. `40,14, por. 55,13, kol. 2). (P. `63, 30).

TP 1967’94