DAWID LICZY LUD – Na czym polegał grzech?

      Pytanie – Na czym polegał grzech popełniony przez Dawida w związku z liczeniem ludu Izraela, opisanym w 2Sam. 24 i w 1Kron. 21, skoro nie ma mowy o żadnym grzechu Mojżesza, który również policzył lud zgodnie z opisem w 2Mojż. 30:11-16 oraz w 4Moj. 1, 2 i 26 ?

      Odpowiedź — Przeprowadzony przez Mojżesza spis ludności, opisany w 2Moj. 30:11-16, miał odmienny cel i był nakazany przez Boga (ww. 11, 12; 4Moj. 1:1, 2). W Izraelu każdy mężczyzna, który ukończył dwadzieścia lat i zdolny był iść na wojnę, powoływany był do służby wojskowej (w. 14; 4Moj. 1:3) i zobowiązany do zapłacenia za siebie pół sykla jako okupu (hebr. kopher pokrycie, pokuta; ww. 12, 13, 15 ). Te pieniądze oczyszczenia wykorzystane zostały „na potrzeby namiotu zgromadzenia” (w. 16; por. 38:25-28), „co będzie synom Izraelskim na pamiątkę przed Panem, ku oczyszczeniu dusz waszych”.

        Zwróćmy jeszcze uwagę na to, że chociaż liczenie rozpoczęło się przed wzniesieniem przybytku, na który zużyto srebro zebrane w wyniku spisu, to samo powoływanie do wojska według pokoleń, domów ojców i rodów zostało dokonane dopiero miesiąc po ukończeniu jego budowy (4Moj. 1:1, 18; por. 2Moj. 40:17). Liczba mężczyzn podana w 4Moj. 1:46; 2:23 jest tą samą, którą podaje 2Moj. 38:26. Zwróćmy uwagę, że późniejszy spis, wspomniany w 4Moj.26, który Bóg polecił przeprowadzić Mojżeszowi po doświadczeniu przez Izrael pewnych plag (ww. 1, 2 ), podaje nieznacznie mniejszą liczbę (4Moj. 26:51). Dokonując rachowania zgodnie z Boskim nakazem, Mojżesz nie popełnił grzechu.

        Jednakże liczenie króla Dawida dokonane zostało w innym celu i Bóg nie kazał królowi go przeprowadzać; zostało ono przeprowadzone bez porozumienia się z Bogiem. Doszło do niego w wyniku kuszenia ze strony szatana (2Sam.24:1; 1Kron.21:1), któremu Dawid nie oparł się dostatecznie silnie, pomimo protestu ze strony hetmana Joaba, który niewątpliwie przejrzał zamiary króla i próbował odwieść go od tego zła.Grzech Dawida stał się przyczyną ponownego gniewu Bożego (okres trzyletniego głodu był prawdopodobnie poprzednim ujawnieniem się jego działania 2Sam.21:1), skierowanego przeciwko Izraelowi (który był również zamieszany w całą sprawę, podobnie jak wcześniej w zorganizowane przez Absaloma i Sebę bunty wymierzone przeciwko ustanowionej przez Boga władzy Dawida).

        Niewątpliwie chęć policzenia ludu wynikła z cielesnych pragnień Dawida, o ich formie jednakże Pismo Święte nie mówi. Grzech ów mógł być pragnieniem wprowadzenia pewnej wojskowej organizacji, która w jakimś sensie była niezgodna z teokratyczną konstytucją Izraela. Być może chciał znać liczbę swych poddanych, a szczególnie „mężów walecznych” (1Kron. 21:5), aby mógł oszacować swoją militarną siłę być może zamiast dostatecznie ufać Jehowie i jego potężnej mocy, Dawid raczej szukał siły i chwały dla swego królestwa w liczebności ludu i jego gotowości do wojny.

        Czytamy (2Sam. 24:10), że „Potem uderzyło Dawida serce jego, gdy obliczył lud, i rzekł Dawid do Pana: Zgrzeszyłem bardzo, żem to uczynił”. Prosił zatem Boga o przebaczenie i otrzymał je, ale na lud spadła bardzo surowa kara (w. 15).Dawid pokornie prosił Boga (w. 17), aby kara ta nie dotykała ludu, lecz jego i jego rodzinę.Ostatecznie plaga została powstrzymana.

TP 1990’78