DUCHOWE ODRÓŻNIANIE – Kto je ma?

      Pytanie – Czy Pismo Św. naucza, że wszyscy z poświęconego ludu Bożego posiadają duchowe odróżnianie?

      Odpowiedź — Pismo Święte naucza, że przez wszystkie czasy Prawda na czasie jest rozpoznawana przez wszystek poświęcony lud Boży przy pomocy Pańskiego Ducha Świętego. „Tajemnica Pańska objawiona jest tym, którzy czczą go, a przymierze swoje oznajmuje im” (Psalm 25:14). W dodatku (l) do czci, prawdziwie poświęceni mają niezbędną (2) cichość (Psalm 25:9), (3) łakną i pragną sprawiedliwości (Mat. 5:6), (4) są pokorni (Mat. 11:25), (5) uczciwi, (6) dobrego serca (Łuk. 8:15) i (7) są świętobliwi (Żyd. 12:14), aby odróżnić Prawdę na czasie, przyswoić i zachować ją sobie.

      W czasach Starego Testamentu Starożytni Godni — chociaż nie byli spłodzeni z Ducha — odróżniali przy pomocy pewnej miary Ducha. Świętego, którego posiadali (zob. np. Psalm 51:13), wszystką Prawdę na czasie, która miała być zrozumiana w tych czasach (Amos 3:7). W ciągu Wieku Ewangelii przed rokiem 1881, gdy Ogólne Powołanie do Małego Stadka było jeszcze otwarte, to wszyscy poświęceni byli spłodzeni z Ducha Świętego; stąd w ciągu tego okresu czasu tylko spłodzeni z Ducha mogli odróżnić głębokie rzeczy Prawdy na czasie. Czytamy, że „cielesny człowiek [nieodrodzony — por. z P `48,82; E. tom 15,392] nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego; albowiem mu są głupstwem i nie może ich poznać, przeto iż duchownie bywają rozsądzone [czyli odróżnione wg Biblii ang.]. Aleć duchowny rozsądza! [lub odróżnia] wszystko” (1Kor. 2:14, 15).

      Ponieważ jednak Ogólne Powołanie ustało w r. 1881 (B 262; C 225—248),, więc ci poświęceni, dla których nie było już koron dostępnych i którzy przeto nie byli spłodzeni z Ducha, mogli jednak — podobnie do Starożytnych Godnych za ich czasów — odróżniać jasno przy pomocy pewnej miary Ducha Świętego, którego posiadali, głębokie rzeczy Prawdy na czasie (por. T. P.`1925,91, kol. 2; E. tom 4,413, 414, 462, 463, 467—469; T. P. `61, 130, kol. 1 par. 1). W czasach restytucji Starożytni i Młodociani Godni oraz klasa restytucji — chociaż nie spłodzeni z Ducha — będą przy pomocy pewnej miary Boskiego Ducha Świętego wówczas przez nich posiadanego (Joel 2:28) odróżniać głębokie rzeczy Prawdy na czasie. Oni dojdą ostatecznie do zrozumienia wszystkiego, co jest w Biblii (Izaj. 11:9; 29:18, 24; 35:5; 40:5; Jer. 31:34; Obj. 20:12).

      Jest więc jasne, że przez wszystkie czasy Prawda na czasie ma być rozpoznana przez wszystkich poświęconych przy pomocy Ducha Świętego. Nie potrzeba więc być nauczycielem ludu Pańskiego, aby mieć ducha odróżniania. Ten więc kandydat na Młodocianego Godnego, który utrzymuje, iż on jest specjalnym mówczym narzędziem Pańskim dla Wielkiego Grona i Młodocianych Godnych, twierdzi, że drudzy „nie będąc nauczycielem ludu Pańskiego nie mają lub nie posiadają ducha odróżniania i dlatego powinni poddać się temu, którego Pan używa jako mówcze narzędzie”. Ponieważ jednak on pobłaża sobie w nauczaniu wielu gmatwanin i nie odrzucił żadnej z licznych strasznie błędnych nauk które przedstawił, takie np. jak jego sekciarska nauka, że „organizacja Ciała Chrystusowego a Świecko Domowy Ruch Misjonarski są jedno i to samo”, że „Ciało Chrystusowe i Ś. D. R. M. są identyczne” i wiele innych, więc jest rzeczą jasną, iż on właśnie okazuje smutny brak ducha odróżniania.

      Gdy ktoś zaczyna spolegać na własnym wyrozumieniu (Przyp. 3:5), a światło w nim stopniowo staje się ciemnością (Mat. 6:23), to taki straci stopniowo ducha odróżniania. „Lecz źli ludzie i zwodziciele [tacy jak przesiewacze] postąpią w gorsze, jako zwodzący tak i zwiedzeń!” (2Tym. 3:13).

      P `69,78

TP 1970’61