SABAT A CHRZEŚCIJANIE

      Pytanie – Czy chrześcijanie są zobowiązani do przestrzegania czwartego przykazania dotyczącego dnia Sabatu (2 Moj. 20:8-11)?

      Odpowiedź — Dziesięć Przykazań jest opartych na prawie sprawiedliwości w stosunku do Boga i w stosunku do bliźniego. Wielu wierzy, że chrześcijanie, a nawet świat w ogólności, jest pod Przymierzem Zakonu, włączając w to jego przykazania. Przeciwnie, Pismo Święte uczy, że Prawo Zakonu było udzielone wyłącznie narodowi izraelskiemu i nie jest przeznaczone dla chrześcijan czy świata w ogólności (Gal. 3:23-26).

       Niemniej jednak, chrześcijanie podlegają prawu sprawiedliwości, temu samemu Boskiemu prawu, na którym opiera się Dziesięć Przykazań. My czasami odnosimy się do tego prawa jako prawa miłości. To prawo miłości jest wszechobejmujące i zawiera w sobie wszystko, co zostało wyrażone w Dziesięciu Przykazaniach (Rzym. 13:8-10). To prawo miłości, szczególnie dla poświęconych chrześcijan, powinno rozciągać się ponad sprawiedliwość i obejmować ofiarniczość – rozkoszowanie się i gotowość pełnienia Pańskiej woli pomimo ofiar i cierpień jakie to może powodować.

       Czwarte przykazanie było dane cielesnemu Izraelowi, aby odpoczywał siódmego dnia. (To obejmowało nawet ich zwierzęta.) Niektórzy uparcie twierdzą, że chrześcijanie są zobowiązani do powstrzymywania się od wszelkiej pracy czy zajęć siódmego dnia (w sobotę). Inni utrzymują, że od czasu śmierci Jezusa ten nakaz został jedynie przesunięty na pierwszy dzień tygodnia (niedzielę), który oni nazywają chrześcijańskim sabatem.

      Chrześcijanie pod działaniem „prawa wolności”

       Moglibyśmy zapytać, że jeśli Bóg widział, iż odpoczynek każdego siódmego dnia był dobry dla Izraelitów czy nie byłoby dobre, aby chrześcijanie również go przestrzegali? Chrześcijanin, pozostawiony bez szczególnego prawa lub instrukcji na ten temat, może tak zaplanować swój odpoczynek, aby to było dla niego najbardziej właściwe i pożyteczne. Chrześcijanie w ogólności przyjęli pierwszy dzień tygodnia, ponieważ jest on pamiątką zmartwychwstania Pana Jezusa. Ten wybór wydaje się korzystny i dobroczynny.

      Wiele lat temu we Francji zdecydowano się na unieważnienie biblijnego okresu Sabatu – każdego siódmego dnia – i zamiast tego postanowiono, że każdy 10 dzień będzie dniem odpoczynku. To nie funkcjonowało w zadowalający sposób i jakkolwiek Francuzi bardzo chcieli się posługiwać systemem metrycznym, oni wkrótce przekonali się, że natura z korzyścią wyznacza liczbę siedem. To wskazuje na mądrość prawa, aby odpoczynek był każdego siódmego dnia.

       Siódmy dzień nakazany Żydom jako dzień odpoczynku, chociaż był dla ich dobra, miał także charakter typiczny lub symboliczny. On obrazował chrześcijański odpoczynek w wierze, pokrewieństwo serca z Panem, w którym cały lud Pański może zawsze się radować. Każdego dnia tygodnia powinniśmy odpoczywać od naszych własnych uczynków w kierunku samousprawiedliwienia się – oczekując dokończenia dzieła Chrystusa, naszego Zbawiciela!

SzB2003’58