DUCHOWE RZECZY – Co oznaczają?

      Pytanie – 1Kor. 2:13 brzmi: „O których też mówimy, nie temi słowy, których ludzka mądrość naucza, ale których Duch Święty naucza, do duchownych rzeczy duchowne stosując.” Co oznacza „do duchownych rzeczy duchowne stosując”?

      Odpowiedź — Zanim przestudiujemy wyrażenie, o którym mowa, rozważymy kontekst, który obejmuje wersety 10—16. W tych wersetach słowo „Duch” oznacza Boskie usposobienie w znaczeniu intelektualnych zdolności postrzegania, zapamiętywania i rozumowania. Oto krótkie wyjaśnienie każdego wersetu:

      Werset 10: Bóg udziela swemu poświęconemu ludowi znajomości, zrozumienia i oceny głębokich rzeczy z Jego Słowa przez używanie przez niego swoich intelektualnych zdolności (ducha Bożego) w badaniu Jego Słowa.

      Werset 11: Każdy wie, co jest w jego własnym umyśle (jego myślach, woli i planach) — rzeczach, których nikt inny nie może znać, chyba że ta osoba zdecyduje się je wyjawić. To samo odnosi się do Boga. Nikt nie może znać Jego myśli, woli i planów, chyba że Bóg je objawi, co w jakimś stopniu czyni tylko dla swego poświęconego ludu, który ma Jego ducha i jest w harmonii z Nim.

      Werset 1Kor. 2:12: Bóg nie dał swemu ludowi ducha (usposobienia, umysłu) świata, lecz Swego ducha, a to w celu zrozumienia i oceniania głębokich rzeczy na temat Jego charakteru i Planu.

      Werset 13: Bóg przez Swego ducha nie tylko daje swemu ludowi znajomość i ocenę Swoich głębokich rzeczy, lecz również zdolność wyjaśniania tych głębokich rzeczy innym, którzy mają Jego ducha. Werset ten przedstawia myśl, że Apostołowie mówili i pisali słowami podanymi im przez ducha Bożego — co oznacza słowne i pisemne natchnienie.

      Werset 14: Osoba niepoświęcona o światowym umyśle nie może pojąć i ocenić głębokich rzeczy Bożych, w rzeczywistości wydają się jej one głupie. Przyczyną tego jest to, że nie posiada ona ducha Bożego.

      Werset 15: Ci, którzy otrzymali ducha Bożego są zdolni rozumieć zarówno rzeczy tego świata jak i głębokie rzeczy Boże. Jednak ich motywy – takie jak pragnienie odmawiania sobie rzeczy uważanych za cenne przez światowy umysł — nie mogą być zrozumiane ani ocenione przez niepoświęconych.

      Werset 116: Żadna osoba o światowym umyśle nie może właściwie rozumować na temat głębokich rzeczy Bożych. Tylko ci, którzy mają umysł Chrystusowy mogą to czynić, ponieważ mają Chrystusowego ducha mądrości i poświęcenia. „Do duchownych rzeczy duchowne stosując”

      Powyższy tekst pochodzi z przekładu króla Jakuba, ale inne tłumaczenia rzucają więcej światła na jego znaczenie:

      – łącząc rzeczy duchowe z duchowymi słowami” (American Standard Version).

      – „wyjaśniając rzeczy duchowe duchowym ludziom” (W.J. Conybeare).

      – „tłumacząc duchowe rzeczy duchowym ludziom” (John A. Broadus).

      – „zestawiając to co duchowe z tym co duchowe” (Knox).

      – „wyjawiając duchowe rzeczy duchowym osobom” (Diaglott).

      Podsumowując, Apostoł Paweł w powyższym wyrażeniu uczy, że ci, którzy posiadają ducha Bożego i mają znajomość, zrozumienie i ocenę Jego prawd są w stanie wyjaśniać te prawdy innym, którzy także mają Jego ducha. Mówimy o tym jako „dobrym rozbieraniu słowa prawdy”, procesie, który powinniśmy naśladować w osobistym i grupowym badaniu oraz wyjaśniając Prawdę tym, którzy mają uszy ku słuchaniu (2Tym. 2:15).

      Niezależnie od dyspensacji zasada, która ma zastosowanie jest następująca: tylko poświęceni mogą rozumieć głębokie rzeczy Boże, czy też widzieć Prawdę na czasie jak należy. Różnica pomiędzy spłodzonymi z ducha a niespłodzonymi z ducha jest taka, że pierwsza klasa miała niebiańskie nadzieje i aspiracje, podczas gdy druga ma ziemskie nadzieje i aspiracje. Ten fakt w pewnym stopniu ogranicza zrozumienie niespłodzonych z ducha, lecz ogólna zasada pozostaje nienaruszona.

Sz.B 2003’62