DRUGORZĘDNI PROROCY – Do kogo się odnosi Efez.4:11-13

      Pytanie – Jeżeli Pismo Św. w liście do Efezów 4:11-13 dowodzi, że prorocy mieli pozostać z kościołem, czy by także nie dowodziło, że Apostołowie mieli być z nami aż do tego czasu, ponieważ to samo jest powiedziane o nich, co jest powiedziane o prorokach? Jeżeli odnosi się do Pism Apostołów, czy nie może odnosić się. do Pism Prorockich w tym znaczeniu, że oni byli prorokami jako też Apostołami?

      Odpowiedź — Jeżeli zasada rozumowania pytającego miała by być właściwą, dowiodła by, że Apostołowie byli także nazwani „Ewangelistami”, „pasterzami” i „nauczycielami”, ponieważ Apostołowie byli także używając słów w ogólnym znaczeniu) ewangelistami, pasterzami i nauczycielami; i z tej przyczyny oni musieli by być jedynymi w tym ustępie, sługami do budowania Kościoła, dwanaście Apostołów. Błąd pytającego leży w tym, że nie dobrze rozbiera słowo Prawdy. (2Tym. 2:15). Zobacz Prawdę (angielską) Str. 18. Kol. 1. par. 1 o ogólnym i szczególnym znaczeniu słowa „prorok” W ogólnym tego słowa znaczeniu wszyscy apostołowie byli prorokami. Lecz ustęp w liście do Efezów 4:11 używa słowa „proroki” z szczególnym odnoszeniem się do wzmiankowanych w 1Kor. 12:28 gdzie nazywa ich „podrzędnymi prorokami”. Że prorocy w Efez. 4:11 nie są tymi samymi osobami co Apostołowie w tym samym wierszu, widocznym jest z Greckiego A. V. (American Version) dobrze wyjaśnia; R. V. (Revised Version) i A. R. V. (American Revised Version) jeszcze lepiej wyjaśnia: „I dał niektórych, aby byli apostołami, a niektórych prorokami i td.”. Polepszone tłumaczenie jest najjaśniejsze z wszystkich: „I dał niektórych jako Apostołów, a niektórych jako proroków itd.” Wyrażenia „tous men” i „tous de” dowodzą, że odnosi się do różnych osób, i ażeby jedne osoby od drugich odróżnić. Apostołowie jako nauczyciele każdego członka Ciała Chrystusowego (Jan 17:2) nie mogli osobiście zajmować ich urzędu po ich śmierci; to musiało być uczynione przez ich Pisma. A te Pisma nie są prorockimi w odróżnieniu od Apostolskich; ponieważ było to potrzebną funkcją apostolskiego urzędu nauczać z natchnienia, nietylko względem odróżniających się zasad, ale względem osób, wypadków i rzeczy, bez różnicy czy odnosiły się do przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości. Nie jest to ważną funkcją „podrzędnych proroków” uczyć każdego członka Ciała Chrystusa; ani też wszystkich żyjących członków Ciała Chrystusa, w zajmowaniu ich urzędu jako „podrzędnych proroków”, ale raczej ogólnie mówiąc, ich urząd autoryzuje i uzdalnia ich, aby byli nauczycielami w ogólnym Kościele w ich czasie, choć wyjątkowo przez ich Pisma niektórzy z nich nauczali braci, którzy żyli po ich czasie; jak Marek, Łukasz, Marsiglio, Wyklif, Luter, Melanchton, Kalwin, Zwingli, Szymon Menno, Wesley, Campbell, Miller, Russell etc. „On sługa” oprócz innych miejsc, porównuje nasze wyrozumienie tych rzeczy w E. 177 para 2; 207, para 1; a także w F. 238, 241, 244, 245, 249, 251. (VI Tom: Strony: 284, 285, 293, 294, 299, 301.)

TP 1924’63