DARY DUCHA -„Dary” używane dla ludzi z zewnątrz

      Pytanie – Na stronie 4 waszej broszurki pt.: „Leczenie wiarą” pokazujecie, iż ,;dary” Boskiego Świętego Ducha, czy też mocy, dane pierwotnemu Kościołowi po to, aby pomóc w jego założeniu, były na znak „nie tym, którzy wierzą, ale niewiernym” (1Kor. 14:22); ,że posiadający dar leczenia nie modlili się przy jego stosowaniu, lecz nakazywali uleczenie (zobacz np. Dz.  3:1-11)”, oraz że „nie używali tego daru dla leczenia samych siebie lub innych członków Kościoła, lecz jako świadectwo wyłącznie w stosunku do niewierzących.” Wersety biblijne, których używacie wydają się udowadniać wasze twierdzenia, ale czy sam Apostoł Paweł nie modlił się o to, zamiast nakazywać usunięcie swojego „bodźca dala”, swojej „słabości ciała”? Czy w ten sposób nie próbował użyć swego „Daru” uzdrawiania względem siebie, osoby wierzącej (2Kor. 12:7, 8)?

      Odpowiedź — To prawda, że Apostoł Paweł miał swój .bodziec ciała”, którym prawdopodobnie był jego słaby wzrok, jako skutek doświadczenia z wielką światłością, które miało miejsce na drodze do Damaszku (Dz. 9:1-9). Trzy razy prosił Pana, aby usunął ten bodziec. Paweł pisze o swoich „krewkościach (2Kor. 11:30; 12:5; Gal. 4:13, 14). Jednak nie użył cudownego daru uzdrawiania względem siebie samego. Kiedy Apostoł używał swego daru uzdrawiania, nakazywał uzdrowienie (Dz. 14:8-10) – nie prosił o nie. Lecz zupełnie inaczej było w jego własnym przypadku. Gdy dowiedział się, iż wolą Pana było, aby kontynuował służbę Ewangelii pomimo słabości ciała i że moc Pańska będzie dla niego wystarczająca, poczuł się zachęcony do radowania się w tej mocy, a nie w swojej własnej, żeby się nad miarę nie wynosił (2Kor. 12:7-10).

Sz.B. 2001’63